tag:blogger.com,1999:blog-6533364717664412042011-11-28T05:22:07.103+05:30A Click Apart!അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.comBlogger231100tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-24659287338293164052010-03-19T04:04:00.002+05:302010-03-19T04:16:36.489+05:30<p>നാരയണേട്ടാ, അറിഞ്ഞില്ല്ലേ നമ്മടെ സപ്രുന്‌ പെണ്ണുശരിയായീന്ന കേട്ടെ!!! </p><p><span class="">അരവിന്ദന്റെ</span> ശബ്ദം കേട്ട്‌ പാടത്തെ വരമ്പിന്റെ അവസാന മിനുക്കുപണിയിലായിരുന്ന നാരായണേട്ടൻ തലയുയർത്തി, </p><p>എവിടുന്നാടാ പെണ്ണ്‌??!! </p><p>കോട്ടക്കലീന്നാന്ന കേട്ടെ!! അടുത്താഴ്ച കാണാൻ പോണൂത്രെ!!! </p><p>എന്നാ ഞാൻ ഒന്നു അത്രേടം വരെ ഒന്നു പോയി നോക്കട്ടെ, എന്താന്നറിയലോ!! </p><p>പറഞ്ഞു തീരും മുൻപേ പാടത്തെ പണി മതിയാക്കി നാരയണേട്ടൻ നേരെ സപ്രുന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിപിടിച്ചു. </p><p>സന്ദീപ്‌ അഥവാ സപ്രു, ദേവി ടീച്ചറുടെയും ദാമോദരൻ മാഷിന്റെയും ഒരേ ഒരു മകൻ,തൃശ്ശൂർ ജില്ലയിലെ വല്ലക്കുന്നാണ്‌ സ്വദേശം,ജനിച്ചപ്പോൾ കരിമരുന്നരച്ച അമ്മിക്കുഴ പോലെ ഇരുന്നെങ്കിലും കുങ്കുമപ്പൂവിന്റെയും ബേബീക്രീമുകളുടെയും ബലത്തിൽ സൗന്ദര്യവാനായി, പ്രീഡിഗ്രി പഠനത്തിനുശേഷം സിവിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗിൽ ഡിപ്ലോമയും എടുത്ത്‌ ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. കല്യാണപ്രായം ആയില്യാ..ആയില്യാ..എന്ന മുൻവിധികളിൽ വീട്ടുക്കാർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ പ്രായ്യം മുപ്പതു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ പെണ്ണന്വേഷണം തുടങ്ങിയത്‌ തന്നെ. അങ്ങിനെ പലരെയും പോയിക്കണ്ടു, പലരും വേണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞു, പിന്നെയും പലരെയും കണ്ടു, അങ്ങിനെ കണ്ട്‌ കണ്ട്‌ മനസ്സുമടുത്ത്‌ ഇനി തൽക്കാലത്തേക്ക്‌ വിവാഹാലോചനകൾ ഒന്നും തന്നെ നോക്കുന്നില്ലാ എന്ന കടുമ്പിടുത്തത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ കോട്ടക്കലിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരു ബന്ധുമുഖേന ഒരു ആലോചന വന്നത്‌. </p><p>കുട്ടിയുടെ പേര്‌ വിദ്യ , പേരുകേട്ട കുടുംബക്കാർ, കുട്ടിക്കാണെങ്കിൽ ആവശ്യത്തിനു പഠിത്തം, കണാനും സുന്ദരി, ഒത്തുനോക്കിയപ്പോൾ ജാതകങ്ങൾ തമ്മിൽ നല്ല പൊരുത്തം. ദേവിടീച്ചർ പിന്നെ ഒട്ടും വൈകിച്ചില്ല, ആലോചനയുമായി മുന്നോട്ടുപോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. വളരെ നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം കിട്ടിയ ആലോചന ആയതുകൊണ്ടു തന്നെ മൂന്ന് ജോത്സ്യന്മാരെക്കൊണ്ട്‌ നോക്കിച്ച്‌ എല്ലാം നല്ലതുതന്നെ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി, ആലോചനയുമായി മുന്നോട്ടുപോകാനുള്ള താത്പര്യം കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ അറിയിച്ചു. അവരും അതിനെ തികച്ചും അനുകൂലമായി കാണുകയും സമ്മതം അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങിനെ ദേവിടീച്ചറും, ദാമോദരനൻ മാഷും പിന്നെ സപ്രുവും കൂടി കുട്ടിയെ കാണാൻ കോട്ടക്കലിലേക്ക്‌ പോകാൻ തീരുമാനിക്കുകയും നല്ലോരുദിവസം നോക്കി കോട്ടക്കലിലേക്ക്‌ വണ്ടിപിടിക്കുകയും ചെയ്തു. </p><p>പെൺകുട്ടിയുടെ വീട്ടിലേക്ക്‌ ചെന്നു കയറിയപ്പോൾ തന്നെ അവരുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയും ചുറ്റുപാടുകളും ടീച്ചർക്കു നന്നെ ബോധിച്ചു. ടീച്ചർ കല്യാണത്തിന്‌ നൂറുശതമാനം സമ്മതം മൂളി.എങ്കിലും സപ്രുവിന്റെ സമ്മതം കൂടി വേണമെന്നുള്ളതുകൊണ്ടുതന്നെ കുട്ടിയോട്‌ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാണുണ്ടെങ്കിൽ ചോദിച്ചുകൊള്ളാനും താത്പര്യം ഉടനെ തന്നെ അറിയിക്കാനും ടീച്ചർ സപ്രുവിനെ ഉപദേശിച്ചു. മോഡേൺ ചിന്താഗതിക്കാരനായതുകൊണ്ടുതന്നെ കുട്ടിയോട്‌ തനിച്ചൽപം സംസാരിക്കണമെന്ന സപ്രുവിന്റെ ആവശ്യപ്രകാരം പെൺകുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാർ അതിനു അവസരമുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുകയും, പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചോദിക്കാനില്ലായിരുന്നെങ്കിലും പ്രധമദർശനത്തിലെ ജാള്യത മറക്കാനെന്നോണം സപ്രു ഒന്നുരണ്ടുചോദ്യങ്ങൾ തട്ടി വിട്ടു, </p><p>"കുട്ടിക്കെന്തെങ്കിലും പ്രത്യേക ഇഷ്ടങ്ങൾ? അതായത്‌ ആരോടെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ..അങ്ങിന്നെ വല്ല ഇഷ്ടവുമുണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പോഴേ പറഞ്ഞാൽ ഈ ആലോചനയുമായി മുന്നോട്ടു പോകേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ! അതുകൊണ്ടാണ്‌" ഞാനായിട്ട്‌ ഇഷ്ടമില്ല എന്നു പറഞ്ഞാൽ കുഴപ്പമൊന്നു മില്ലല്ലോ...തെറ്റിധരിക്കരുത്‌.." </p><p>കേൾക്കാൻ പാടില്ലാത്ത എന്തോകേട്ടമാതിരി ഒന്ന് തുറിച്ചുനോക്കിയെങ്കിലും അങ്ങിനെയൊന്ന്നും ഇല്ലെന്ന മട്ടിൽ പെൺകുട്ടി തലയാട്ടി. </p><p>എന്ന എനിക്കും എല്ലാം ഓകെ എന്ന മറുപടിയായി സപ്രുവും ഒരു പുഞ്ചിരിയുടെ അകമ്പടിയോടെ തലയാട്ടി. </p><p>എല്ലാവർക്കും സമ്മതമായ സ്ഥിതിക്ക്‌ മറ്റുള്ളകാര്യങ്ങൾ വഴിയേ അറിയിക്കാം എന്ന തീരുമാനത്തോടെ മൂവരും അവിടെ നിന്നും മടങ്ങുകയും ചെയ്തു. </p><p>നാരയണേട്ടൻ സപ്രുവിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ ദമോദരൻ മാഷ്‌ ചെടികൾക്ക്‌ വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്നു. കുളിക്കാനായി കയ്യിൽ തോർത്തും സോപ്പും എടുത്ത്‌ കടവത്തേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോഴും "ആ കുളിക്കാനായിക്കും ..ല്ലേ!!!" എന്ന സ്ഥിരം ചോദ്യം തട്ടിവിടുന്ന മലയാളിയുടെ പ്രതീകമായ നാരായണേട്ടനും സപ്രുവിന്റെ വീടിന്റെ പടികടന്ന്പ്പോൾ ദാമോദരൻ മാഷോട്‌ ചോദിക്കാൻ മറന്നില്ല.. </p><p>"മാഷ്‌ ചെടി നനക്ക്യായിരിക്കും..ല്ലേ!!!" </p><p>"ഹല്ല...ഇതാര്‌..നാരായണനോ..എന്താ ഈ വഴിയൊക്കെ?... "</p><p>"ഇവിടുത്തെ കുട്ടിയ്ക്ക്‌ പെണ്ണുശരിയായി എന്നു കേട്ടു, അതറിയാൻ വന്നത..എവിടുന്ന മാഷെ.. "</p><p>"അതു കോട്ടക്കലീന്ന, നല്ല കുടുംബക്കാര, കുട്ടി ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ൻജാൻ നാരായണന്റെ വീട്ടിലേക്ക്‌ വിളിക്കണം എന്നു വിചാരിച്ചിരിക്ക്യായിരുന്നു. അടുത്ത ഞായറാഴ്ചയാണ്‌ നിശ്ചയം. ഇവിടുന്ന് ഒരു ബസ്സ്‌ ബൂക്ക്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്‌.ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക്‌ വരുന്നുണ്ട്‌, എല്ലാവരെയും ക്ഷണിക്കണം."</p><p>" അതിന്റ്യൊന്നും ആവശ്യല്ല്യ മാഷെ..മ്മടെ കുട്ടീടെ കാര്യല്ലേ, ഞാൻ എന്തായാലും വരും.ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ, പാടത്ത്‌ ലേശം കൂടിപണിബാക്കീണ്ട്‌, "</p><p>എന്ന ശരി നാരായണ, ഞായറാഴ്ച എന്തായാലും വരണം ..ട്ടോ!! </p><p>സമ്മതഭാവത്തിൽ തലയാട്ടി നാരായണേട്ടൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. </p><p>അങ്ങിനെ ഞായറാഴ്ച ദിവസം, അരവിന്ദന്റെയും നാരായണേട്ടന്റെയും നേതൃത്വത്തിൽ ഒരു നാൽപത് അംഗ സംഘം കോട്ടക്കലിലേക്ക്‌ യാത്രയായി.രണ്ടര മണിക്കൂർ നീണ്ടയാത്രക്കുശേഷം പെൺകുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ എത്തി. പ്രത്യേകിച്ച്‌ വലിയ ചടങ്ങുകൾ ഒന്നും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട്‌ ഒരു മോതിരം മാറൽ ചടങ്ങും നടത്തി, കല്യാണത്തിന്റെ തീയതി കുറിച്ചതിനുശേഷം നല്ലൊരുസദ്യയും സാപ്പിട്ട്‌ ഏമ്പക്കവും വിട്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ സപ്രുവിന്റെ വല്യച്ചന്റെ വക ഒരു ചോദ്യം, </p><p>"ന്താ സപ്രു ..വിദ്യയെ ഇപ്പൊ തന്നെ അങ്ങട്ട്‌ കൊണ്ടോണം എന്നുണ്ടോ??, ഇല്ല്യാച്ച അങ്ങട്ട്‌ ഇറങ്ങല്യേ??" </p><p>ഏതോ മായികളോകത്തിലായിരുന്ന സപ്രു പെട്ടെന്ന് ചാടി എണീറ്റ്‌ .."ഒരു കാര്യം കൂടി ബാക്കീണ്ട്‌ വല്യച്ചാ!!"..പറഞ്ഞു തീരും മുൻപേ നോക്കിയ കെയറിൽ നിന്നും നല്ലോണം നോക്കി വാങ്ങിയ ഒരു നോക്കിയ മൊബെയിൽ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും എടുത്തു. </p><p>"ഓ..ഈ കുന്ത്രാണ്ടവും നീ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ??? കൊള്ളാം ..ഇപ്പൊ ഇതില്ലാണ്ട്‌ ഒന്നും നടക്കില്ലല്ലോ..ആയിക്കൊട്ടെ..വേഗം കൊടുത്തിട്ടുവാ..പോവാൻ സമയമായി.. "</p><p>"വൈകീട്ടു ഞാൻ വിളിക്കാം" എന്ന അകമ്പടിയോടെ മൊബെയിൽ വിദ്യക്കുകൊടുത്തശേഷം ഒരു കുറുമ്പുകലർന്ന ഒരു ചിരിയും പാസാക്കി സപ്രു തിരിഞ്ഞ്‌ വല്യച്ചനെ നോക്കി..ഇനി നമ്മുക്ക്‌ പോവാം എന്ന ഭാവത്തി കയ്കൊണ്ട്‌ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. </p><p>തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കുള്ളയാത്രയിൽ എല്ലവരുടെയും മനസ്സിൽ സന്തോഷമായിരുന്നു, അങ്ങിനെ കുറേനാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിനു വിരാമമായി, സപ്രുവിനും പെണ്ണുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു.കുറച്ചുപേർ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വണ്ടി ഏകദേശം ഒരു പത്തു-പതിനഞ്ചു കിലോമീറ്റർ ഓടിയിരിക്കും, പെട്ടെന്നാണ്‌ വണ്ടി ബ്രേക്ക്‌ ചെയ്തത്‌, അതിന്റെ തുടർച്ചയെന്നോണം ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്ന അരവിന്ദൻ, കാര്യമെന്താണെന്നറിയാൻ ഡ്രൈവറുടെ ക്യാബിനിലേക്ക്‌ ചെന്നു. </p><p>"എന്താ വേണൂ, എന്താ പ്രശ്നം?... "</p><p>"അതൊന്നുല്ല്യാ മാഷെ...ദേ ഒരു പയ്യൻ വട്ടം ചാടിയതാ... "</p><p>അതുകേട്ടതും അരവിന്ദൻ വെളിയിലേക്ക്‌ നോക്കി, ഇരുപത്‌ ഇരുപത്ത്ഞ്ച്‌ വയസ്സുപ്രായം തോനിക്കുന്ന ഒരു പയ്യൻ, താടിയെല്ലാം വളർത്തി വളരെ വിഷണ്ണനായി വണ്ടിക്കടുത്തേക്ക്‌ നടന്നു വരുന്നു, "അരവിന്ദൻ തലവെളിയിലാക്കി..എന്താടാ കണ്ണൊന്നും കാണില്ലേ?..ഇപ്പൊ നീ വണ്ടിക്ക്‌ ഊടു വച്ചേനേലോ??.." </p><p>അരവിന്ദന്റെ വാക്കുകളെ യുവാവ്‌ തീരെ ഗൗനിച്ചതേയില്ല.."ആരാ വിദ്യയെ കല്യാണം കഴിക്കാം പോകുന്നേ?? എനിക്കൊന്നു സംസാരിക്കണം" </p><p>തന്റെ വാക്കുകളെ ഗൗനിക്കാതെ മറുചോദ്യവുമായി വന്ന പയ്യനെകണ്ടപ്പോൾ അരവിന്ദന്റെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയായി..."എന്താടാ ചീളു ചെക്കാ..നിനക്ക്‌ വേണ്ടത്‌...വണ്ടിക്കു അള്ളുവയ്ക്കാൻ നോക്കീതു പോരാ നിനക്ക്‌ വിദ്യയെ കല്യാണം കഴിക്കാം പോണ ചെക്കനോട്‌ സംസാരിക്ക്യെം വേണൊ?? </p><p>സംസാരം ഉച്ചസ്ഥായിയിലായപ്പോൾ വണ്ടിയിലെ എല്ലാവരും ഉണർന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.അരവിന്ദന്റെ ദേഷ്യത്തിലുള്ള സംസാരം കേട്ട്‌ സപ്രു കാര്യം തിരക്കി.. </p><p>"അരവിന്ദേട്ടാ..എന്താ പ്രശ്നം..?? "</p><p>"ഒന്നുല്ല്യാടാ..ഒരു ചെക്കൻ വണ്ടിക്കുവട്ടം ചാടി..ദേ ഇപ്പൊ നിന്നോട്‌ സംസാരിക്കണമെന്നു..." </p><p>അരവിന്ദന്റെ മറുപടിയിൽ തൃപ്തനാവാതെ സപ്രു വെളിയിലേക്ക്‌ തലയിട്ടു..ആളെ മനസ്സിലായതോടെ ആ യുവാവ്‌ സപ്രുവിന്റെ അടുത്തേക്ക്‌ നീങ്ങി. </p><p>ഇതുകണ്ട്‌ ദേഷ്യം സഹിക്കതായപ്പോൾ അരവിന്ദൻ വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന് അവനെ പിടിച്ചൊരു തള്ള്‌ വച്ചുകൊടുത്തിട്ട്‌..."ദേ ചെക്ക ചാവണ്ടെങ്കിൽ വഴീന്നു മാറിക്കൊ..."എന്നാക്രോശിച്ച്‌ തിരിച്ച്‌ നടന്ന് വണ്ടിയിൽ കയറി ഡ്രൈവറോട്‌ വണ്ടിയെടുത്തോളാൻ പറഞ്ഞു. </p><p>എന്താണ്‌ സംഭവിച്ചതെന്ന് മറ്റുള്ളവർക്ക്‌ മനസ്സിലാവും മുൻപ്‌ വണ്ടി നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. അപ്പോഴും ആ യുവാവ്‌ സപ്രുവിനെ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്താണ്‌ കാരണമെന്ന് സപ്രുവിനും മനസ്സിലായില്ല.</p><p>വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം എല്ലാവരും ആ സംഭവം മറക്കുകയും ചെയ്തു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ജോലിക്കുപോവാൻ തയാറാവുമ്പോഴാണ്‌ ആരോ കോളിംഗ്‌ ബെൽ അടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്‌.വാതിൽ തുറന്ന്നോക്കുമ്പോൾ ഇന്നലെ കണ്ട അതേ യുവാവ്‌, സപ്രുവിനെ കണ്ടതും അയാൾ എന്തോ പറയാൻ തുനിഞ്ഞു. </p><p>"എന്തെങ്കിലും പറയാനാണെങ്കിൽ വേഗം പറയണം , എനിക്കു ഓഫീസിൽ പോകാൻ സമയം ആയി". </p><p>അതുകേട്ടതും അധികം മുഖവുര കൂടാതെ യുവാവ്‌ തുടങ്ങി...</p><p>"എന്റെ പേര്‌ ഗിരീഷ്‌ , ഞാനും വിദ്യയും അഞ്ചുവർഷമായി പ്രണയത്തിലാണ്‌, ഞങ്ങൾ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തീരുമനിച്ചതുമാണ്‌, പക്ഷെ ഇപ്പോൾ അവൾ വീട്ടുകാരുടെ പ്രേരണമൂലമാണ്‌ ഈ വിവാഹത്തിന്‌ ഒരുങ്ങിയത്‌. ദയവുചെയ്ത്‌ ഞങ്ങളെ തമ്മിൽ പിരിക്കരുത്‌".</p><p>" ഇതൊക്കെ പലതും നടക്കും , കല്യാണം മുടക്കാൻ ഇങ്ങനെ പലതും കണ്ടിട്ടുണ്ട്‌...ഇതൊന്നും കേൾക്കാൻ ഇപ്പോ എനിക്കു സമയ ഇല്ല..ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കണമെന്നില്ല."പറഞ്ഞതൊന്നും വിശ്വാസിക്കാതെ സപ്രു തുടർന്നു. </p><p>"നിങ്ങൾക്ക്‌ വിശ്വാസ്മായില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ പക്കലുള്ള തെളിവുകൾ തരാം. എന്നിട്ടും വിശ്വാസമായില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇതവളെക്കൊണ്ടുതന്നെ പറയിപ്പിക്കാം.."</p><p>ഗിരീഷ്‌ സപ്രുവിനെ ദയനീയമായി നോക്കി. </p><p>"ശരി..പക്ഷെ..ഇതൊന്നും ശരിയല്ലെങ്കിൽ, ഇതൊക്കെ നീ കെട്ടിച്ചമച്ചവയാനെകിൽ മോനെ നി കുടുംബം കാണില്ല.."</p><p>അവന്റെ വാക്കുകളിൽ അൽപം വിശ്വാസം തോന്നിയ സപ്രു തന്റെ സ്വരം അൽപം കടുപ്പിച്ചു.</p><p> ഇതുകേട്ടതും അയാൾ തന്റെ കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന കവറിൽ നിന്നും ഒരു സി ഡി എടുത്ത്‌ സപ്രുവിനു നൽകി. </p><p>"ഇതിൽ കുറേ ഫോട്ടോകൾ ഉണ്ട്‌..ഇതൊക്കെകണ്ടിട്ട്‌ വിശ്വാസം ആയില്ലെങ്കിൽ എന്റെ കൂടെ വന്നാൽ ഞാൻ അവളെ കൊണ്ട്‌ തന്നെ പറയിപ്പിക്കാം,"</p><p> അതുമേടിച്ചതിനു ശേഷം സപ്രു ഉടനെ അരവിന്ദനു ഫോൺ ചെയ്തു കര്യം അറിയിച്ചു. പത്തുമിനിട്ടിനുള്ളിൽ തന്റെ നാലുകൂട്ടുകാരെയും കൂട്ടി അരവിന്ദൻ സപ്രുവിന്റെ വീട്ടിലെത്തി. ആ യുവാവിനെ കണ്ടതും അരവിന്ദേട്ടന്‌ കലിയിളകി, </p><p>"ഡാ ..നിന്നോട്‌ ഇന്നലേ ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ, ഇനീ മുൻപീ വന്നാ തല്ലുമേടിക്കുന്ന്.." </p><p>"അരവിന്ദേട്ടാ..കാര്യം ലേശം ഗൗരവമാണ്‌", സപ്രു എല്ലാം അരവിന്ദനോട്‌ വിശദീകരിച്ചു. </p><p>"എന്നാ വാട...എല്ലാം ഇപ്പൊ തന്നെ തീർത്തേക്കാം..നീ വണ്ടീകേറിക്കോ.."അത്രയും പറഞ്ഞ്‌ അരവിന്ദേട്ടൻ അയാളെയും കൂട്ടി വണ്ടിയിൽ കയറി. തൃശ്ശൂരു എത്തിയതും അയാളുടെ മൊബെയിലിൽ നിന്നും വിദ്യയുടെ ഫോണിലേക്ക്‌ ഡയൽ ചെയ്തു. സപ്രുവിന്റെ കാതുകൾക്ക്‌ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും അധികമായിരുന്നു അവരുടെ ബന്ധം. അവരുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും അത്‌ ബോധ്യമായി.സത്യസ്ഥിതി ബോധ്യമായപ്പോൾ ആ യുവാവിനെയും കൂട്ടി അവർ നേരെ കോട്ടക്കലികേക്ക്‌ തിരിച്ചു. </p><p>അവിടെയെത്തുമ്പോൾ വിദ്യയും വീട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടയിരുന്നു. അവിചാരിതമായി സപ്രുവിന്റെ വരവിൽ അന്തിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കൂടെ ഗിരീഷിനെകൂടികാണുകയും ചെയ്തപ്പോൾ വിദ്യക്ക്‌ കാര്യങ്ങളുടെ ഏകദേശരൂപം മനസ്സിലായി. </p><p>"എന്ത സന്ദീപ്‌?..എന്താ കാര്യം??.. "</p><p>കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അറിയാമായിരുന്നിട്ടും ഒന്നും അറീയാത്തവനെ പോലെ നടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച്‌ വളരെ കഷ്ടപ്പെടുകയാണ്‌ വിദ്യയുടെ അച്ഛൻ </p><p>"താങ്കൾക്ക്‌ വിവരങ്ങൾ അറിയുമോ, ഇല്ലയോ എന്നെനിക്കറിയില്ല..എന്തായാളും ഈ വിവാഹവുമായി ഇനി മുന്നോട്ടുപോവാൻ ഞങ്ങൾക്ക്‌ താത്പര്യം ഇല്ല."</p><p> സപ്രു തുറന്നടിച്ചപോലെ മറുപടിനൽകി.. </p><p>"എന്താ ഉണ്ടായത്‌..എന്തായാലും പറയൂ..നമ്മുക്ക്‌ പരിഹാരം കാണാം, "</p><p>"എന്തെങ്കുലും അറിയണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ മകളോട്‌ ചോദിച്ചാൽ മതി, ഒന്നു മാത്രം ഞാൻ മനസ്സറിഞ്ഞ്‌ അണിയിച്ച ഒരു മോതിരം വിദ്യയുടെ വിരലിൽ കിടപ്പുണ്ട്‌, അതെനിക്ക്‌ തിരിച്ചുവേണം." അതുപറയുമ്പോൾ സപ്രുവിന്റെ കണ്ണൂകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.. </p><p>ഇതെല്ലാം കേട്ടുനിന്ന വിദ്യ, താൻ ചെയ്തുപോയ വലിയതെറ്റിനെ മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അന്നു സപ്രുചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന്‌ "പ്രണയം ഉണ്ടെന്നു" പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നീ അവസ്ഥ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു. തെറ്റുമനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാവാം, വിദ്യ മോതിരം തിരിച്ചു നൽകി. ഒരക്ഷരം ഉരിയാടാതെ സപ്രു അവിടെ നിന്നും മടങ്ങി. പോരുന്നതിനു മുൻപു താൻ തന്റെ പ്രതിശുതവധുവിനായി വാങ്ങിയ മൊബെയിലും തിരികെ വാങ്ങാൽ അവൻ മറന്നില്ല. </p><p>വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി, ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങളെല്ലാം സപ്രു അച്ഛനോടും അമ്മയോടും തുറന്നുപറഞ്ഞു.വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നെങ്കിലും, അവരും അതെല്ലാം ഉൾക്കൊണ്ടു. പരിചയക്കാരുടെ ചോദയങ്ങൾക്ക്‌ ഉത്തരം പറയാനുള്ള മടികാരണം പിന്നീട്‌ ഒന്നുരണ്ടാഴ്ചക്കാലം സപ്രു ജോലിക്ക്‌ പോയതേയില്ല.ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ വിദേശത്തുജോലിചെയ്യുന്ന തന്റെ ഒരു സുഹൃത്തുമുഖേന ഒരു ജോലിതരപ്പെടുത്തി ആരോടും പറായാതെ സപ്രു ദുബായിലേക്ക്‌ യാത്രയാവുകയും ചെയ്തു.തന്റെ മകന്റെ ജാതകദോഷം മാറാൻ ദേവിടീച്ചർ ഇപ്പോഴും അമ്പലങ്ങളായ അമ്പലങ്ങൾ മുഴുവൻ വഴിപാടുകളുമായി ഇപ്പോഴും കഴിയുന്നു. ഇനി കല്യാണമെ വേണ്ട എന്നു പറഞ്ഞ്‌ കഴിഞ്ഞ രണ്ടുവർഷമായി സപ്രു ദുബായിൽ തന്നെയാണ്‌. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-2465928733829316405?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-18865624102513728012010-03-06T16:35:00.003+05:302010-03-09T05:53:53.876+05:30മൂന്നുദിവസത്തെ വീട്ടുവാസവും കഴിഞ്ഞു രാത്രി പതിനൊന്നരക്കുള്ള ട്രിവാൻഡ്രം എക്സ്പ്രസിൽ ചെന്നൈയിലേക്ക്‌ വച്ചുപിടിക്കാം എന്നു തീരുമാനിച്ചിട്ടാണ്‌ ചേച്ചിയുടെവീട്ടിൽ നിന്നും യാത്രയായത്‌.<br /><div><br /></div><div>പുറത്തിറങ്ങി നോക്കുമ്പോൾ ഒരു കുരുന്നിനെ പോലും കാണാനില്ല, റോഡിൽ കിടന്നുറങ്ങാം , അതേ പോലെ കാലി. സമയം പത്തര ആവുന്നെയുള്ളൂ, ഞായറാഴ്ച ആയതുകൊണ്ടായിരിക്കും , ഒരു ഓട്ടോ പോലും വരുന്നില്ല,ഒരു പത്തു മിനിട്ട്‌ കാത്തു നിന്നശേഷം നേരെ അമ്പലനടയിലേക്ക്‌ നടന്നു. അവിടെ സാധാരണ ഓട്ടോകാണാറുണ്ട്‌. ഞാനും എനിക്കു കൂട്ടായി നിലാവും മാത്രം.ഒരൽപം പേടി തോന്നിയെങ്കിലും അവസാനം നടന്നു നടന്നു അമ്പലനടയിൽ എത്തി, എന്റെ ഭാഗ്യത്തിനു ഒ‍ാട്ടോ അവിടെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.</div><div><br /></div><div>ചേട്ടാ..റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷൻ വരെ..<br /><br />ആദ്യം കിടന്നിരുന്ന ഓട്ടോയിൽ കയറി ഞാൻ പറഞ്ഞു.<br /><br />വടക്കുംനാഥനെ വണങ്ങാതെ പോയാൽ അതു ദോഷമല്ലേ എന്ന ചിന്ത കാരണമാവാം ഓട്ടോചേട്ടൻ എന്നെയും കൊണ്ട്‌ ഒരു റൗണ്ട്‌ പൂർത്തിയാക്കി സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടാക്കി.<br /><br />എത്രയായി...<br /><br />മുപ്പത്‌ രൂപ..<br /></div><div><br /></div><div>രാത്രിയല്ലേ, എന്നെ വളരെ സേഫ്‌ ആയിട്ടു കൊണ്ടു വിട്ടില്ലേ, പോരാത്തതിനു വടക്കുമ്നാഥനെ വണങ്ങാനുള്ള അവസരവും ഉണ്ടാക്കിതന്ന ആളല്ലേ, ഈ വകചിന്തക്കൾ എല്ലാംകൂടി സമ്മേളിച്ചപ്പോൾ മുപ്പതുരൂപ എന്റെ കീശയിൽ നിന്നും ഉയരുകയും. ഓട്ടോചേട്ടന്റെ കീശയിൽ ഇടം പിടിക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />സമയം പതിനൊന്നുമണികഴിഞ്ഞിരുന്നു, സ്റ്റേഷനിലെ ഡിസ്പ്ലേയിൽ ട്രയിൻ ലേറ്റാണെന്നു കാണിക്കുന്നു, അതും ഒരു ഇരുപത്‌ മിനിട്ട്‌. ഡിസ്പ്ലേയിൽ നിന്നും കോച്ചിന്റെ സ്ഥാനം മനസ്സിലാക്കിയശേഷം നേരെ അങ്ങോട്ട്‌ വച്ചുപിടിച്ചു. പറയത്തക്ക തിരക്കൊന്നുമില്ല, ഓറീസ്സയിലേക്ക്‌ പോകാൻ തയ്യാറെടുത്ത്‌ വന്നിരിക്കുന്ന കുറച്ച്‌ ജോലിക്കാർ, നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നമ്മളേക്കാൾ കൂടുതൽ കാണപ്പെടുന്നത്‌ ഇവരാണ്‌. അതിൽ ഒന്നോരണ്ടോപേർ അവിടെ കിടന്നുറങ്ങുന്നു.ആവശ്യത്തിലധികം കൊതുകൾ മൂളിപ്പറന്നിട്ടും അവർക്കൊരുകുലുക്കവും ഇല്ല.S13 ന്റെ പോസിഷനിൽ ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന ഒരു കസേരയിൽ ഞാൻ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. ബാഗ്‌ ഒതുക്കി അരികിൽ തന്നെ വച്ചിട്ട്‌ ചുട്ടുപാടും ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു. നയനാനന്ദകരാമായി കാഴ്ചക്ക്‌ പറ്റിയവ എന്റെ കണ്ണൂകൾ തേടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.കുറച്ചുമാറി ജീൻസും ടോപ്പുമിട്ട്‌ ഒരു യുവ സുന്ദരി, എന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ ഉടക്കും മുൻപേ അവളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആളുടെ കണ്ണൂകൾ എന്നിൽ ഉടക്കുകയ്യും ആ ഉടക്കൽ എന്റെ ഉടലിനു ഹാനികരമായി മാറുമെന്നു മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണൂകൾ താനെ പിൻവലിഞ്ഞു.<br /><br />ഇനിയെന്ത്‌? എന്നാലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌, ശുഭ്രവസ്ത്രധാരിയായ ഒരു മധ്യവയസ്കൻ ഒരു മിനി വി ഐ പി സ്യൂട്ട്കേസുമായി ഓവർബ്രിഡ്ജ്‌ ഇറങ്ങുന്നത്‌ ശ്രദ്ധയിൽപെട്ടത്‌. ഒരു കൈയ്യിൽ മുണ്ടിന്റെ അറ്റം മറുകയ്യിൽ സ്യൂട്ട്കേസ്‌. ആ രൂപം പതിയെ പതിയെ അടുത്ത്‌ വന്നു ഇപ്പോൾ മുഖം വ്യക്തമാണ്‌, കണ്ണടയുണ്ട്‌, കണ്ടാൽ ഒരു മാഷിന്റെ ഗൗരവം, ആരോടോ മൊബൈലിൽ വളരെ കാര്യമായി സംസാരിക്കുകയാണ്‌,രണ്ടൂകയ്യും ഉപയോഗത്തിലാണല്ലോ?? പിന്നെ എങ്ങിനെ മൊബൈൽ ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റും, ഒരുപക്ഷെ ബ്ലുറ്റൂത്‌ ഇയർ സറ്റ്‌ ഉപയോഗ്ഗിക്കുണ്ടായിരിക്കും, ചോദ്യവും ഉത്തരവും ഇങ്ങിനെ ഞാൻ സ്വയം നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, അദ്‌ദ്ദേഹം ഞാൻ ഇരിക്കുന്നിടത്തുനിന്നും അൽപം മാറി നല്ല വെളിച്ചമുള്ള സ്ഥലത്തുവന്നു നിന്നു. ഇപ്പോൾ ആ സംസാരം എനിക്കു വ്യക്ത്മായി കേൾകാം,<br /><br />ജെയിംസെ, നിനക്കറിയാമൊടാ...ഇപ്പൊഴത്തെ പിള്ളേർക്കോക്കെ എന്നാ ചിലവാ..ദേ ഇപ്പോകണ്ടില്ലേ മോൾക്ക്‌...നഴ്സിങ്ങിനാ പഠിക്കുന്നേ, അതും ബാഗ്ലൂരില്‌, എന്നാ ഫീസാന്നറിയോ, എല്ലാം ലോണിലാ..എന്നാലും പഠിപ്പുകഴിഞ്ഞൊരു ജോലിയൊക്കെ കിട്ടുമ്പോളതെല്ലാം വീട്ടാമാല്ലോ ..അതാ ഒരാശ്വാസം.<br /><br />ഓഹോ...സ്വന്തം മകളെക്കുറിചാണ്‌..ആത്മവിശ്വാസവും ഭാവിയെക്കുറിച്ച്‌ പതീക്ഷകളും ഉള്ളൊരു പിതാവ്‌, കൊള്ളാം...ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.<br /><br />അദ്‌ദ്ദേഹം തുടരുകയാണ്‌...തോമസ്സേ...നിനക്കറിയോ....താമസത്തിനോക്കെ എന്താചിലവ്‌...ഭക്ഷണവും അതുപോലെ തന്നെ..പിന്നെ പഠിത്തം. ...<br /><br />ഞാൻ ഒന്നു അന്തിച്ചു...നേരത്തെ ജെയിംസ്‌ എന്നല്ലേ വിളിച്ചത....അതോ എനിക്കു തെറ്റിയതാണൊ?? ഒരു വട്ടം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു..ഇല്ല ജെയിംസ്‌ എന്നു തന്നെയാണ്‌. ഞാൻ കസേരയിൽ നിന്നും എണീറ്റു കയ്യിലിരുന്ന ബാഗ്‌ കസേരയിൽ വച്ച്‌ പതിയെ അദ്‌ദ്ദേഹം നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക്‌ ചെന്നു. ഇയർ സറ്റ്‌ ഉണ്ടോ എന്നറിയാൽ ചെവിയിലേക്ക്‌ നോക്കി. ...ഒരു നിമിഷത്തേക്ക്‌ ഞാൻ ഞെട്ടി..ചെവിയിൽ ഒന്നുമില്ലാ...ശൂന്യം...<br /><br />എന്നെകണ്ടിട്ടായിരിക്കാം, അദ്‌ദ്ദേഹം സംസാരം നിർത്തി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പെട്ടി നിലത്ത്‌ വച്ചു. അതു തുറന്ന് അതിൽ നിന്നും ഒരു ന്യൂസ്‌ പേപ്പർ എടുത്ത്‌ തറയിൽ വിരിച്ചു. കണ്ണട ഊരിപെട്ടിയിലാക്കി പെട്ടിയടച്ചതിനുശേഷം അത്‌ തലയിണയാക്കി ആ പേപ്പറിൽ തന്നെ കിടന്നു. ഞാൻ തിരികെ കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു.<br /><br />മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ കടന്നുകൂടി, ഭ്രാന്തനാണൊ?? അതോ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്കണ്ഠയിൽ സമനില തെറ്റിയതോ??. പക്ഷെ കാഴ്ചക്ക്‌ ഒന്നും തോനുന്നില്ല. തികച്ചും നോർമൽ, ചെവിയിൽ ഇയർ സറ്റ്‌ ഇല്ല എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നതുവരെ ഞാനും അങ്ങിനെയല്ലേ വിശ്വസിച്ചത്‌?<br /><br />ചിന്തകളെ മെരുക്കാൻ പാടുപെടുന്നതിനിടയിൽ, ഒറീസ്സയിലേക്കുള്ള ട്രെയിൻ കടന്നുപോയി. അതോടെ പ്ലാറ്റ്ഫോം തികച്ചും കാലിയായി. ഞാൻ അദ്‌ദ്ദേഹത്തെ നോക്കി, ഉരങ്ങിയിട്ടില്ല. ട്രെയി വരാൻ ഇനിയും താമസമുണ്ട്‌. ഒരു ചായകുടിച്ച്‌ ചിന്തകളെ ഉണർത്താം എന്നു തീരുമാനിച്ച്‌ ഞാൻ ടീ ഷോപ്പ്‌ ലക്ഷ്യമായി നടന്നു.<br /><br />ചായയും വാങ്ങി ഞാൻ തിരികെ കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു. ഇല്ല അദ്‌ദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല. കുറച്ചുനേരം കൂടി അങ്ങിനെ പോയി. തന്നെ ആരും ശ്രദ്ദ്ധിക്കുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പാക്കിയതുകൊണ്ടാവാം ..അദ്‌ദ്ദേഹം സംസാരം തുടർന്നു..<br /><br />സന്തോഷേ....നിനക്കറിയാമോ....<br /><br />ഹെ..ഇതെന്ത്‌...ഞാൻ അദ്‌ദ്ദേഹത്തെ നോക്കി..കിടന്ന കിടപ്പിലാണ്‌ ഇപ്പൊ സംസാരം ..ഇത്തവ്വണ ആളുമാറി.സന്തോഷ്‌..<br /><br />ഉം...കൊള്ളാം നടക്കട്ടെ..ഏതായ്യാലുംട്രയിൽ വരുന്നതുവരെ ഒരു നേരമ്പോക്കായി..ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു..<br /><br />അദ്‌ദ്ദേഹം തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു..<br />സന്തോഷേ...നിനക്കറിയാമോടാ....എന്റെ ജീവനാടാ എന്റെ മോള്‌...അവളുചോദിച്ചാ ഞാൻ എന്തും കൊടുക്കും..ഇത്തവണ പരീക്ഷകഴിജപ്പോ അവളു വീട്ടിൽ വന്നില്ല. പഠിക്കാണുണ്ടത്രേ....ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചില്ല, പഠിക്കട്ടെ..നന്നായി പഠിക്കട്ടെ..ഇനി അവളല്ലേ എന്നെയും, ആനിയേയും നോക്കണ്ടത്‌...അവളു പഠിക്കട്ടെ!!!.<br /><br />ഞാൻ ആ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധ്ദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..<br /><br />എന്റെ മോള്‌ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വിളിച്ചിട്ടു പറയുവാ..അപ്പായെ കാണണം..ഒന്നങ്ങോട്ടു ചെല്ലണമെന്ന്. എനിക്കുപറ്റില്ലാന്ന് പറയാൻ പറ്റോ??...എന്റെ മോളല്ലേടാ അവള്‌..ഞാൻ സമ്മതം മൂളി. അവളെ കാണാൻ ചെന്നു..എന്റെ മോള്‌ അപ്പായ്ക്ക്‌ തരാൻ ഒരു സമ്മാൻ കരുതി വച്ചിരുന്നു. ഒരു ...ഒരു അവിഹിത ഗർഭം....<br /><br />അത്‌ കേട്ടതോടെ ഞാൻ ഒന്നു ഞെട്ടി...സത്യമോ??<br /><br />പെട്ടെന്ന്..അദ്ദ്‌ദ്ദേഹം കരയാൻ തുടങ്ങി..സന്തോഷെ....എന്റെ സ്വത്തല്ലെടാ അവള്‌..എനിക്കവളെ കളയാൻ പറ്റോ?..കരച്ചിലിനിടയിൽ സംസാരം തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. മോള്‌ വിഷമിക്കണ്ട..മോൾക്ക്‌ ഒരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടാകാതെ അപ്പ നോക്കിക്കോള്ളാം..ആരാണ്‌ ഇതിനു ഉത്തരവാദി എന്നു മോളുപറഞ്ഞ മാത്രം മതി..ബാക്കി എല്ലാം അപ്പ്‌ നോക്കിക്കൊള്ളാം.. ഇതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞതാടാ സന്തോഷേ!!..എന്നിട്ടും എന്റെ മോള്‌...അവൾക്ക്‌ അറിയില്ലത്രേ..ആരാണിതിനു ഉത്തരവാദി എന്ന്...പറ സന്തോഷെ...നി പറ..എന്റെ മകൾ...എന്റെ സ്വത്ത്‌...എന്റെ എല്ലാം...അവൾ ഇത്രയും ശപിക്കപ്പെട്ടവൾ ആയോ....ഞാൻ ഇനി എന്തിനുജീവിക്കണം...നീ പറ സന്തോഷേ!!!...അദ്‌ദ്ദേഹം പിന്നെയും കരയാൻ തുടങ്ങി..<br /><br />അപ്പോഴേക്കും <span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px; ">ട്രെയിന്‍ വരുന്നതിന്റെ അറിയിപ്പ് കേട്ടു തുടങ്ങി</span>. അദ്‌ദ്ദേഹത്തെ ഒന്നുകൂടി നോക്കിയതിനുശേഷം ഞാൻ ബാഗെടുത്ത്‌ നടന്നു. ട്രെയിനിൽ കയറി സീറ്റിൽ സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചു.ഏതാനും മിനിട്ടുകൾക്കുശേഷം ഒരു കൂക്കിവിളിയുടെ അകമ്പടിയോടെ ചെന്നൈനഗരത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി ട്രെയിൻ യാത്രതുടർന്നു.<br /><br />ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴും ചിന്തകൾക്കു കാഠിന്യമേറിയിരുന്നു, ഒരു പക്ഷെ...അദ്‌ദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്‌...അവിടെ വിലപിച്ചത്‌..സത്യമാണെങ്കിൽ...അത്‌ വെറും ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ പുലമ്പലായി കളയാൻ വയ്യ...മകളെക്കുറിച്ച്‌ വളരെയധികം പ്പ്രതീക്ഷകൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പിതാവിന്റെ വിലാപങ്ങളായിരുന്നു അതെങ്കിൽ??? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-1886562410251372801?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-52234499500141791502009-12-14T19:38:00.001+05:302009-12-14T19:40:19.788+05:30പ്രശസ്തി ആഗ്രഹിക്കാത്തവരുണ്ടോ?? <br /><br />ഇല്ലെന്നാണ്‌ എന്റെ വിശ്വാസം.<br /><br />പക്ഷെ പ്രശസ്തി തീരെ ആഗ്രഹിക്കാത്ത, "എനികൊന്നും വേണ്ട...നിനക്കൊട്ടു തരികയും ഇല്ല" എന്ന പോലെയാണ്‌ ബ്ലോഗിൽ ചില ആണ്ണന്മാരുടെ പെരുമാറ്റം. അവർക്കുവേണ്ടി മാത്രമാണ്‌ ഈ പോസ്റ്റ്‌. മറ്റുള്ളവർക്ക്‌ ഇതുവായിക്കാം, ഞാൻ പറയുന്നത്‌ തികച്ചും അടിസ്ഥാനവിരുദ്ധമാണെങ്കിൽ എന്നെ ക്രൂശിക്കാം. <br /><br />ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങിയ കാലം മുതലേ ഉള്ളതാണ്‌ വിമർശനങ്ങളും, പരദൂഷണവും, വെല്ലുവിളികളും, പഴിചാരലും, ക്രൂശിക്കലും. പക്ഷെ അതെല്ല്ലാം ചിലരുടെ പൊയ്മുഖങ്ങൾ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരാനും ഉപകരിച്ചു. വിമർശകരുടെ അമ്പുകൾ കുറിക്കുകൊള്ളുകയും ഒരുപാട്‌ നല്ല ബ്ലോഗേർസിനെ മലയ്യാളത്തിനു സമ്മാനിക്കുകയും ചെയ്തു. <br /><br />ലിഗഭേദമില്ലാത്ത വിമർശനം/പ്രോത്സാഹനം എപ്പോഴും നല്ലതാണ്‌, പക്ഷെ പഴയകാല വിമർശകർ വഴിമാറിയതുകൊണ്ടോ, അവർക്ക്‌ ആമ്പിയർ ഇല്ലാതായതുകൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല, അവർ പുതിയ തലമുറക്കു വഴിമാറി(തലമുറ എന്ന പ്രയോഗം ശരിയല്ല എന്നറിയാം ..ക്ഷമിക്കുക). അവരുടെ മുദ്രാവാക്യമായിരുന്നു "ലിംഗഭേദം".എന്തെഴുതിയാലും അതിനെ നഖശിഖാന്തം വിമർശിക്കുക, കൂട്ടം ചേർന്ന് തേജോവധം ചെയ്യുക, പുതിയ ബ്ലോഗേർസിനെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച്‌ കശാപ്പുചെയ്യുക. ബ്ലോഗിലെ രചനയെ വിലയിരുത്താതെ അതിലെ കമറ്റുകളെ വിലയിരുത്തി വെറുതെ കോമാളി കളിക്കുക എന്നിവയെല്ലാം പതിവായി. തനിക്കു കിട്ടാതെ പോവുന്ന പ്രശസ്തിയിൽ മനസ്സുമടുക്കുന്ന സ്രഷ്ടാക്കൾ പിന്നീട്‌ എഴുത്തു നിർത്തിയ ചരിത്രം വരെ ഈ ബ്ലോഗ്ഗ്‌ ലോകം കാണൂകയുണ്ടായി!.. <br /><br />ബ്ലോഗിലെ കോപ്പിയടി, പുനപ്രകാശനം,അനുവാദമില്ലാതെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കുക എന്നിവക്കെല്ലാം എതിരായി കുറെ നല്ല ആളൂകൾ രംഗത്തുവന്നപ്പോൾ നമ്മുടെ അഭിനവ വിമർശകർ മിണ്ടാതിരുന്നതേയുള്ളൂ.അതൊന്നും എന്റെ വിഷയമല്ല, എന്നെ ബാധിക്കുന്നതല്ല എന്ന നയമാണ്‌ അവർ തുടർന്നുപോന്നത്‌. <br /><br />ഈ ബ്ലോഗുലോകത്തിൽ എഴുതുന്നവർ തങ്ങളുടെ കഴിവുകൾ തെളിയിക്കാൻ അവസരം കിട്ടാതെ പോയവരാണെന്നകാര്യം ഇവർ എന്തുകൊണ്ട്‌ മറന്ന് പോവുന്നു? തന്റെ കഴിവിന്റെ പരമാവധി ഉപയോഗപ്പെടുത്തി, തന്നാലാവുന്നതുമാതിരി എഴുതി അതു നാലുപേർ വായിച്ച്‌ അഭിപ്രായം അറിയുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ സംത്രുപ്തി അതൊന്നു മാത്രമാണ്‌ ആകെയുള്ള ലാഭം.പിന്നെ അഭിപ്രായത്തിന്റെ കാര്യം, അത്‌ എഴുതുന്നവരിൽ നിക്ഷിപ്തമാണ്‌. ആസ്വാദനം എല്ലാവരിലും ഒരുപോലെയാവില്ല, അതും ഈ "കമന്റ്‌ വിമർശകർ" മറന്നുപോകുന്നു എന്നുവേണം കരുതാൻ. സ്വയം ഉണ്ടാക്കിയ ചട്ടകൂടിനുള്ളിൽ സ്വന്തമായി ചാരിത്തിയ നാമവിശേഷണത്തിൽ പുളകമ്മ് കൊണ്ട്‌ നടക്കുന്ന ഈ അണ്ണന്മാർ ബ്ലോഗുലകത്തിലേക്ക്‌ കാലെടുത്ത്‌ വയ്ക്കുന്ന പുതു കലാകാരന്മാരെ കമന്റിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തരം തിരിച്ച്‌ എന്താണ്‌ ഇവിടെ കാഴ്ചവയ്ക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്‌? <br /><br />കമന്റിന്റെ ഏണ്ണം നോക്കി വിമർശിക്കാൻ തക്കം പാർത്തിരിക്കുന്നവരേ!!, ഒരൽപസമയം കണ്ടെത്തി ആ ഉള്ളടക്കം വിലയിരുത്തി അതിനനുസരണമായി ഒരു അഭിപ്രായം പറയാൻ എന്തിനുമടിക്കുന്നു?. ഞാൻ നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ചപോലെ, കമന്റ്‌ ഇടുക എന്നത്‌ തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ താത്പര്യം ആണ്‌, ഓരോ ആസ്വാദകനും അഭിപ്രായം വ്യത്യസ്ഥമായിരിക്കാം, "നല്ലത്‌", "കൊള്ളാം", "മനോഹരം" എന്നിങ്ങനെയുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ ഇടുന്നവർ എല്ലാം ലിംഗവിവേചനം കാണിക്കുന്നവരാണെന്നതിനോട്‌ യോജിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല, അങ്ങിനെ വിമർശകർക്ക്‌ തോന്നിയെങ്കിൽ അതവരുടെ കഴിവ്കേടായി കണക്കാക്കാനെ കഴിയു. <br /><br />ബ്ലോഗ്‌ ചിലർക്ക്‌ പുതു സൗഹൃദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു, അങ്ങിനെ ഉണ്ടാകുന്ന കൂട്ടയ്മയിലെ അംഗങ്ങൾ പരസ്പരം കളിയാക്കുന്നതും, അപ്രസക്ത്മായ രചനകൾ എഴുതുമ്പോൾ അതിനും കമറ്റുകൾ ലഭിക്കുന്നതും സ്വാഭാവികം, ഓർക്കുട്ടിലും മറ്റും നമ്മൾ പുതിയ ഫോട്ടോകൾ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുമ്പോൾ സുഹൃത്തുക്കൾ കമന്റ്‌ ചെയ്യാറില്ലേ?? അതുപോലെ തന്നെ!!!. അതിനെയെല്ലാം അർത്ഥം അറിയാതെ കളിയാക്കാൻ നോക്കിയാൽ അതിനെ സമയം കാണു. <br /><br /><br />പ്രിയപ്പെട്ട വിമർശകരെ, <br /><br />ബ്ലോഗിലെ കമന്റിനെ വിലയിരുത്തി സമയം കളയാതെ ആ രചനയെ വിലയിരുത്തു, അതിനനുസൃതമായി അഭിപ്രായം പറയു, ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ കമന്റുകൾ, സൃഷ്ടാവിന്റെ കഴിവിനെ ഒരുവേള പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചെന്നും വരാം.ഒരു സത്യസന്ധ്മായ അഭിപ്രായം ആയിരം വിമർശനത്തേക്കാൾ ഉപകാരമായേക്കാം...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-5223449950014179150?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-71194674839420332232009-12-08T12:16:00.002+05:302009-12-08T12:23:36.835+05:30പശൂനെ നോക്കാൻ കെൽപ്പില്ലാണ്ടാവുകയും നോക്കാനുള്ള ചിലവുകൂടുകയും ചെയ്തോടെയാണ്‌ അമ്മൂമ്മ വീട്ടിലെ പശൂനെ വിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്‌.അധികം താമസിയാതെ തന്നെ അതിനെ വിൽക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><span class=""></span><br />അതിനു പിന്നാലെ ആയിരുന്നു ചിറ്റേടെ പ്രസവവും ഞങ്ങടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വരവും. "ഇത്തിരിക്കോളം വന്ന രണ്ട്‌ പിള്ളാരും അമ്മേം". അങ്ങിനെ അവധികാലം ആഘോഷമാക്കാൻ എത്തിയതാണ്‌. ഉണ്ണീയെ കണ്ടാൽ അറീഞ്ഞൂടെ ഊരിലെ പഞ്ഞം എന്നു പറയുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാൻ. കഴിക്കാനും കളയാനും ഉള്ള കുഴൽ നേരെ കണക്ഷൻ ഉള്ള മാതിരി. എല്ലെല്ലാം എണ്ണിയെടുക്കാം,<br /><br /><em>"എന്താ വനജേ, ഇവന്‌ എന്തെങ്കിലും കൊടുത്തൂടെ</em>" എന്ന് അമ്മേടെ അമ്മാവന്റെ ചോദ്യം കൂടി ആയപ്പോൾ പശൂനെ വിറ്റുകളഞ്ഞതിന്റെ വിഷമം ഇരട്ടിയായി അമ്മൂമ്മയ്ക്ക്‌.<br /><br />"<em>ന്റെ കുട്ട്യേ..ഇവിടേന്ന് പോവുമ്പോഴേക്കും നിന്നെ ഇത്തിരിയെങ്കിലും നന്നാക്കും ഞാൻ</em>", അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുൾ മനസ്സിലാക്കാൻ പാകത്തിന്‌ പക്വത ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ ആ സമയം തേങ്ങേറ്റക്കാരൻ നാരായണേട്ടന്റെ വെട്ടോത്തിയെടുത്ത്‌ കാവിലെ വെളിച്ചപ്പാട്‌ തുള്ളുന്ന മാതിരി തുള്ളിക്കോണ്ടോടി.<br /><span class=""></span><br />പിറ്റേന്ന് വീടിന്റെ പടിക്കൽ ആരെയോ കാത്തെന്നവണ്ണം അമ്മൂമ്മ നിക്കണകണ്ടപ്പോൾ "<em>ന്താ മ്മൂമ്മേ ഇവടെ നിക്കണേ?</em>" എന്നുചോദിച്ചെങ്കിലും മറുപടികിട്ടാതെ വന്നപ്പോൾ കൊഞ്ഞനം കാണിച്ചുകൊണ്ട്‌ പാടത്തേക്ക്‌ ഓടി.<br /><span class=""></span><br />വൈകുന്നേരം വേണുച്ചേട്ടന്റെ കാറിന്റെ പഴയ ടയർ ഉരിട്ടിക്കൊണ്ട്‌ നടക്കുമ്പോഴാണ്‌ വീടിന്റെ പടിക്കൽ പാൽക്കാരൻ മത്തായി എന്തോ സാധനം വച്ചിട്ട്‌ പോണകണ്ടത്‌. ഓടിപ്പോയി നോക്കീപ്പോ ഒരു കുപ്പിപ്പാല്‌.<br /><span class=""></span><br /><em>ദേമ്മൂമ്മെ!! പടീക്കല്‌ ഒരൂപ്പി പ്പാല്‌....</em><br /><span class=""></span><br />പറഞ്ഞുതീരും മുൻപേ അമ്മൂമ്മ വന്ന് അതെടുത്ത്‌ അകത്തേക്കുപോയി..പിന്നീടങ്ങോട്ട്‌ ദിവസോം ചായക്കു പകരം പാലായി..കുശാലായി!!<br /><span class=""></span><br />രാവിലെ മൂന്നുമണിക്കു പാലുവരും.വൈകീട്ടും അതേ സമയം. പാൽകുപ്പി കൊണ്ടുവയ്ക്കുന്ന സമയത്ത്‌ മത്തായി രണ്ട്തവണ പടിയിൽ കൊട്ടും..പാല്‌ വച്ചിട്ടുണ്ട്‌ എന്നറിയിക്കാൻ , വലിയ ബഹളം ഒന്നും ഇല്ലാത്തസമയം ആയതുകൊണ്ട്‌ അമ്മൂമ്മ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴേ എണീക്കും. പിന്നീട്‌ ഉറക്കം കഷ്ടിയാണ്‌, പിന്നെ വീട്ടു ജോലിയായി തിരക്കായി.<br /><span class=""></span><br />കുറച്ചു ദിവസത്തിനുശേഷമാണ്‌ ഒരു വിചിത്രശബ്ദം അമ്മൂമ്മയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു തുടങ്ങിയത്‌. ഏകദേശം അഞ്ചുമണിയാകുമ്പോൾ ഒരു ഉം...ഉം....ഉം... ശബ്ദം കേട്ടുതുടങ്ങും പതിയെ പതിയെ ശബ്ദത്തിനു തീവ്രത കൂടിക്കൂടി വരും. ഉം..ഉം..ഉം...ഉം..ഉം..പിന്നെ അതു അകന്നുപോവും....പിന്നെ ഇല്ലാണ്ടാവും. ഇതു ദിവസേനയുള്ള ചടങ്ങായി മാറിയപ്പോഴാണ്‌ അമ്മൂമ്മ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞത്‌. കേട്ടവർ എല്ലവരും ധൈര്യശാലികളായതുകൊണ്ട്‌ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.<br /><span class=""></span><br />അന്നുവൈകീട്ട്‌ മത്തായി വന്നപ്പോഴും അമ്മൂമ്മ പറയാൻ മറന്നില്ല.<br /><span class=""></span><br /><em>മത്തായി, രാവിലെ ഒരു പേടിണ്ടാക്കണ ശബ്ദം കേക്കണുണ്ടല്ലോ!! എന്താണെന്നറിയില്ല..ഒരു വലിയശബ്ദം...കൂടിക്കൂടി വരും.പിന്നെ ഇല്ലാണ്ടാവും.</em><br /><span class=""></span><br /><em>ന്റെ അമ്മിണിയമ്മേ, നെറെ ഭൂതോം പ്രേതോം ഒള്ള നാടല്ലേ ത്‌..ഒന്നും പറയാൻ വയ്യ..</em><br /><span class=""></span><br />ഒട്ടും താമസിയാതെ മത്തായീടെ മടുപടീം വന്നു. അതും കേട്ടതോടെ അമ്മൂമ്മക്ക്‌ പേടി ഇരട്ടിയായി.<br /><span class=""></span><br />പിന്നീടൂം ആ പേടീപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തിനു തീ‍ീവ്രത കൂടീയതല്ലാതെ ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടായില്ല.എങ്ങുനിന്നോ വരുന്നു എങ്ങോട്ടോ പോകുന്നു. പിന്നീട്‌ ഒരു ദിവസം ചിറ്റേടെ മോൾക്ക്‌ പനി വന്നത്‌ കാരണം, ചിറ്റയും മോളും സാധാരണ കിടക്കാറുള്ള മുറിയിൽ നിന്നും മാറി നല്ല വായുസഞ്ചാരമുള്ള, റോഡിനോട്‌ തൊട്ടടുത്തുള്ള മുറിയിൽ കിടന്നു. അന്നും പതിവുപോലെ ഉം..ഉം..ഭൂതം എത്തി... ചിറ്റക്ക്‌ ശബ്ദം വളരെ അടുത്തായിരുന്നു. ധൈര്യം വളരെ കൂടുതൽ ആയതുകൊണ്ട്‌ ജനൽ തുറക്കാനും മടി. അങ്ങിനെ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായി..ഭൂതം റോഡിലാണ്‌ സഞ്ചാരം!!!<br /><span class=""></span><br />പിന്നെ എങ്ങുനിന്നോകിട്ടിയ ധൈര്യത്തിന്റെ ബലത്തിൽ അമ്മൂമ്മ തന്നെ ഇതിനൊരറുതി വരുത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.അമ്മെയും ചിറ്റയെയും കൂട്ടിനു വിളിക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><span class=""></span><br />പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ മത്തായി പാലുമായി എത്തി പതിവ്‌ മുടക്കാതെ പടിക്കൽ കൊട്ടി യാത്രയായി. നേരത്തെ പറഞ്ഞതിൻ പടി മൂവരും പടിക്കലുള്ള മുല്ലയുടെ മറവിൽ പോയിരുന്നു. മുല്ലേടെ പിന്നിൽ നിന്നാൽ ഭൂതത്റ്റിനെന്നല്ല അതിന്റെ പിന്നിൽ നിന്നവർക്കുതന്നെ അവനവനെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റില്ല, അതുമാതിരിയാണ്‌ മുല്ല. സമയം അങ്ങിനെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി..അപ്രതീക്ഷിതമായി എന്തോ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നതോന്നൽ എല്ലാവരിലും ഒരു പേടി വളർത്തിയെങ്കിലും മൂന്നുപേരുണ്ടല്ലോ എന്ന വിശ്വാസം അവരെ അവിടെ തന്നെ പിടിച്ച്നിർത്തി.<br /><span class=""></span><br />ഏകദേശം അഞ്ചുമണിയാകാറായി,അവ്യക്തമായ ഭൂതത്തിന്റെ ശബ്ദം കഎട്ടുതുടങ്ങി....ഉം..ഉം..ഉം...ശബ്ദം കേട്ട ദിക്കിലേക്കു മൂവരും എത്തിനോക്കി....അവ്ക്യതമായ ഒരു രൂപം റോഡിലൂടെ നടന്നുവരുന്നു....അത്‌ അടുക്കുംതോറൂം ശബ്ദത്തിന്‌ ശക്തിയും കൂടിവരുന്നു..ആ രൂപത്തിനു വ്യക്ത്തയും കൂടി വന്നു...ശബ്ദം വളരെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ എന്തോമനസ്സിലാക്കിയ അമ്മൂമ്മ മുല്ലയുടെ പിന്നിൽ നിന്നും മാറി പടികടന്ന് റോഡിൽ വന്നു നിന്നു...എന്നിട്ടൊരു ചോദ്യവും...<br /><span class=""></span><br /><em>ന്താ മത്തായി...ഇപ്പൊ ഭൂതങ്ങളൊക്കെ പാൽക്കച്ചോടം നടത്താനും തുടങ്ങിയോ!!!!</em><br /><span class=""></span><br />ശബ്ദം പെട്ടെന്നു നിലച്ചു..നോക്കുമ്പോൾ മത്തായി വിറങ്ങലിച്ച്‌ നിൽക്കുന്നു..<br /><span class=""></span><br /><em>ന്നാലും ന്റെ മാത്തായി ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്യാൻ പാടുണ്ടോ?? ഒന്നു പറഞ്ഞൂടായിരുന്നോ നിനക്ക്‌??</em><br /><span class=""></span><br />തന്റെ ചെയ്തികൾ കയ്യോടെ പിടിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്‌ ആ പാവം സത്യം പറഞ്ഞു... കപ്യാരുടെ വീട്ടിൽ പാലുകൊടുക്കാൻ സെമിത്തേരി കടന്നുവേണം പോവാൻ, സ്വതവേ പേടിത്തൊണ്ടനായ മത്തായിക്ക്‌ അത്‌ വലിയൊരു ജോലിതന്നെയായിരുന്നു.അതും അതിരാവിലെ പള്ളിസെമിത്തേരി കടന്നുപോവുമ്പോൾ ഒരുതരിവെളിച്ചം കൂടെകാണില്ല..അതുകൊണ്ട്‌ പള്ളിസെമിത്തേരിയടുക്കുന്നിടംതൊട്ട്‌ തിരികെ വീട്ടിൽ എത്തുന്നതുവരെ മരൊരുശബ്ദവും കേൾക്കാതിരിക്കാൻ തന്റെ കയ്യിലെ കാലിക്കുപ്പിയിൽ ഊതുമ്പോളുണ്ടാവുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു ഉം..ഉം..<br /><span class=""></span><br /><em>ന്നാലും നി ഇങ്ങനൊന്നും ചെയ്യരുത്‌ ട്ടോ!!! എല്ലാരേം പേടിപ്പിച്ചില്ലേ നീ...ശരി തൽക്കാലം ആരോടും പറയണില്ല..ഇനി ആവർത്തിക്കരുത്‌..</em><br /><br />ഇല്ലെന്നെ മട്ടിൽ തലയാട്ടി, കയ്യിലിരുന്ന കുപ്പി സഞ്ചിയിലുമാക്കി പാൽ ഭൂതം മത്തായി വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി പിടിച്ചു.<br /><span class=""></span><br />അങ്ങിനെ വലിയൊരുപേടിയെ പുഷ്പം പോലെ ഇല്ലതാക്കിയ സന്തോഷത്തിൽ മൂവർ സംഘം തിരിച്ചു നടന്നു. "പാൽ ഭൂത"ത്തിനെ പിന്നെയും പലതവണ കണ്ടിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും പിന്നീടൊരിക്കലും ആ ശബ്ദം ആവർത്തിച്ചിട്ടില്ല...<br /><span class=""></span><br /><span class="">(പണ്ടെങ്ങോ കേട്ടുമറന്ന ഒരു അമ്മൂമ്മക്കഥ...അമ്മൂമ്മയെപറ്റിപറയുമ്പോൾ നിറയെ ഉണ്ട്‌...ചില സ്നേഹങ്ങളും ലാളനകളൂം മനസിലാക്കാൻ വൈകുമ്പോൾ...പൊലിഞ്ഞുപോയ ആ സ്നേഹത്തിന്റെ അക്ഷയപാത്രത്തെ ഒരുനോക്കുകൂടെ കണ്ടെങ്കിൽ...ആ സ്നേഹം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയെന്ന് ഒരു വാക്കു പറയാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിലെന്ന് ആശിച്ച്‌ പോകുന്നു... )</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-7119467483942033223?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-79081350652406315972009-12-02T00:47:00.002+05:302009-12-02T01:06:31.498+05:30സെക്കന്റ്‌ ഷിഫ്റ്റും കഴിഞ്ഞ്‌ പുറത്തിറങ്ങിയ എന്നെ വരവേൽക്കനെന്നോണം മഴ പെയ്യുകയാണ്‌, തോർച്ചക്കുള്ള ഒരു ചാൻസും കാണാനില്ലത്തതുകൊണ്ടു മഴത്തുള്ളികളുടെ നേർത്ത ചുംബനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങി ഒരു വിധത്തിൽ ബസ്സിൽ കേറിപ്പറ്റി, വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ സമയം പതിനൊന്നു മണി. മഴയായതുകൊണ്ട്‌ വേഗംകിടന്നേക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ച്‌ മുറിയിൽ കയറിയപ്പോഴേക്കും മൊബൈൽ നാദം...<br /><br /><em>"എന്നമ്മെ ഒന്നു കാണാൻ എത്രനാളായി....!!"</em><br /><span class=""></span><br />എന്ത ഈ സമയത്ത്‌ അമ്മ വിളിക്കാൻ..മനസ്സിൽ ചെറിയ ശങ്കയോടെയാണെങ്കിലും ഫോണെടുത്തു..<br /><span class=""></span><br /><em>"ന്താമ്മെ..എന്തു പറ്റി.. "</em><br /><span class=""></span><br /><em>"മോനെ,ഇന്നത്തെ പേപ്പറ്റിൽ ഒരു കുട്ടിടെ ഡീറ്റെയിൽസ്‌ ഉണ്ട്‌ നിന്റെ അതേ കമ്പനിയില ജോലി, കേരള മാട്രിമോണിയലിൽ ഉണ്ടെന്ന പറയണെ..നിനക്കൊന്നു നോക്കമോ.. "</em><br /><span class=""></span><br /><em>"ന്റെ മ്മെ...ഇതാണൊ കാര്യം ..ഇതൊക്കെ നാളെ പറഞ്ഞപോരെ..ഞാൻ ആകെ പേടിച്ചുപോയി..ഈ രാത്രിവിളി സാധാരണ ഇല്ലാതതാണല്ലോ..ഞാൻ നാളെ രാവിലെ വിളിക്കം..വേറെ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ ല്ലേ??...എന്ന ശരി ..</em> "<br /><span class=""></span><br />ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തപ്പോഴേക്കും മനസ്സിൽ ചിന്ത കേറിക്കൂടി ..ആരായിരിക്കും..ശ്ശ്ശ്ശോ പേരു പോലും ചോദിക്കാൻ മറന്നു...ആ നാളെ നോക്കാം.. ആ നല്ല ദിവസത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞ്‌ എല്ല മഴ ദൈവങ്ങളെയും മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്‌ ഞാൻ പുതപ്പിനടിയിലേക്കു നൂണ്ടുകേറി...<br /><span class=""></span><br />രാവിലെ ഏഴുമണിയായപ്പോഴേക്കും ഉറക്കം മതിയാക്കി എണീറ്റു, വേറെ ഒന്നിനും നിക്കാതെ ഫോണെടുത്ത്‌ നേരെ വീട്ടിലേക്ക്‌ ഡയൽ ചെയ്തു.<br /><span class=""></span><br /><em>"ആ..അമ്മെ ഞാന..ഇന്നലെ പറഞ്ഞ ആ കുട്ടീടെ ഡീറ്റെയിൽസ്‌ താ..ഞാൻ നോക്കാം,</em> "<br /><span class=""></span><br />എന്റെ സംസാരം കേട്ട്‌ ഫൊണിന്റെ അങ്ങേ തലക്കൽ അമ്മ ആകെ ഞെട്ടിയോനൊരു സംശയം..എന്നാലും എന്റെ ആവശ്യപ്രകാരം ആ പ്രൊഫെയിൽ ഐ ഡി തന്നു..<br /><span class=""></span><br /><em>"എന്ന ശരിട്ടാ..ഞാൻ വൈകീട്ടു വിളിക്കാം..</em> "<br /><span class=""></span><br />പ്രത്യേകിച്ചു ഒന്നും പറയാതെ ഞാൻ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു.. പിന്നെ ഒട്ടും അമാന്തിച്ചില്ല, കേരള മാറ്റ്രിമോണിയൽ തുറന്ന് പ്രോഫെയിൽ ഐ ഡി സേർച്ച്‌ കൊടുത്തു. എന്റെ സമയം, അല്ലാതെന്തു പറയാൻ, പ്രോഫെയിലിൽ ഫോട്ടൊ ഇല്ല..വേറേ കൊറേ ഡീറ്റെയിൽസ്‌ ഉണ്ട്‌, ആവശ്യമുള്ള സംഗതി ഇല്ല.. ആഹ്‌ ഇനി ഞാൻ എങ്ങിനേ ആ കുട്ടിയെ കണ്ട്‌ പിടിക്കും എന്ന് ചിന്തിച്ചിരിക്ക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഓഫീസ്‌ എമ്പ്ലൊയീ ഡ്റ്റാബേസ്‌ ഓർമവന്നത്‌. അതി കേറി കുട്ടിടെ പേരുകൊടുത്തു , അതിലും ഫോട്ടൊ ഇല്ല.. എന്നാലും മുഴുവൻ പേരും ഫോൺ നമ്പറും എല്ലാം ഉണ്ട്‌. ബാക്കി ഓഫീസിൽ ചെന്നിട്ടു നോക്കം എന്നു തീരുമാനിച്ചു ഐ ഡി ഓഫീസ്‌ മെസ്സഞ്ചറിൽ ചേർക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><span class=""></span><br />എന്നാലും ആ പേരുള്ള ഒരു മലയാളി പെൺകുട്ടി എന്റെ ടീമിൽ ഇല്ല എന്നുറപ്പായിരുന്നു എങ്കിലും ആ ഫ്ലൊറിലെ എല്ലാ പെൺകൊടിമാരുടെയും ജന്മനക്ഷത്രം വരെയുള്ള മൊബൈൽ ഡാറ്റാബേസ്‌ രാജേഷിനോട്‌ ഒന്നു ചോദിക്കാം.. ഗണേഷ്‌ ഒരു നിർദ്ദേശം വച്ചു,അതു നല്ലതാണെന്ന് എനിക്കും തോന്നി. ഒട്ടും വൈകാതെ നേരെ അങ്ങോട്ടു വച്ചു പിടിച്ചു.<br /><span class=""></span><br /><em>എന്ന ആച്ച്‌ സർ..ഏതാവത്‌ ഹെൽപ്‌ വേണമാ!!</em><br /><span class=""></span><br />എന്റെ വരവിൽ എന്തോ പന്തികേട്‌ അവനു മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാവാം ..ആദ്യ ചോദ്യം അവന്റെ വക തന്നെയായിരുന്നു.<br /><span class=""></span><br /><em>തമ്പി.. ഒരു ചിന്ന ഹെൽപ്‌..ഒരു പൊണ്ണൂടെ ഡീറ്റെയിൽസ്‌ വേണം..</em><br /><span class=""></span><br />എന്റെ ആഗമനോദ്ദേശവും ഞാൻ അറിയിച്ചു. എന്ന സർ എന്ന...സീരിയസ്‌ മാറ്ററ?? ഹോ ഇങ്ങനെ ഒരുത്തൻ..ഇനി മുഴുവൻ മനസ്സിലായാലെ സമാധാനമാവു.. അങ്ങിനെ അവനെ മനസ്സിൽ ശപിച്ചുകൊണ്ടു കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി..<br /><span class=""></span><br /><em>ആഹ്‌..അവളൊംതാനെ..പേർ കൊട്‌ സർ..ഇപ്പവെ പാത്തിടലാം..</em><br /><span class=""></span><br />പേരു പറഞ്ഞതതും അവൻ കൊറച്ച്ശങ്കിച്ച്‌ ആ കുട്ടി ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലം കാണിച്ചു തന്നു.<br /><span class=""></span><br /><em>സർ, ഒരു ചിന്ന പ്രച്നം ഇരുക്ക്‌...അന്തപൊണ്ണുക്ക്‌ ഇരുക്കണവെ ഒരു പയ്യങ്ക്കിട്ട്‌ അഫെയർ ഇരുക്ക്‌..</em><br /><span class=""></span><br />എന്റമ്മോ..അവന്റെ ഒരു വെട്ട്‌ എന്നെ രണ്ട്‌ കഷ്ണമാക്കി..<br /><span class=""></span><br /><em>തമ്പി, നിജമാവ??</em><br /><span class=""></span><br /><em>ആമ സർ, നിറയെ വാട്ടി അന്ത പയ്യൻ കൂടെ നാൻ പാത്തിരുക്കെ!!</em><br /><span class=""></span><br /><em>ഹോ..അപ്പടിയ..സരി തമ്പി ..അപ്പുറം പാക്കലാം</em> എന്നുപറഞ്ഞ്‌ ഞാൻ സ്ഥലം കാലിയാക്കി.<br /><span class=""></span><br />എന്നാലും മനസ്സിൽ ഒരു സംശയം, ഇനി ആ കുട്ടിതന്നെയായിരിക്കുമോ അവൻ കണ്ടത്‌?? സശയനിവാരണം എപ്പോഴും നല്ലതാണല്ലോ..മെസ്സഞ്ചറിൽ ആ കുട്ടി ഓൻലൈൻ ആവുന്നതും കാത്തിരുന്നു..ഒരു പത്തുമണിയായപ്പോൾ കഥാപാത്രം ഓൺലൈൻ ആയി..ആമുഖം ഒന്നും ഇല്ലാതെ കേരളാ മാട്രിമോണിയലിലെ ഐഡി എടുത്ത്‌ ഞാൻ ചാറ്റിൽ അയച്ച്‌ കൊടുത്തു.എന്നിട്ടൊരു ചോദ്യവും..<br /><span class=""></span><br /><em>ഈസ്‌ ദിസ്‌ യുവർ പ്രോഫൈൽ?</em><br /><span class=""></span><br />ഒത്തിരിനേരത്തിനുശേഷം ഒരു മറുപടികിട്ടി...<br /><span class=""></span><br /><em>ക്യാൻ ഐ മീറ്റ്‌ യു ഇൻ പെർസൺ? കം ടു കഫെ!!</em><br /><span class=""></span><br />എന്റെ കണ്ണുകൾ തള്ളിയോ...അറിയില്ല..പക്ഷെ ഒരു പട പടാ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങി..മുട്ടുകൾ കൂട്ടിയിടിച്ചോ ആവൊ..!! സംഗതി പാളി എന്ന തോനൽ എന്നെ സീറ്റിൽ നിന്നും എണീപ്പിച്ചു കഫെയിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചു.അവിടെ എന്നെയും കാത്തെന്നപോലെ ഇരുന്നിരുന്ന പെൺകൊടിയുടെ അടുത്തുതന്നെ ഞാൻ ചെന്നു നിന്നു. പേര്‌ ഉറപ്പാക്കിയശേഷം ഞാൻ എതിരെയുള്ള സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.<br /><span class=""></span><br /><em>കുട്ടി, പ്രശ്നം ഒന്നും ഇല്ല. അമ്മ പറഞ്ഞു, ഞാൻ നോക്കി അത്രെ ഉള്ളു...വേറെ ഒന്നും ഇല്ല...എനിക്കൊരു കുഴപ്പോം ഇല്ല.എന്ന എല്ലാം ശരി..വന്നതിൽ വളരെ നന്ദി...</em><br /><span class=""></span><br />ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഞാൻ സീറ്റിൽ നിന്നും എണീറ്റിരുന്നു.<br /><span class=""></span><br /><em>എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാൻ ഉണ്ട്‌..!!</em><br /><span class=""></span><br />എന്റെ ശബ്ദത്തിനു മറുപടിയായി വന്ന ആ കണ്ഠനാദത്തിനു മുന്നിൽ എതിരായൊരക്ഷരം പോലും ഉരിയാടാതെ ഞാൻ ഇരുന്നു.<br /><span class=""></span><br /><em>എന്നോട്‌ ക്ഷമിക്കണം, ആ പ്പ്രൊഫെയിൽ എന്റെ തന്നെയാണു്, പക്ഷെ ഞാൻ അറിയാതെ എന്റെ അച്ഛ്ൻ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്‌.</em><br /><span class=""></span><br />ശരി, എല്ലാം മനസ്സിലായി എന്ന മട്ടിൽ ഞാൻ തലയാട്ടി.<br /><span class=""></span><br /><em>ഞാൻ മറ്റൊരാളുമായി ഇഷ്ടത്തിലാണ്‌..</em><br /><span class=""></span><br />ഉവ്‌, പിന്നെയും ഞാൻ തലയാട്ടി.<br /><span class=""></span><br /><em>ഞാൻ അയാളെ അല്ലാതെ മറ്റാരെയും വിവാഹം കഴിക്കില്ല.</em><br /><span class=""></span><br />എല്ലാം ഭവതി പറഞ്ഞ പോലെ, ഞാൻ പിന്നെയും എല്ലാം സമ്മതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.<br /><span class=""></span><br /><em>ദയവായി ഈ ആലോചനയുടെ പേരിൽ എന്റെ വീട്ടിലേക്കോ അച്ചഛനേയോ വിളിക്കരുത്‌. ഇതൊരപേക്ഷയാണ്‌.</em><br /><span class=""></span><br />പിന്നീട്‌ തലയാട്ടാനുള്ള സാവകാശം പോലും എനിക്കു നൽകാൻ എന്റെ മനസ്സിനു കെൽപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല.എല്ലാം ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ ഒതുക്കി ഞാൻ ആറാം നിലയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-7908135065240631597?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-68418098449835276732009-01-10T03:44:00.002+05:302009-01-10T03:51:26.616+05:30ഉണ്ണിക്കുട്ടാ...ദേ കണ്ട്രാ ഈ പാലയിലാ പപ്പേട്ടന്റെ അചഛൻ തൂങ്ങിമരിച്ചത്‌.<br /><br />ആശേച്ചിയുടെ പറച്ചിൽ കേട്ട്‌ വഴിയിലെ തൊട്ടാവാടിയിൽ ഗവേഷണം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന ഉണ്ണികുട്ടൻ നേരെ മേലേക്കു നോക്കി...ഏതു കൊമ്പില??<br /><span class=""></span><br />ആ ഏറ്റവും മോളി കാണണ കൊമ്പില്ലേ അതിലാട!!!<br /><span class=""></span><br />അതുകേട്ടതും ഗവേഷണം മതിയാക്കി നിന്ന നിൽപ്പിൽ ഉണ്ണികുട്ടൻ കാറാൻ തുടങ്ങി, യ്യോ!! എനിക്കു പേടിയാവണു॥വേഗം വീട്ടിപോവാം॥!!<br /><span class=""></span><br />അവിടെനിന്നും നേരെ വീട്ടിലേക്ക്‌ വച്ചുപിടിച്ച ഉണ്ണികുട്ടൻ വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ തന്നെ അമ്മയോട്‌ ? പപ്പേട്ടന്റെ അച്ഛൻ വില്ലേജാപ്പീസീന്റെ മുന്നിലുള്ള പാലയിൽ തൂങ്ങി നിക്കണകണ കണ്ടമ്മേ।!!!?<br /><span class=""></span><br />ന്റെ കുട്ടിക്ക്‌ ഇത്ര ധൈര്യം എവിടുന്നു കിട്ടി ന്റെ ഗുരുവായൂരപ്പാ!!.<br /><span class=""></span><br />ലതേച്ചിയുടെ ചോദ്യത്തിനുമുന്നിൽ ചൂളിപ്പോയപ്പൊ ഒന്നു കൊഞ്ഞനം കാണിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ നേരെ ഉമ്മറത്തേക്കു ഓടി, അവിടെ കിടന്നിരുന്ന മുത്തശ്ശന്റെ ചാരുകസേരയിൽ “<em><strong>ന്നെ വെല്ലാൻ ആരുല്ല്യ്യാ?“</strong></em> എന്ന ഭാവത്തിൽ കയറി കിടന്നു. ഇത്തിരിനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോ ഇരിപ്പോറക്കത്തതുകൊണ്ട്‌ നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക്‌ ഓടി. അടുക്കളപ്പടിയിൽ നിക്കണ ഉണ്ണിക്കുട്ടനെ കണ്ടപ്പോൾ ആശേച്ചി ഒന്നു ചിരിച്ചു,<br /><span class=""></span><br />നിക്ക്‌ എല്ലാം മനസ്സിലായി...?<br /><span class=""></span><br />അൽപം പരിഭവം നിറഞ്ഞ ഭാവത്തിൽ ഉണ്ണി പറഞ്ഞു.<br /><span class=""></span><br />നിനക്ക്‌ എന്ത്‌ മനസ്സിലായിന്നാ ഉണ്ണീ നീ പറയണേ!!<br /><span class=""></span><br />ന്റെ കുറ്റപ്പേര്‌ പറഞ്ഞ്‌ കളിക്യാല്ലേ??<br /><span class=""></span><br />ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്‌ ചിരിയടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ഇനിയും പാവത്തിനെ കരയിപ്പികണ്ടല്ലോ എന്നുവച്ച്‌ ആശേച്ചി ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു.<br /><span class=""></span><br />ചിറ്റക്ക്‌, എനിക്കൊരു കഥ പറഞ്ഞ്‌ തരാൻ പറ്റോ?? കാക്കേടെം പൂച്ചേടേം ഒന്നും വേണ്ട....<br /><span class=""></span><br />എന്ന പിന്നെ ഞാൻ നിനക്ക്‌ ഒരു പ്രേതത്തിന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതരാം..<br /><span class=""></span><br />കേട്ടപ്പോൾ അൽപം പേടി തോന്നിയെങ്കിലും എന്തു പറഞ്ഞാലും മതി എന്ന ഭാവത്തിൽ നിന്നു. എന്ന ചിറ്റ കഥ പറയ്‌..കേക്കട്ടെ!!<br /><span class=""></span><br />ഈ മരിച്ചവരൊക്കെ പ്രേതം ആവുന്ന കാര്യം ഉണ്ണിക്കറിയോ??<br /><span class=""></span><br />ഉം..<br /><span class=""></span><br />അതേപോലെ നമ്മടെ പപ്പേട്ടന്റെ അച്ചനും പ്രേതായി നടക്ക്ണ്ടത്രേ!!.ചിലപ്പൊ അവർക്ക്‌ പല ജീവകളുടെം രൂപം എടുക്കാനും പറ്റും. തെക്കേലെ ദേവേച്ചി ഒരീസം കണ്ടുന്ന പറയണെ!.രാവിലെ തന്നെ പാട്ത്ത്‌ വരുന്ന തത്തേനെ ഒക്കേം ഓടിക്കാനായി പോയത പാവം, പാടത്ത്‌ വരമ്പില്‌ ഒരു പട്ടി നിക്കണ കണ്ടു, അതിനെ അങ്ങട്ട്‌ ശ്രധ്‌ദിക്കാനും പോയില്ല്യ. തത്തെ ഓടിക്കാൻ പാട്ടകൊട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കണ സമയത്ത്‌ പിന്നീന്ന്‌ ഒരു വിളികേട്ടു, തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പൊ ആ വരമ്പില്‌ കണ്ട പട്ടി തന്നെ!!!<br /><span class=""></span><br />നിലത്തിരുന്നു കഥ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്ന ഉണ്ണികുട്ടൻ നേരെ പിന്നിലേക്ക്‌ നോക്കി,പിന്നിൽ ആരും എത്തിയിട്ടില്ല എന്നു ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം...ഒരു ചാട്ടം വച്ചുകൊടുത്തു..നേരെ കട്ടിലിലേക്ക്‌..എന്നിട്ട്‌ ആശേച്ചിയുടെ കയ്യും പിടിച്ച്‌ ഇരിപ്പായി..<br /><span class=""></span><br />എന്നിട്ട്‌???<br /><span class=""></span><br />എന്നിട്ട്‌ ...ആ പട്ടി ചോദിച്ചുത്രേ!!! ?ദേവൂ നി ഇങ്ങനെ പാട്ടകൊട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഈ പപ്പന്റെ അച്ചനെനെങ്ങിനെ ഉറങ്ങുമ്ന്ന്‌?. അതു പറഞ്ഞുതീർന്നതും അത്‌ രൂപം മാറീ പപ്പേട്ടന്റെ അച്ചാനായി.. പിന്നെയും വലുതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു, കണ്ടുനിന്ന ദേവേച്ചിക്ക്‌ ബോധോം പോയി!!! പിന്നെ തന്റെ മുഖത്ത്‌ ആരോ വെള്ളം ഒഴിച്ചപ്പോ ബോധം വന്നു പക്ഷെ ആരാ വെള്ളം ഒഴിച്ചേന്ന്‌ അരിയില്ല്യാത്രേ!!!<br /><span class=""></span><br />ഇത്രേം കേട്ടപ്പോഴേക്കും കണ്ട്രോളുപോയ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ ...ചിറ്റേ ഇന്നേക്ക്‌ ഇത്രേം മതി..ജോസേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ പാലുമേടിക്കാൻ പോണം ..ബാക്കി നാളെ മതി എന്നുപറഞ്ഞ്‌ സ്ഥലം കാലിയാക്കി.<br /><span class=""></span><br />ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ വീടിന്റെ രണ്ട്‌ വീട്‌ അപ്പുറത്താണ്‌ ജോസേട്ടന്റെ വീട്‌..തോപ്പിലൂടെ വേണം പോവാൻ അല്ലെങ്കിൽ റോഡുപിടിക്കണം, എളുപ്പം എത്താനായി തോപ്പിലൂടെയാണ്‌ സാധാരണ വരവും പോക്കും.എന്നാൽ കഥക്കുശേഷം തോപ്പിലൂടെ പോവാൻ ഉണ്ണിക്കുട്ടനൊരു മടി,എന്നാലും ഊള്ള ധൈര്യം വച്ച്‌ പോവാൻ തീരുമാനിച്ചു.വഴിയിൽ കണ്ട പുല്ലിനോടും പുൽചാടിയോടും മിണ്ടിയും ഇടക്കിടക്ക്‌ പിന്നിൽ നിന്നും ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോ എന്ന്‌ നോക്കിയും ഒരുകണക്കിന്‌ ആശാൻ ജോസേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി. അവിടെനിന്നും പാലും വാങ്ങി ത്രിച്ചു നടന്നു, ജോസേട്ടന്റെ വീടിന്റെ പടികടന്നതേയുള്ളൂ പിന്നിൽ ഒരു കാൽപേരുമാറ്റം കേട്ട്‌ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോ ഒരു കറുത്ത പട്ടി നിൽക്കുന്നു......<br /><span class=""></span><br />പപ്പേട്ടന്റെ അച്ചൻ തന്നെ!! ..പിന്നെ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല പാൽ പാത്രം അവിടെ തന്നെ ഇട്ട്‌ ഒരോട്ടം.... പട്ടി ഉണ്ടോ വിടുന്നു...അതും ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ പിന്നാലെ വച്ചു പിടിച്ചു.<em>അമ്മേ..ദേ പപ്പേട്ടന്റെ അച്ചൻ എന്നെ പിടിക്കാൻ വരണേ...എന്നെ രക്ഷിക്കണേ!!!</em> എന്നും വിളീച്ചലറിക്കൊണ്ട്‌ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ കണ്ട വഴിയിലൂടെ ഓടി ഒരു വിധം വീട്ടിലേക്ക്‌ ഓടിക്കയറി അടുക്കളവാതിലിന്റെ മറവിൽ ഒളിച്ചു നിന്നു. പട്ടിയാണെങ്കിലോ പിന്നലെ ഓടിവന്ന്‌ അടുക്കളക്കു മുന്നിൽ സഡൻ ബ്രേക്ക്‌ ഇട്ടു നിന്നു.<br /><span class=""></span><br />പാലുവാങ്ങാൻ പോയ മോനെ കാണാതെ ലതേച്ചി ഉണ്ണിക്കുട്ടനെ അന്വേഷിക്കാൻ നോക്കുമ്പോളുണ്ട്‌ അവൻ അടുക്കളവാതിലിനു പിന്നിൽ പരുങ്ങുന്നു,<br /><span class=""></span><br />എന്താടാ അവിടെ, നീ പാലു മേടിക്കാൻ പോയിട്ട്‌ പാലെവിടെ??<br /><br />ശ്ശ​‍്ശ്‌..ശ്ശ്‌.ശ്ശ്‌ ദേ കണ്ട ..പപ്പേട്ടന്റെ അച്ചനെ കണ്ട..മിണ്ടല്ലേ!!!..പുറത്ത്‌ നിൽക്കുന്ന പട്ടിയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ..<br /><span class=""></span><br /><em>“ആരാടാ അത്‌ പപ്പേട്ടന്റെ അച്ചനാണെന്ന്‌ നിന്നോട്‌ പറഞ്ഞത്‌?? പാലും തട്ടിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ വന്നിരിക്കുന്നു..ഇങ്ങനെ ഒരു സാധനം</em> “അങ്ങിനെ പറഞ്ഞ്‌ നല്ല രണ്ട്‌ പിച്ചും വച്ച്‌ കൊടുത്ത്‌ ലതേച്ചി അവനെ പുറത്തേക്ക്‌ കൊണ്ടുവന്നു, ആളെ കണ്ടതോടെ പട്ടി സാവധാനം സ്ഥലം കാലിയാക്കി!.<br /><span class=""></span><br />പിന്നിൽ ഒരു ചിരിപൊട്ടിയത്‌ കേട്ട്‌ ഉണ്ണീക്കുട്ടൻ തിരിഞ്ഞ്‌ നോക്കുമ്പോൾ ആശേച്ചിയുണ്ട്‌ പിന്നിൽ..അതിന്റെ കൂടെ ആശേച്ചിയുടെ ഒരു ചോദ്യവും<br /><br />ഉണ്ണിക്കുട്ടാ​‍ാ...പപ്പേട്ടന്റെ അച്ചൻ നിന്നോട്‌ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞൊ???<br /><span class=""></span><br />അക്കിടി പറ്റിയെങ്കിലും അതു കാണീക്കാതെ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ വേഗം മുത്തച്ചന്റെ ചാരുകസേരയിൽ ഓടിക്കയറി..എന്നിട്ടോരു ഡയലോഗും..."<em>എനിക്കൊന്നും അറിയൂം ഇല്ല..ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടും ഇല്ല...</em>"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-6841809844983527673?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-31629577798034691482008-12-01T19:43:00.003+05:302008-12-01T22:30:38.687+05:30<em>"ഹരീഷെ, നാളെ മുതൽ നീ തിഹാറിൽ ആണ്‌</em>," സുനിലേട്ടന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ട്‌ ദൈവമേ അതിനു ഞാൻ എന്തു തെറ്റു ചെയ്തു എന്നാലോചിച്ച്‌ അന്തംവിട്ടു നിന്ന എന്നോട്‌ ,<br /><br />" <em>ടാ നാളെ മുതൽ അവിടെ പുതിയ കമ്പ്യൂട്ടർ ഇൻസ്റ്റാളേഷനാണ്‌, ഒരാഴ്ച ഉണ്ടാകും. നി പോണം</em>" <em>ഓഹൊ അത്രെ ഉള്ളൊ ആശ്വാസമായി!!! ഞാൻ വെറെ എന്തോ വിചാരിച്ചു!!</em><br /><br />തിഹാർ എന്നു കേൾക്കാത്തവർ വളരെ ചുരുക്കം ...പത്രത്തിലും ടിവിയിലും കണ്ട്‌ പരിചയമുള്ള , അഴിമതിക്കാരുടെ ഈ സുഖവാസകേന്ദ്രത്തിൽ ഒന്നു പോണമെന്ന്‌ പലതവണയായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എച്‌ സി എല്ലിൽ ജോലി കിട്ടിയതുകൊണ്ട്‌ അങ്ങിനെയും ഒരവസരം ഒത്തു കിട്ടി.<br /><span class=""></span><br />തിഹാറിലേക്ക്‌ ഞാൻ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തുനിന്നും ഏകദേശം രണ്ട്‌ മണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട്‌,സി ജി ഒ കോപ്ലക്സിൽ നിന്നും തിലക്‌ നഗറിലേക്ക്‌ നേരിട്ട്‌ വണ്ടി കിട്ടും.അതാവുമ്പോൾ ആട്ടവും കുലുക്കവുമായി വളരെ സാവധാനത്തിലേ പോകൂ..ഒരു ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂർ സുഖമായി ഉറങ്ങാം.<br /><span class=""></span><br />ആദ്യദിവസമായതുകൊണ്ട്‌ നേരത്തെ എത്തണമെന്നുള്ള നിർദ്ദേശം കാരണം നേരത്തെ തന്നെ സകല സന്നാഹവുമായി ഏഴ്മണിയായപ്പോഴേക്കും സി ജി ഒ കോപ്ലക്സിൽ എത്തി.അവിടെ നിന്നും ഏഴുരൂപ ടിക്കറ്റ്‌ ആണ്‌ തിഹാർ ജയിലിലേക്ക്‌. തിഹാർ എന്നുപറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കണ്ടക്ടർക്ക്‌ ബഹുമാനം കൂടിയോ എന്നോരുസംശയം.<em>സ്ഥലം എത്തുമ്പോളൊന്നുവിളിക്കണം</em> എന്ന അഭ്യർത്ഥനയോടെ ഞാൻ ബസ്സിന്റെ സൈഡ്‌ ഗ്ഗ്ലാസ്സിലേക്കു ചാഞ്ഞു.<br /><span class=""></span><br /><em>ഭായ്സാബ്‌ ..തിഹാർ ആഗയ..</em>എന്നുമ്പറഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള കണ്ടക്ടറുടെ തോണ്ടൽ നന്നായി വേദനിച്ചപ്പൊ പെട്ടെന്നു ചാടി എണീറ്റു. വണ്ടി നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു, വേഗം തന്നെ ബാഗും എടുത്ത്‌ ബസ്സിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി.<br /><span class=""></span><br />ആരോടും ചോദിക്കേണ്ടിവന്നില്ല. മുന്നിൽ തന്നെ ഒരു ബോർഡ്‌...തിഹാർ ജയിൽ..എന്നിട്ട്‌ വലത്തോട്ട്‌ ഒരു അമ്പും വരച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ നേരെ വച്ചു പിടിച്ചു, ഒരു നൂറുമീറ്റർ നടന്നപ്പോഴേക്കും റോഡിന്റെ വലതുഭാഗത്തായി തിഹാറിന്റെ സുരക്ഷാ കവചം, ഒരു വലിയമതിൽ.കുറച്ചുമുന്നിൽ വലിയൊരു ഗേറ്റും.റോഡ്‌ മുറിച്ച്‌ കടന്ന്‌ ഗേറ്റിനരികിലേത്തിയപ്പോ ഗേറ്റ്പൂട്ടിയിരിക്കുകയാണ്‌, ആ പരിസരത്തെങ്ങും ആരെയും കാണാനില്ല,ശരിക്കും അമ്പരപ്പാണ്‌ തോന്നിയത്‌. <em>ഇത്രയും പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു ജയിലിൽ ഇത്രയും സെക്യൂരിറ്റിയെ ഉള്ളൊ</em>??.. ഏകദേശം ഒരു മിനിറ്റായിക്കാണും എവിടെനിന്നോ ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ്‌ ഓടിയെത്തി.ഞാൻ എന്തോ തെറ്റുചെയ്ത മാതിരി അയാൾ എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി.<br /><br /><em>"സർ, യഹാം പെ കമ്പ്യൂട്ടർ ലഗാനെ കെലിയെ എച്‌ സി എൽ സെ ആയെ ഹൈം.ശിവാജി ചൗഹാൻ സർ സെ മിൽന ഹൈം."</em><br /><span class=""></span><br />ഞാൻ പറഞ്ഞതു മനസ്സിലായിട്ടാണൊ..അതൊ ശിവാജി ചൗഹാൻ എന്ന പേരു കേട്ടിട്ടാണൊ എന്നറിയില്ല അയാൾ ഗേറ്റുതുറന്നു എന്നെ അകത്തേക്ക്‌ കയറ്റി വേറൊരോഫീസിലേക്ക്‌ പോവാൻ ആഗ്യം കാണിച്ചു. മെയിൻ ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെയും ഒരാൾ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു, എന്റെ പേരും അഡസ്സും രജിസ്രറീൽ എഴുതിയശേഷം എന്നെ രണാം നിലയിലുള്ള കമ്പ്യൂട്ടർ റൂമിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോയി.അവിടെയെങ്ങും ഒരു കുരുന്നിനെ പോലും കണ്ടില്ല.<br /><span class=""></span><br />ഒൻപത്‌ മണിയായിട്ടും ആരെയും കാണാത്തതുകൊണ്ട്‌ ആ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഒന്നു ചുമ്മ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ തേടീയവള്ളി കാലിൽ ചുറ്റി എന്ന പോലെ ശിവാജി ചൗഹാൻ എ സി പി എന്ന ബോർഡ്‌ എന്റെ മുന്നിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അൽപം ധൈര്യം സംഭരിച്ചുകൊണ്ട്‌ ആ മുറിയിലേക്കു കയറി. സ്ഥിരം പോലീസ്‌ വേഷങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്ഥമായി സാധാരണ സിവിൽ ഡ്രസ്സിൽ ഒരു മുപ്പത്‌-മുപ്പതഞ്ച്‌ വയസ്സ്‌ പ്രായം തോനിക്കുന്ന ഒരാൾ അവിടെ ഇരിക്കുന്നു, ഞാൻ എന്റെ വരവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം അറിയാക്കാനെന്നോണാം ഒരു <em>എക്സ്ക്യൂസ്‌ മി സർ</em> കാച്ചിക്കൊണ്ട്‌ താമസം വിനാ വന്ന കാര്യം ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞുതീർത്തു.<br /><span class=""></span><br /><em>അച്ച..തും എച്‌ സി എൽ സെ ആയെ ഹൊ?, എക്‌ കാം കരോ, നീച്ചേ എക്‌ ഓർ കമ്പ്യൂട്ടർ റൂം ഹെ, വഹാം ജാകെ സുരേന്ദർ സെ മിലോ.മെനെ ഉസ്കൊ സബ്കുച്‌ ബതായ ഹെ.ഹി വിൽ ഹെൽപ്‌ യു!</em><br /><span class=""></span><br />ഇതേതപ്പ ഈ പുതിയ അവതാരം എന്ന് മനസ്സിൽ ചോദിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഒരു താങ്ക്യൂ നൽകി, മുറിയിൽ നിന്നും ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി.ഏറ്റവും താഴെത്തെ നിലയിലുള്ള കമ്പ്യൂട്ടർ റൂമിൽ ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ ഒരു പയ്യൻ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, അവനോട്‌ ഞാൻ കാര്യം പറയുന്നതിനുമുൻപു തന്നെ അവൻ എന്ന്നോട്‌ എന്റെ പേരും ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണവും എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു,<br /><span class=""></span><br />ഇതേങ്ങനെ എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ <em>അഭിയഭി ശിവാജി സർ ക ഫോൺ ആയ ഥ</em>, എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ അവൻ മെല്ലെ എന്നെ കളിയാക്കുന്ന മട്ടിൽ ചിരിച്ചു. ആ പോട്ടെ നിന്നെ തൽക്കലത്തേക്ക്‌ വിട്ടിരിക്കുന്നു എന്നത്‌ ഒരു മറുപുഞ്ചിരിയിലൂടെ ഞാൻ അവനെയും അറിയിച്ചു. അന്നേദിവസം ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യാനുള്ള എല്ലാ കമ്പ്യൂട്ടറുകളുടെയും ലിസ്റ്റ്‌ ശരിയാക്കിയശേഷം ഓരൊന്നായി മുറിയിലേക്ക്‌ മാറ്റാനും, ഇൻസ്റ്റാലേഷനുമുൻപ്‌ എന്തൊക്കെ നോക്കണം എന്ന ഒരേക്ദേശരൂപവും അവനു പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. എല്ലാം മനസ്സിലായെന്ന മട്ടി തലയാട്ടി അവസാനം എല്ലാം ശരി എന്ന മട്ടിൽ അവൻ തന്നെ എല്ലം ചെയ്തോളാം എന്നു പറഞ്ഞു. ഒരു ചെറിയ സഹായമെങ്കിലും ആകുമല്ലോ എന്ന ഒരാശ്വാസം കാരണം,അവനോട്‌ മറുത്തൊന്നും പറയാൻ തോന്നിയില്ല.<br /><span class=""></span><br />ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ചെയ്യാനേൽപ്പിച്ച എല്ലാപണിയും തീർത്ത്‌ സുരേന്ദർ തിരിച്ചെത്തി.സത്യത്തിൽ എനിക്കു അത്ഭുതം തോന്നി.വളരെ എക്സ്പീരിയൻസ്‌ ഉള്ള ആളുകൾ ചെയ്യുന്ന പോലെ എല്ലാം കൃത്യമായി ചെയ്തിരിക്കുന്നു.ബാക്കി പണി ലഞ്ചിനുശേഷം ചെയ്യാം എന്നു തീരുമാനിച്ചു പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ പോയതും എന്നെ തടുത്തുകൊണ്ട്‌ ഭക്ഷണം അവൻ തന്നെ കൊണ്ടുവരാം എന്നു പറഞ്ഞു വേഗം അവിടെ നിന്നും പോയി.അൽപ സമയത്തിനു ശേഷം കുറെ റൊട്ടിയും കറിയുമായി തിരിച്ചു വന്നു.തിഹാർ ജയിലിലെ ഓഫീഷ്യൽ ഭക്ഷണം. ജയിലിലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും യോഗമുണ്ടായല്ലോ ദൈവമെ എന്നോർത്തുകൊണ്ട്‌ റൊട്ടിയും കറിയും കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ, സുരേന്ദറീനോട്‌ ഓഫീസ്‌ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നതിനിടയിലൂടെ അവന്റെ ജോലിയെ പറ്റിയും എക്സ്പീരിയൻസിനെ പറ്റിയും ചോദിച്ചു.<br /><span class=""></span><br /><em>സർ , മൈം യഹാക ഓഫീസർ നഹി..തീൻ സാൽ സെ മൈം യഹാക കൈദി ഹൂ..വൊഹ്‌ ഭി അപ്നെ ലവർ കെ കത്ല് കെ ഇൻസാം മൈം...</em><br /><span class=""></span><br />ഒരു ഇടിവെട്ട്‌ കൊണ്ടപോലെയാണ്‌ എനിക്ക്‌ തോന്നിയത്‌, കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഭക്ഷണം ഇറങ്ങാതെയായ പോലെ..അവനോട്‌ തമാശ പറയണ്ട എന്നു പറഞ്ഞ്‌ സ്വയം സമാധാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.<br /><span class=""></span><br /><em>സച്ചി മൈം സർ..മെരി കഹാനി സുന്നെകെ ബാദ്‌ ആപ്‌ ഐസെ നഹി ബോലേംഗെ... </em><br /><span class=""></span><br />ശരി എന്ന കേൾക്കട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ സത്യത്തിൽ അവനു പറയാനുണ്ടായിരുന്നത്‌ ഏവരുടെയും കരളലിയിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സംഭവം.. ബീഹാറിൽ നിന്നും പണ്ടെ ദില്ലിയിൽ എത്തിയതാണ്‌ സുരേന്ദറൂം കുടുംബവും. പിന്നിട്‌ സുരേന്ദർ പഠിച്ചതും വളർന്നതുമെല്ലാം ദില്ലിയിൽ തന്നെ. ബി സിയെ പാസായതിശേഷം ദില്ലിയിലെ തന്നെ ഒരു സ്വകാര്യകമ്പനിയിൽ ജോലിയും കിട്ടി.ആയിടക്കാണ്‌ സ്വന്തം കമ്പനിയിൽ ജോലിചെയ്യുന്ന ഒരു ബീഹാറിപെൺ കുട്ടിയുമായി അവൻ പ്രണയത്തിലായത്‌.<br /><span class=""></span><br />ജാതിയിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവൻ അതുകാര്യമായി എടൂത്തില്ല, ഈ കാര്യം അവൻ വീട്ടിൽ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവ്ന്റെ അമ്മക്കും അചനുമെല്ലാം ആ കുട്ടിയെ വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഇതെങ്ങിനെയോ അവളുടെ വീട്ടിൽ അറിയുകയും ദില്ലി പോലീസിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന അവളൂടെ അമ്മാവൻ അവനെ അതിൽ നിന്നും പി്ന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു.ഇതിലൊന്നും ഫലം കാണാതിരുന്നപ്പോൾ ആ കുട്ടിയെ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കാൻ വളരെയധികം നിർബന്ധിച്ചു. ഈ അവസ്ഥയിൽ അവളെ വിവാഹം ചെയ്യുകയല്ലാതെ അവനു വേറെ ഒരു മാർഗം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങിനെ രജിസ്റ്റർ മാരേജ്‌ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിക്കുകയും അതിനായി ആ കുട്ടിയെ വീട്ടിൽ നിന്നും വിളിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ട്‌ വരികയും ചെയ്തു.<br /><span class=""></span><br />ഇതു നാട്ടി അറിഞ്ഞതോടെ അവളുടെ വീട്ടുകാർ എത്തി അവളെ ബലമായി നാട്ടിലേക്കു കൂട്ടികൊണ്ട്പോയി അങ്ങിനെ ആ കല്യാണം നടക്കാതെ പ്പോയി. പിന്നീട്‌ രണ്ടാഴച്ക്കാലം ആ കുട്ടിയെ ക്കുറിച്ച്‌ ഒരു വിവരവും ഇല്ലയിരുന്നു, എങ്കിലും അവന്റെ ചിലകൂട്ടുകാർ അവളുടെ വീട്ടിലെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി അവനെ അറിയിച്ചു. വീട്ടു തടൻകലിൽ ആണെന്നും കുട്ടിക്ക്‌ ന്യുമോണിയ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും മാത്രമെ അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നുള്ളു. പക്ഷെ കാര്യങ്ങൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ തകിടം മറിയുകയായിരുന്നു.ദില്ലിയിലുള്ള ആ കുട്ടിയുടെ അമ്മാവൻ കുട്ടിയെ സുരേന്ദർ തട്ടികൊണ്ട്‌ പോയി എന്നപേരിൽ അവനെതിരെ കേസ്‌ ഉണ്ടാക്കി.അങ്ങിനെ സുരേന്ദർ ജെയിലിലായി.തെളിവുകളെല്ലാം അവനു എതിരായിരുന്നു.<br /><span class=""></span><br />പക്ഷെ സങ്കതി കൂടുതൽ വഷളായത്‌ വളരെ വൈകിയാണ്‌ അവൻ അറിഞ്ഞത്‌, ന്യുമോണിയ ചികിത്സിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ മൂന്നാഴച്ചുശേഷം പെൺ കുട്ടി മരിക്കുകയും ചെയ്തു.തങ്ങളുടെ കുട്ടി മരിക്കാൻ കാരണക്കാരൻ സുരേന്ദർ ആണെന്നു കാണിച്ചു കുട്ടിയുടെമരണം വീട്ടുകാർ കൊലപാതകമാക്കി മാറ്റി, കൊലപാതകകേസ്‌ ആയതുകൊണ്ട്‌ അവനെ തിഹാറിലേക്ക്‌ മാറ്റി, പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടൊ ശിവാജി സാറിനു അവനെ നന്നെ ബോധിച്ചു, മൂന്നു കൊല്ലമായി നടക്കുന്ന കേസും വാദങ്ങളും പ്രതിവാദങ്ങളും നടക്കുമ്പോഴും സർ അവനു തണലായി കൂടെ ഉണ്ട്‌.അതാണ്‌ അവന്റെ ഏക ആശ്വാസവും. ഇടക്കിടെ അവനെ കാണാൻ വരുന്ന അചനും അമ്മയും അതാണു അവന്റെ ലോകം, കേസിൽ വിധി ഉണ്ടായി പഴയജീവിത്തതിലേക്കു തിരികെ പോരാൻ സാധിക്കുമെന്നും അവൻ പ്രത്യാശിക്കുന്നു.<br /><br />ഇതു പറഞ്ഞ്തീർന്നതും അവൻ പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി, ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വാക്കുകളില്ലെങ്കിലും എല്ലാം നന്നായിവരും എന്നു പറഞ്ഞു അന്നത്തെ ജോലി മതിയാക്കി ഞാൻ അവിടെ നിന്നും ഓഫീസിലേക്ക്‌ മടങ്ങി. മറ്റക്കയാത്രയിൽ അവനെക്കുറിച്ചു മാത്രമായിരുന്നു ചിന്ത, ഒരു പക്ഷെ അവൻ കള്ളം പറഞ്ഞതായിരിക്കാം...അല്ലെന്നാണ്‌ എന്റെ ബലമായ വിശ്വാസം..കാരണം ഒരു നുണയന്‌ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും കരയാൻ കഴിയില്ല...ഒരു പക്ഷെ അവൻ പഴയ ജീവിത്തതിലേക്ക്‌ തിരികെ വരുമായിരിക്കും...<br /><span class=""></span><br />ആ സംഭവത്തിനുശേഷം അഞ്ചുകൊല്ലം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഒരു പക്ഷെ സുരേന്ദർ രക്ഷ്പെട്ടിരിക്കാം....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-3162957779803469148?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-84797377886513516382008-11-06T19:31:00.003+05:302008-11-06T19:46:01.484+05:30ദില്ലിയിൽ താമസിച്ച്‌ നോയിടയിൽ ജോലിക്കുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലം। ദില്ലിയിൽ ഡിസംബർ-ജനുവരി മാസങ്ങളിൽ സാധാരണ നല്ല തണുപ്പാണ്‌।അഞ്ച്‌ മണിയാകുമ്പോഴേക്കും ഇരുട്ടും വീണുതുടങ്ങും.രാത്രിയായാൽ പിന്നെ ഒന്നും പറയുകയും വേണ്ട,ഓഫീസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാൻ താമസിച്ചാൽ പിന്നെ വീട്ടിൽ പോകാൻ ഒരു വണ്ടി പോലും കിട്ടില്ല.അതുകൊണ്ട്‌ തണുപ്പുകാലങ്ങളിൽ എട്ട്‌ മണിയോടുകൂടി ഓഫീസിൽ നിന്നും സ്ഥലം കാലിയാക്കാറുണ്ട്‌.<br /><br />പക്ഷെ സംഭവദിവസം ചില അത്യാവശ്യജോലികൾ ചെയ്യാൻ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ വളരെ വൈകിയാണ്‌ ഓഫീസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്‌।എക്സിറ്റ്‌ ഗേറ്റിൽ കാർഡ്‌ കാണിച്ചശേഷം മെയിൻ ഗേറ്റിനരികിലെത്തി, അവിടെ എന്നത്തെയും പോലെ ശർമാജി കാവൽ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു। അദ്ധേഹത്തോടും ഒരു സലാം പറഞ്ഞശേഷം ഓഫീസിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി,പുറത്ത്‌ നല്ല ഇരുട്ടാണ്‌. വൈകിയനേരങ്ങളിൽ ബാഗും കാണിച്ച്‌ നടക്കുന്നത്‌ പന്തിയല്ല എന്നറിയാവുന്നതുകൊണ്ട്‌ ലാപ്ടോപ്‌ പുറകിൽ തൂക്കിയതിൻശേഷ്ം അതിനു മുകളിലൂടെ ജാക്കറ്റ്‌ ഇട്ടു.റോഡിൽ ഒരു കുരുന്നിനെ പോലും കാണുന്നില്ല മൂടൽ മഞ്ഞുകാരണം ഒന്നും വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും വഴിവിളക്കിന്റെ നേരിയ വെട്ടം കാണാം.അങ്ങിനെ തപ്പിയും തടഞ്ഞും ഒരു വിധം റോഡിൽ എത്തി.മെയിൻ റോഡും വിജനമായിരിക്കുന്നു, സമയം പത്തുമണിയെ ആയിട്ടുള്ളു. സ്വതവെ ഇരുട്ടിനെ സ്വതവെ പേടിയാണ്‌, അതും പോരാഞ്ഞ്‌ ഇങ്ങിനെയൊരവസ്ഥ. തിരിച്ചുപോയാലോ എന്നു തോന്നി, പക്ഷെ തിരികെ നടക്കാൻ ഒരു മടി.<br /><br />അരമണിക്കൂറോളം കാത്തുനിന്നെങ്കിലും ഒരു വണ്ടിപോലും കിട്ടിയില്ല। ടു വീലറുകൾ ഇടക്കിടെ പോകുന്നുണ്ട്‌, പക്ഷെ ആരും നിറുത്തുന്നില്ല। കാത്തുനിന്ന്‌ ക്ഷമ നശിച്ചപ്പോൾ നടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. നേരെ നടന്നാൽ സി എസ്‌ സി ഓഫീസ്‌ ആയി പിന്നെ എച്‌ സി എൽ ഓഫീസ്‌ അതു കഴിഞ്ഞ്‌ മെയിൻ റോഡ്‌ പിന്നെ നേരെ പോവുക അപ്പൊ ഫേസ്‌ ത്രീ ക്രോസ്സിംഗ്‌ അങ്ങിനെയെല്ലാം ചിന്തിച്ച്‌ നടക്കുമ്പോളാണ്‌ പിന്നിൽ നിന്നും ഒരു ഹോണടി ശബ്ദം കേട്ടത്‌. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൽ ഒരു ഓട്ടൊറിക്ഷ, ഒട്ടും അമാന്തിക്കാതെ കൈ കാട്ടി, റിക്ഷ നേരെ മുന്നിൽ വന്നു ബ്രേക്‌ ഇട്ടതും ഞാൻ അതിൽ ചാടിക്കയറി.<br /><br />"ഫേസ്‌ ത്രി ജായെജ ക്യ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു<br />"॥ഹാഞ്ചീ സർ..."<br /><br />ഹാവൂ സമാധാന മായി!! ഓട്ടോയിൽ ഞാൻ മാത്രം।അതിന്റെ വലതുഭാഗം കാറ്റ്‌ അകത്തേക്ക്‌ കടക്കാത്തവിധത്തിൽ മറച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഡ്രൈവർ സിഗററ്റ്‌ വലിച്ച്‌ പുക ഓട്ടോയുടെ അകത്ത്‌ ഊതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പൊ ശ്വാസം മുട്ടുന്നപോലെ തോന്നിയതുകൊണ്ട്‌ അയാളോട്‌ സിഗരറ്റ്‌ പുറത്തുകളയാൻ പറഞ്ഞു.ഒരു പരിഭവവും കൂടാതെ അയാൾ അതു പുറത്തേക്കു കളഞ്ഞു.<br />വണ്ടി ലേബർ ചൗകിലെത്തിയപ്പോൾ രണ്ട്പേർ വഴിയരികിൽനിന്നും ഓട്ടോയ്ക്ക്‌ കൈ കാണിച്ചു। ഡ്രൈവർ അപ്പോൾ തന്നെ പിന്നോട്ട്‌ തിരിഞ്ഞു<br /><br />"ഭായ്‌ സാബ്‌ ഇന്‌കൊ ഭി ഇസ്‌ ഗാഡി മെം ബിട്ടാലൂ ക്യ? "<br /><br />"നഹി"എന്നു പറയുന്നതിനു മുൻപുതന്നെ അവരെ രണ്ട്‌ പേരെയും അയാൾ വണ്ടിയിലേക്കു വലിച്ചു കയറ്റി.അയാളൂടെ പെരു മാറ്റത്തിൽ അപ്പൊ വലിയ പന്തികേടൊന്നും തോന്നിയില്ല. വണ്ടി മുന്നോട്ടുനീങ്ങി. ഇൻഡ്യൻ ഓയിൽ അപ്പാർട്ട്മന്റിന്റെ മുന്നില്ലൂടെ നീങ്ങിയിരുന്ന വണ്ടി പെട്ടെന്നു വലത്തോട്ട്‌ തിരിഞ്ഞു.ഇതെന്ത ഈ വണ്ടി ഘോടാ കോളനിയിലൂടെ നീങ്ങുന്നത്‌.മനസ്സിൽ ഒരു പേടി തോന്നി. കച്ചറ സ്ഥലം ആണ്‌ ആ കോളനി.<br /><br />"യഹാം പെ ക്യോം ലേകെ ആയെ ഹൊ?"<br /><br />എന്നു ചോദിച്ചപ്പൊ "യഹാം സെ കുച്‌ സാമാൻ നികാൽന ഹെയ്‌" എന്നു പറഞ്ഞു യമുനാ നദിയുമായി ചേരുന്ന ഒരു കനാലിന്റെ മുകളിൽ ഓട്ടൊ നിർത്തി അവൻ പുറത്തിറങ്ങി.അപ്പോൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരിലൊരുവൻ എന്നെ സൈഡിലേക്കു ആഞ്ഞു തള്ളി। എനിക്കു എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതിനു മുൻപു വലതുവശത്തുകൂടെ ആ ഡ്രൈവർ ചെക്കൻ വന്നു എന്റെ കഴുത്തിൽ പിടി മുറുക്കി।എന്നെ വലിച്ചു വണ്ടിയിൽ നിന്നും പുറത്തിട്ട്‌ എന്റെ വയറിൽ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി.അവർ മൂന്നുപേരും കൂടി എന്നെ എടുത്തുകൊണ്ട്‌ ആ കനാലിനു കീഴെയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക്‌ കൊണ്ട്‌ പോയി.എനിക്കു ഉറക്കെ കരയണം എന്നുണ്ട്‌ പക്ഷെ ഒന്നിനും സാധിക്കുന്നില്ല. എന്നെ അവിടെ മണ്ണിൽ കിടത്തി അവർ എന്റെ ബാഗ്‌ വലിച്ചെടുത്തു. അൽപം ബോധം കിട്ടിയപ്പോൽ എനിക്കു സംഭവിക്കുന്നത്‌ എന്താണെന്നു മനസിലായി....<br /><br />"മെര പൈസ വൈസ, മൊബെയിൽ സബ്‌ കുച്‌ ലെലോ...മുജെ ചോട്‌ ദോ... "<br /><br />എന്നു ഞാൻ അവരോട്‌ വളരെ ദയനീയമയി പറഞ്ഞു। അതുപറഞ്ഞതും അതിൽ ഒരുവൻ എന്റെ നെഞ്ചത്ത്‌ ഒരൊറ്റ ചവിട്ട്‌!!! പ്രാണൻ പോകുന്ന പോലെ തോന്നി। ആ ഡ്രൈവർ ചെക്കൻ എന്റെ കയ്യിൽ കയറിപ്പിടിച്ചു. എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനു മുൻപവൻ എന്റെ ഇടത്തെ കൈ ഒരൊറ്റ ചവിട്ടിന്‌ ഒടിച്ചു കളഞ്ഞു, വേദനകൊണ്ട്‌ പുളഞ്ഞു അലറിയ എന്റെ വായിൽ അവർ തുണി തിരുകി. അപോഴാണ്‌ അതുവരെ ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്ന മൂന്നാമൻ തോക്കുമായി വരുന്നത്‌ കണ്ടത്‌. എന്റെ നേരെ തോക്കു ചൂണ്ടിയിട്ട്‌ അവൻ അവന്റെ വലത്തെ കൈ എന്റെ നേരെ നീട്ടി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൽ എന്റെ എ ടി എം കാർഡാണ്‌ അവന്റെ കയ്യിലെന്നു എനിക്കു മനസ്സിലായി.<br /><br />"സാലെ ചൽ തെര പിൻ ബത....നഹി തൊഹ്‌ മർന്ന പടേഗ!!! "<br /><br />ഒന്നും ആലോചിക്കാനുള്ള സമയം ഇല്ല...അവനോട്‌ എന്റെ വായിലെ തുണി എടുക്കാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി, തുണി എടുത്തപ്പോൾ ഞാൻ പിൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു। അത്‌ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൽ ആ കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും തടിയൻ എന്റെ നെഞ്ചത്തുകയറിനിന്നു । എനിക്കു ശ്വാസം നിലക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി। മരണം എന്നെ തേടി വരുന്നതു പോലെ. സത്യത്തിൽ മരണവുമായി മുഖാമുഖം എന്നൊക്കെ പറയുന്നപോലെ ഒരു അവസ്ഥ.<br /><br />എന്റെ നെഞ്ചത്തു കയറിയിരുന്നവൻ എന്റെ കഴുത്തിലെ ചെയിൻ പൊട്ടിക്കനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്‌. <em><strong>എടോ മണ്ടാ അത്‌ ഊരിയെടുത്തോപോരെ</strong></em> എന്നു ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക്‌॥മരണം മാടി വിളിക്കുമ്പോഴും ചിന്തകൾ തമാശയായി മാറുന്ന വിരോധാഭാസം...അവൻ എന്റെ കഴുത്തു തിരിക്കുകയാണ്‌...വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട്‌..തുറക്കാൻ പറ്റാത്ത പാത്രങ്ങൾ കാലിന്നിടയിൽ വച്ചു ബലമായി തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നപോലെ ...എന്റെ തല അവൻ തിരിചൂരാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്‌।<br />ദൈവമെ എന്നെ ഒന്നു രക്ഷികൂ...എനിക്കു ഈ ലോകത്ത്‌ ഇനിയും പലതും ചെയ്തു തീർക്കാണുണ്ട്‌, എന്റെ അച്ചനമ്മമാർക്ക്‌ ഞാനാണ്‌ ഒരാശ്രയം, ദൈവമെ എന്നെ രക്ഷിക്കൂ​‍ൂ...പ്ലീസ്‌<br />കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞുപൊട്ടാറായ പോലെ॥എനിക്ക്‌ കാഴ്ച നഷട്ടെപെടുന്ന പോലെ....ദൈവമെ എനിക്കു ഒന്നും കാണാനാവുന്നില്ല।എന്റെ ശ്വാസം നിലക്കുകയാണൊ?? എനിക്കുവേദന അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല.....എന്റ്രെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു...ഇല്ല അങ്ങിനെ ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കില്ല....സർവ്വശക്തിയും എടുത്ത്‌ ഞാൻ എണീക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, എന്റെ നെഞ്ചത്തിരികുന്ന ആ സത്വത്തെ ആഞ്ഞുതള്ളി.....<br /><br />എണീറ്റ്‌ കണ്ണുതുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ പുതപ്പിന്റെ ഒരു തല കത്തനാരും മറുതല അനൂപും വലിച്ചുപിടിച്ച്‌ ഒരു വടം വലി നടത്തുകയാണ്‌ അവർക്കിടയിൽ ഈ പാവം ഞാനും!!!!<br /><br />മരണവുമായി മുഖാമുഖം!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-8479737788651351638?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-61862670113427921172008-09-24T19:44:00.000+05:302008-09-24T19:45:42.169+05:30ജീവിക്കാനുള്ള തന്ത്രപ്പാടിനിടയില്‍ ദില്ലിയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ താമസം വലിയ ഒരു പ്രശ്നം തന്നെ ആയിരുന്നു. ആദ്യത്തെക്കുറച്ചു ദിവസം കമ്പനി വക താമസമായിരുന്നു. പത്ത്‌ പതിനഞ്ചുദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇറങ്ങിപ്പോവാന്‍ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തില്‍ നിന്നും അത്‌ ബോധ്യമായി. അതുകൊണ്ട്‌ പുതിയ ഒരു താമസസ്ഥലം അന്വേഷിച്ച്‌ നടന്നപ്പോള്‍ നോയിഡയില്‍ ഒരു ഹോട്ടല്‍ നടത്തിയിരുന്ന ശശിച്ചേട്ടന്‍ വക ഒരു വീട്‌ ഒത്തുകിട്ടി. വാടകയുടെ കാര്യത്തില്‍ വലിയ ഐഡിയ ഇല്ലാതിരുന്നത്‌ കൊണ്ട്‌ ശശിച്ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞമാതിരി തന്നെ വാടക തീരുമാനമായി.<br /><br />നോയിഡയില്‍ ആദ്യമെത്തുന്ന മലയാളികള്‍ക്കു താമസിക്കാന്‍ ഏറ്റവും പറ്റിയ സ്ഥലം.കൊതുകിന്‌ കൊതുക്‌..നാറ്റത്തിന്‌ നാറ്റം..ഒച്ചയും ബഹളവും ഒഴിയാത്ത നേരം. എന്തുകൊണ്ടും താമസിക്കാന്‍ പറ്റിയ സ്ഥലം. എല്ലാം കെട്ടിപ്പറക്കി താമസം മാറിയെങ്കിലും അവിടെ അധികനാള്‍ കഴിയാനൊക്കില്ലായിരുന്നു. ഇത്രയും സുഖസൗകര്യമുള്ള വീട്‌ എത്രയും പെട്ടെന്ന് കാലിയാക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ മറ്റൊരു വീടിനുള്ള അന്വേഷണം തകൃതിയായി നടത്തി. അങ്ങിനെയാണ്‌ മയൂര്‍വിഹാറിലേക്ക്‌ താമസം മാറാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്‌. അന്വേഷിച്ച്‌ അവസാനം ഒരു വീട്‌ ഒത്തുകിട്ടി, അതും ഒരു എ സി പി യുടെ. എം ഐ ജി കോമ്പ്ലെക്സിലെ പോക്കറ്റ്‌ മൂന്നിലെ മൂന്ന് ഡിയില്‍, പില്‍ക്കാലത്ത്‌ ദില്ലിയില്‍തന്നെ പ്രസിദ്ധമായി തീര്‍ന്ന ത്രി ഡിയില്‍ അങ്ങിനെയാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ എത്തിയത്‌.<br /><br />ഞങ്ങള്‍ എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഏഴുപേര്‍, ഞാന്‍, സോമന്‍, കത്തനാര്‍, ബോസ്സ്‌, കെപൂന, വാസുട്ടന്‍ പിന്നെ വയനാടന്‍ തമ്പാന്‍. ത്രി ഡി സത്യത്തില്‍ വലിയ ഒരു സംഭവമായിരുന്നു. പേരുപോലെ തന്നെ ജീവിതവും. അവിടത്തെ ജീവിതത്തെപറ്റി പറയുമ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും വാസുട്ടനില്‍ നിന്നും തന്നെ തുടങ്ങണം,എന്ന അങ്ങിനെ തന്നെ.. നമ്മുക്ക്‌ വാസുട്ടനിലേക്കു വരാം.<br /><br />നന്നായി ചിത്രം വരക്കുന്ന വാസുട്ടന്‍ ലേശം മുങ്കോപിയാണ്‌. എന്തും വെട്ടിത്തുറന്ന് പറയും ആദ്യമൊക്കെ രണ്ട്‌ പൊട്ടിക്കാന്‍ തോന്നിയിരുന്നുവെങ്കിലും അവന്‍ പറയുന്നതില്‍ കാര്യമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോ കാര്യമൊക്കെ എളുപ്പമായി(ഇതൊക്കെ ത്രി ഡിയില്‍ ഒരു ശീലമായി എന്നു സാരം).വൃത്തിയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഇന്നു ചെയ്യാം നാളെ ചെയ്യാം എന്ന സ്വഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വാസുട്ടന്‍ ഒരു നേതൃത്വപാടവം എന്തിലും കാണിക്കും, എന്തിനും ചാടിപ്പുറപ്പെടും. പോളിയില്‍ പടിക്കുന്ന സമയത്തും വാസുട്ടന്‍ ഇതേ സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നതൗകൊണ്ട്‌ എനിക്ക്‌ അത്ഭുതമൊന്നും തോന്നിയില്ല. അങ്ങിനെ എല്ലാവര്‍ക്കും സഹായിയായി വാസുട്ടന്‍ ത്രി ഡിയില്‍ ജീവിച്ചു പോന്നു(ബാക്കിയുള്ളവരുടെ കഷ്ടകാലം!!). ഫേസ്‌ ത്രിയിലെ ഓണാഘോഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ എന്നും മുന്നിരയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു വാസുട്ടന്‍. സത്യത്തില്‍ ഒരു ശുദ്ധാത്മാവ്‌ ആയിരുന്നു കക്ഷി. ലേശം നിര്‍ബന്ധിച്ചാല്‍ എന്തും ചെയ്യും(ബാക്കിയുള്ളവര്‍ എന്നോട്‌ ക്ഷമിക്കുമെന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു).<br /><br />ആരെയും കൂസാതെ താന്‍ പിടിച്ച മുയലിനു മൂന്നുകൊമ്പ്‌ എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ നടന്നിരുന്ന വാസുട്ടനു പറ്റിയ ഒരമളിയിലേക്കൂള്ള ഒരു യാത്രയാവട്ടെ ഇനി....<br /><br />ദില്ലിയില്‍ ജോലിക്കുവന്നപ്പോഴും ഹിന്ദി വാസുട്ടന്‌ നല്ല വശമില്ലായിരുന്നു. പേര്‌,സ്ഥലം ഭക്ഷണം എന്നീ അത്യാവശ്യം വേണ്ട ഹിന്ദി വാക്കുകള്‍ മനഃപ്പാഠമാക്കി ഇഷ്ടന്‍ ജീവിച്ചുപോരുന്ന കാലം. ത്രി ഡിയില്‍ താമസിക്കുന്ന സമയത്ത്‌ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്‌ കുറച്ച്‌ ദൂരെ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ അവിടെക്ക്‌ പോകാനും അതുപോലെ ഓഫീസിലേക്കുള്ള യാത്രക്കും ഏറ്റവും പറ്റിയമാര്‍ഗം സൈക്കിള്‍ റിക്ഷയായിരുന്നു. കത്തനാര്‍ക്ക്‌ ഒരു ഒഫീഷ്യല്‍ റിക്ഷ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു(അത്‌ വേറെ കഥ). സ്വന്തമായി യൂണികോണ്‍ മേടിക്കുന്നത്‌ വരെ വാസുട്ടനും ഒരു റിക്ഷ സവാരിക്കാരനായിരുന്നു.<br /><br />ഈ കാലത്താണ്‌ യാന ഗുപ്തയുടെ "ബാബുജി സരാാ ധീരെ ചലോ!!!!" എന്ന ഹോട്ട്‌ നമ്പര്‍ തീയറ്റരുകളിലും മിനിസ്ക്രീനിലും എത്തിയത്‌. നയനസുഖകരമായിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ ഇത്‌ ത്രിഡിയിലെ ടി വിയില്‍ സ്ഥിരമായിരുന്നു. ഈ പാട്ടിന്റെ അര്‍ത്ഥം അവനവന്‌ അറിയാവുന്ന രീതിയില്‍ എല്ലാരും മനഃസ്സിലാക്കി. വാസുട്ടനാവട്ടെ അത്‌ ലേശം മസാലചാര്‍ത്തി മനഃസ്സിലാക്കി.<br /><br />" ബാബുജി ഒന്നു വേഗം പോകു...ഇടി വെട്ടണ കണ്ടില്ലെ...ഒന്നു വേഗം പോകൂ!!!... <br /><br />അങ്ങിനെ ഈരീതിയില്‍ ഒരെണ്ണം വാസുട്ടനും ധരിച്ചു വച്ചു.<br /><br />ഹിന്ദിയിലെ ചിലവാക്കുകള്‍ എപ്പോഴും പ്രശ്നം പിടിച്ചതാണ്‌..ഒന്നര-രണ്ടര..ഇടത്‌-വലത്‌.അങ്ങിനെ ചിലവ. അതുകൊണ്ട്‌ ഈ വാക്കുകള്‍ സാധാരണ ഞാന്‍ ഉപയോഗിക്കാറില്ല.<br /><br />അന്നും പതിവുപോലെ എണീക്കാന്‍ വൈകിയതുകൊണ്ട്‌ കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം എടുപിടീന്ന് നടത്തിയിട്ട്‌ രണ്ട്‌ ദിവസം ഇട്ടതാണെങ്കിലും പുത്തന്‍പോലെ ഇരിക്കുന്ന ഷര്‍ട്ടും പാന്റും വലിച്ചുകേറ്റി ബാഗും വാരിയെടുത്ത്‌ വാസുട്ടന്‍ ത്രിഡിയില്‍ നിന്നും ചാടി ഓടി. സ്ഥിരമായി വിളിക്കാറുള്ള റിക്ഷക്കാരന്‍ ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരുത്തനെ വിളിച്ച്‌ അതില്‍ കയറി നേരെ ഓഫീസിലേക്ക്‌ വിട്ടു. നേരം വളരെ വൈകിയതുകൊണ്ട്‌ റിക്ഷകാരനോട്‌ വേഗത്തില്‍ പോവാന്‍ പറയണമെന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോള്‍ വേഗം എന്നതിന്റെ ഹിന്ദി അറിയാതെ വാസുട്ടന്‍ കുഴങ്ങി. കൊറേ തലപുകഞ്ഞപ്പോ യാന ഗുപ്ത രക്ഷക്കെത്തി. പിന്നീട്‌ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല...നേരെ എടുത്തങ്ങ്‌ കാച്ചി!!<br /><br />"ഭയ്യാ!!...സരാ ധീരെ ചലോ!!!!<br /><br />സാമാന്യം വേഗത്തില്‍ ചവിട്ടിയിരുന്ന റിക്ഷക്കാരന്‍ ഇതു കേട്ടതോടുകൂടി വേഗം കുറച്ചു റിക്ഷ പതിയെ ചവിട്ടാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />വാസുട്ടന്‌ കാര്യം പിടികിട്ടിയില്ല..അല്‍പനേരം ഈ സ്ഥിതി തുടര്‍ന്നപ്പോള്‍ കണ്ട്രോളുപോയ വാസുട്ടന്‍ പിന്നെയും എടുത്ത്‌ കാച്ചി!!!<br /><br />"ഭയ്യാ!!...സരാ ധീരെ ചലോ!!!!<br /><br />റിക്ഷക്കാരന്‍ തന്നാലാവുന്നവിധം റിക്ഷയുടെ വേഗം കുറച്ചു. പരമാവധി പതിയെ..<br /><br />എല്ലാ നിയന്ത്രണവും വിട്ട വാസുട്ടന്‍ പിന്നെയും<br /><br /><br />"ഭയ്യാ!!...സരാ ധീരെ ചലോ!!!!<br /><br />ഇതുകേട്ടതോടുകൂടി റിക്ഷക്കാരന്‍ റിക്ഷ നിര്‍ത്തി. <br /><br />ഭായ്‌സാബ്‌ ഇസ്‌ സെ ധീരെ മൈം ചല നഹി സക്ത...ആപ്‌ പൈദല്‍ ചലെ ജായിയെ!!!!(ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ പതിയെ എനിക്ക്‌ വണ്ടി ഓടിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ദയവായി നടന്ന് പോയാലും!!!)<br /><br />ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്തതുകൊണ്ട്‌ കൂടുതല്‍ ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ മറ്റൊരു റിക്ഷയും പിടിച്ച്‌ വാസുട്ടന്‍ ഓഫീസില്‍ പോയി.<br /><br />യാന ഗുപ്ത ചതിച്ചെങ്കിലും വാസുട്ടന്റെ "ധീരെ" ത്രിഡിയില്‍ പ്രസിദ്ധമായി. പിന്നീട്‌ വാസുട്ടന്‍ സ്വന്തമായി യൂണികോണ്‍ വാങ്ങി, പിന്നീട്‌ എന്ത്‌ "ധീരെ"......."ജല്‍ദി" മാത്രം....<br /><br />അഞ്ചുകൊല്ലത്തെ ദില്ലി വാസത്തിനുശേഷം വാസുട്ടന്‍ പുതിയ മേച്ചില്‍ പുറം തേടി ബാഗ്ലൂരേക്ക്‌ വിട്ടു. എങ്കിലും വാസുട്ടനുപറ്റിയ ഈ അമളി ഇന്നും ദില്ലിയിലെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കിടയില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്നു..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-6186267011342792117?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-17009541464779006472008-02-09T00:56:00.000+05:302008-02-09T01:38:18.109+05:30രാവിലെ തന്നെ രാജേഷ് സാറ് എന്തോ പോയ അണ്ണാനെ പോലെ ഇരിക്കുന്ന കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ഒന്നുറപ്പായിരുന്നു, വീട്ടീല്‍ എന്തോ കാര്യമായി സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് അല്ലെങ്കില്‍ സൂ‍പ്പര്‍ ബോസ്സിന്റെ കയ്യില്‍l നിന്നും ചെയ്തതിനും ചെയ്യാണ്ടിരുന്നതിനുമായി കണക്കിന് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. വെറുതെ ചോദിച്ച് എന്റെ മനസ്സ്മാധാനവും കളയണ്ടല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ച് ഞാന്‍ ഒന്നും ചോദിക്കാനും പോയില്ല , സാധാരണയുള്ള “ഗുഡ് മോര്‍ണിംഗ്” പറഞ്ഞിട്ട് ഞാന്‍ എന്റെ സീറ്റിപോയിരുന്നു. ജിമെയിലില്‍ ആവശ്യത്തിന് പണി ഉണ്ടായിരുന്നതിന് കാരണം രാജേഷ് സറിന്റെ കാര്യം മനസ്സിന്ന് പോയി. കാര്‍ത്തിക് വന്നപ്പോഴും സാറ് ആ ഇരിപ്പ് തന്നെയായിരുന്നു.<br /><br />ഓഫീസിലെ അറിയപ്പെടുന്ന 24*7 ജീവനക്കാരില്‍ പ്രധാനിയാണ് രാജേഷ് സാറ്. ഒരു കേരള - ദെല്‍ഹി ക്രോസ് പ്രൊഡക്റ്റ്. ഒരു എ ആര്‍ രെഹ്മാന്‍ ലുക്കുള്ള കിടു മനുഷ്യന്‍,ദേഷ്യം വരുമ്പോളൊക്കെ<br /><br />“ഓയേ മോട്ടെ...തേരി........”<br /><br />എന്ന് മനസ്സില്‍ പറയുമെങ്കിലും ബഹുമാ‍ാനമൊക്കെആണ് എനിക്കു സാറിനോട്. എപ്പൊഴും സഹായിയായ, ചോദിക്കുന്ന സമയത്തൊക്കെ അവധി തരുന്ന ആമനുഷ്യന്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും ഇങ്ങനെ ഇര്‍ക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല. സൂപ്പര്‍ ബോസ്സിiന്റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് 2 കിട്ടിയ പോലും കുറച്ചു സമയത്തിനു ശേഷം ചിരിച്ചു തള്ളുന്ന ആ മനുഷ്യന്‍ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം ഒന്നറിയണം എന്നു വച്ചു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു<br /><br />“രാജേഷ് സര്‍ ക്യാ ഹുവ..ആജ് ഐസെ ക്യൊം ബൈട്ടെ ഹൊ??..”<br /><br />ജിമെയിലിലെ ഒരു സാഡ് സ്മൈലി വിട്ടുകൊണ്ട് അദ്ധേഹം പിന്നെയും മുഖം താഴ്ത്തി.<br /><br />സര്‍ ബോലൊ ക്യാ ഹുവ??.. (ഞാന്‍ വിട്ടില്ല)<br /><br />യാര്‍ കുച്ച് നഹി..ഘര്‍ പെ കുച് പ്രോബ്ലംസ് ഹൈ...ഇസ് ലിയെ....<br /><br />ഐസ ക്യ ഹുവ??....കുച്ച് സീരിയസ് ഹൈ ക്യ?<br /><br />എന്റെ പിന്നെയും പിന്നെയും ഉള്ള ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ രാജേഷ് സാറ് കാര്യം വ്യക്ത്മാക്കി....<br /><br />ജോലി-വീട് , വീട്-ജോലി എന്ന തത്വവുമായി നടന്നിരുന്ന സാറിനെ കല്യാണം കഴിച്ചാലെങ്കിലും ഇവന്‍ നനാവുമല്ലൊ എന്ന് വച്ച് വീട്ടുകാര് പിടിച്ചുകെട്ടിച്ചു. ഭാര്യക്കും അതെ കമ്പനിയില്‍ ജോലി. സുഖജീവിതം. 3-4 കൊല്ലത്തിനു ശേഷവും കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടാകാതെ വന്നപ്പോള്‍ കക്ഷി എവിടെയോ പോയി ഉരുളി കമിഴ്ത്തുകയും അങ്ങിനെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് 5 കൊല്ലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാവുകയും ചെയ്തു.<br /><br />കിം ബഹുന: കക്ഷി പിന്നെയും വീട്-ജോലി ...ജോലി-വീട്. കുട്ടിയെ പറ്റി ചോദിച്ചവരോടൊക്കെ<br /><br />“<strong>നാളെ പറയാം</strong>”<br /><br />എന്നല്ല്ലാതെ കുട്ടിയെ പറ്റി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം കുട്ടിയെ നേരെ ചൊവ്വെ കണ്ടീട്ടില്ല അത് തന്നെ..!!!.മകനാണൊ മകളാണൊ എന്നുപോലും അറിയുമോന്ന് സംശയം.ഇതെല്ലാം മുങ്കൂട്ടി അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാവും കല്യാണത്ത്തിനുശേഷം സാറിന്റെ ഭാര്യ ജോലി വേണ്ട എന്നു വച്ചത്.<br /><br />വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയാസം, കുട്ടിയുടെ പേരു ചോദിച്ചപ്പോഴും “<strong>യാര്‍ മൈം ബിസി ഹൂ...കല്‍.</strong>..” എന്നാണ് സാര്‍ പരഞ്ഞതെന്നു പണ്ട് വരുണ്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />24*7 പണിയില്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട് ജോലിയില്‍ സാറ് പുലിയ്യായിരുന്നെങ്കിലും ജീവിതത്തില്‍ ഒരു എലിയായിരുന്നു. രാവിലെ മകന്‍ ഉണരുന്നതിന് മുന്‍പ് സാറ് വീട്ടീന്ന് പോരും വൈകീട്ട് വീ‍ട്ടില്‍ എത്തിയാലായി!!.എത്തിയ തന്നെ മകനെ കാണാനോ അവനെ കളിപ്പിക്കാനോ പറ്റില്ല..അപ്പോഴേക്കും അവന്‍ ഉറങ്ങിക്കാണും. അതുകൊണ്ട് കുട്ടിയ്യ്ക്ക് 1-2 വയസ്സായപ്പോള്‍ പപ്പയെ നേരെ ചൊവ്വെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത മകന് മമ്മ , പപ്പയുടെ ഏകദേശരൂപം നല്‍കിയിരുന്നു. “ കയ്യില്‍ ലാപ്ട്ടോപ്പുമായി നടക്കുന്ന കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ട ഒരു ഹൈടെക് പപ്പ“. ചിന്നകുട്ടിയ്ക്ക് എന്ത് ലാപ്ടോപ് എന്ത് ഹൈടെക്ക്..??...ജോലികേറി തലക്കുപിടിച്ച് വട്ടായിപോയതുകാരണം സാറിന് സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹിക്കാനൊ ലാളിക്കാനൊ “ മേരെ പ്യാരെ മുന്ന രാജ...ആജ..” എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ചിരിപ്പിക്കാനൊ എവിടുന്നു നേരം!!!!<br /><br />സംഭവം നടന്നതിന്റെ തലേന്ന് ശനിയാഴ്ച ഓഫീസിന് അവധിയായത്കാരണം നേരത്തെ വീട്ടില്‍ എത്തിയ കക്ഷി വീട് ഓഫീസാക്കം എന്നു തീരുമാനിക്കുകയും തദ്വാരാ തന്റെ ലാപ്ടോപ് എടുത്ത് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ഇനി ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നതുമായ പ്രൊജക്റ്റുകളുടെ വിവരണം തയ്യാറാക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്നുവന്ന കുഞ്ഞിനെ “ആജ ബേട്ടെ..ആജ് മൈം തുജെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സിഖാത്താഹൂം...” എന്ന് പറഞ്ഞ് മടിയില്‍ എടുത്തു വച്ചതും മുള്ളാന്‍ മുട്ടി നിന്ന കുഞ്ഞ് പപ്പായുടെ മടിയില്‍ കാര്യം സാധിച്ചതും ക്ഷണ നേരം കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു. അതോടെ അന്നത്തെ പണിമതിയാക്കി ആ ദിവസത്തിനോട് “സുലാന്‍” പറഞ്ഞ് സാറ് മഷീന്‍ കോഡുകളുടെയും ബൈനറികളുടെയും ലോകത്തിലേക്ക് ചേക്കേറി.<br /><br />ഞായറാഴ്ച ഇത്തിരി വൈകി പോയ മതി എന്ന തീരുമാനത്തില്‍ കക്ഷി വീട്ടില്‍ ഇരിക്കുന്ന സമയത്ത് മടിയില്‍ കാര്യം സാധിച്ച മകന്‍ എണീറ്റ് വന്ന്‍ നേരെ മമ്മയുടെ അടുത്ത് പോയി<br /><br />“മമ്മ ..മമ്മ കല്‍ വാല കമ്പ്യൂട്ടര്‍ അങ്കിള്‍ ചല ഗയ ക്യ”<br /><br /><br />എന്നു ചോദിച്ചതും കയ്യിലിരുന്ന കാപ്പിഗ്ലാസ്<br />നിലത്ത് വീണ് “ച്ലിം” എന്ന് പൊട്ടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.<br /><br />സ്വന്തം മകന്‍ തന്നെ <strong>കമ്പ്യൂട്ടര്‍ അങ്കിളേ...</strong> എന്നു വിളിച്ചതില്‍ മനം നൊന്ത് വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി നേരെ ഓഫീസില്‍ വന്ന് ആ ദിവസം മുഴുവനും സ്വന്തം ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്തതുകൊണ്ട് ആ രാത്രിയും ഓഫീസില്‍ തന്നെ തങ്ങി, പിറ്റേന്ന് രാവിലെയും ചിന്തിച്ച്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാ‍ഴ്ചയാണ് രാവിലെ ഞാന്‍ കണ്ടത്.<br /><br />അന്ന് ലഞ്ച് സമയത്ത് ഈ വിഷയം ഒരു ചര്‍ച്ച തന്നെ ആയിരുന്നു. ഇതു കേട്ട് ചിരിക്കാനും കുറേപേര്. ആ പാവത്തിന്റെ മനസ്സ് എന്തുമാത്രം വിഷമിച്ചെന്നു ആര്‍ക്കറിയാം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-1700954146477900647?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-57844402948522349672007-12-26T11:05:00.000+05:302007-12-26T11:11:29.188+05:30കാലം മായ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും മായാതെ നില്‍ക്കുന്ന ഒരുപാട്‌ ഓര്‍മകള്‍ പങ്കുവക്കാന്‍ ഉണ്ടാകും എല്ലാര്‍ക്കും...അത്തരത്തില്‍ ഒരു വേര്‍പാടിന്റെ ഓര്‍മകളിലൂടെ,...<br /><br />രണ്ടേ രണ്ട്‌ ലോവര്‍ പ്രൈമറി സ്കൂളുകള്‍, ഒരു ഹൈസ്കൂള്‍.അതാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ ആകെയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങള്‍. പ്രൈമറി വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒന്നുകില്‍ ആറ്‌ കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരെ പോയ്യി അടുത്തസ്കൂളില്‍ ചേരണം അല്ലെങ്കില്‍ ആകെയുള്ള ഗവണ്‍മന്റ്‌ ഹൈസ്കൂളില്‍ വരണം.ഇതെല്ലാം കണക്കില്‍ എടുത്തുകൊണ്ട്‌ എന്നെ ഈ ഹൈസ്ക്കൂളില്‍ തന്നെയാണ്‌ ചേര്‍ത്തത്‌. വീട്ടില്‍ നിന്നും ആകെ അര കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം.വളരെ സുഖം.<br /><br />എല്ലാകൊല്ലവും മേല്‍പറഞ്ഞ പ്രൈമറി സ്കൂളില്‍ നിന്നും കുട്ടികള്‍ എന്റെ സ്കൂളിലേക്ക്‌ വരാറുണ്ട്‌. അത്‌ ഒരു സംഭവം തന്നെയാണ്‌. നാലാം തരം ജയിച്ച്‌ അഞ്ചിലേക്ക്‌ പൊയപ്പോള്‍ എനിക്കും കിട്ടി പുതിയ കൊറേ കൂട്ടുകാരെ. എല്ലാകൊല്ലത്തെയും പോലെ അക്കൊല്ലവും ഉയരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ആയിരുന്നു ഇരിപ്പിടം നിശ്ചയിച്ചത്‌.പക്ഷെ ഇത്തവണ സാധാരണ കൂട്ടിനുകിട്ടാറുള്ള സുരാജിനു പകരം പുതിയ ഒരുകുട്ടി.ഞാനും അവനും കൂടി രണ്ടാമത്തെ ബഞ്ചിന്റെ ഇടത്തെ അറ്റത്ത്‌ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.<br /><br />ജിവിന്‍-അതായിരുന്നു ആ പുതിയ കുട്ടീടെ പേര്‌.ഏഴിക്കര എല്‍-പി-ജി-എസ്‌ ലെ ഏറ്റവും സമര്‍ഥനായ വിദ്യാര്‍ഥി.കണ്ടാല്‍ ഒരു ചിന്ന കുട്ടി.പൊതുവെ നന്നായി പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളെ കണ്ടാല്‍ അവരുടെ പഠിപ്പിന്റെ രീതികളെ പറ്റി ചോദിക്കുന്ന ഒരു സ്വ്ഭാവക്കാരനായിരുന്നു ഞാന്‍. അതുകൊണ്ട്‌ ജിവിനോട്‌ കൂട്ടുകൂടാന്‍ അധികം താമസം ഉണ്ടായില്ല.വളരെ പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങള്‍ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി മാറി.ഒഴിവു ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ അവന്റെ വീട്ടിലെ ഒരു സ്ഥിരം സന്ദര്‍ശകനായിരുന്നു. എന്റെ വീട്ടിലേക്കും അങ്ങിനെ തന്നെ അവന്‍ വരുമായിരുന്നു. നല്ല സുഹൃത്തില്‍ നിന്നും ഒരു ഉത്തമസുഹൃത്തായി അവന്‍. ഞങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ പിണക്കങ്ങള്‍ വളരെ അപൂര്‍വമായിരുന്നു,കൊച്ചു കൊച്ചു പിണക്കങ്ങള്‍..അങ്ങിനെ ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍.പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഹൈസ്കൂളിലേക്ക്‌,,,<br />എട്ടാം ക്ലാസ്‌ വലിയ ഒരു പുതുമ തന്നെ ആയിരുന്നു.ആദ്യമായിട്ടാണ്‌ വച്ചെഴുതാന്‍ ബഞ്ചിനുപകരം ഡെസ്ക്‌ കിട്ടുന്നത്‌.കൂടാതെ പുതിയ വിഷയങ്ങള്‍, പുതിയ അദ്ധ്യാപകര്‍.<br />വലിയ ഒരാതബന്ധ്മായിരുന്നു ഞാനും ജിവിനും തമ്മില്‍, ഞാന്‍ എന്തുതീരുമാനിക്കുന്നതു മുന്‍പും അവനോട്‌ ചോദിക്കും, തിരിച്ചും അതുപോലെ തന്നെ. ഞാന്‍ ക്ലാസില്‍ പോകാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ അവന്‍ വീട്ടിലേക്കു വരും. അന്ന് ക്ലാസില്‍ എടുത്ത വിഷയങ്ങളെ പറ്റി പറയും, നോട്സ്‌ തരും. സയന്‍സുവിഷയങ്ങളില്‍ ഒരു പ്രത്യേക പാടവം തന്നെ അവനുണ്ടായിരുന്നു. എപ്പോഴും സയന്‍സില്‍ അവനായിരുന്നു മാര്‍ക്ക്‌ കൂടുതല്‍.<br /><br />എട്ടാം ക്ലാസിലെ ഓണപരീക്ഷാസമയം, രാവിലെ മാത്രമേ പരീക്ഷയുള്ളു.അതുകൊണ്ട്‌ ഉച്ചക്കുശേഷം ഗ്രൊണ്ടില്‍ കളിക്കാന്‍ പോകും. അങ്ങിനെ ഫിസിക്സ്‌ പരീക്ഷക്കുശേഷവും ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചുപേര്‍ചേര്‍ന്ന് "ഓടിപ്പിടുത്തം" കളിക്കാന്‍ ചട്ടം കൂട്ടി.കളി ഗംഭീരമായി നടക്കുമ്പോള്‍ ജിവിന്‍ എന്തിലോകാല്‍തട്ടി ഗ്രൊണ്ടിലെ പൂഴിമണ്ണില്‍ വീണു, ഒന്നു രണ്ട്‌ വട്ടം തല കുത്തിമറിയുകയും ചെയ്തു.ഈ സംഭവങ്ങള്‍ കളിക്കിടയില്‍ സാധാരണയാണെങ്കിലും ജിവിന്‍ വീണപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഓടിചെന്നു. ഒന്നും പറ്റിയില്ല എന്നും പറഞ്ഞ്‌ അവന്‍ പിന്നെം ഓടി.അപ്പൊ ആരും ഈ ഞാന്‍ പോലും അതു കാര്യമായി എടുത്തില്ല.<br /><br />കുറച്ചുകഴിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ അവനെ ഗ്രൊണ്ടില്‍ എവിടെയും കണ്ടില്ല.പിന്നെ ഞാനും സുരാജും കൂടി അവനെ തിരഞ്ഞ്‌ പോയി. അപ്പോള്‍ കണ്ടത്‌ മൂത്രപ്പുരയുടെ പിന്നില്‍ നിന്നുഛര്‍ദിക്കുന്ന ജിവിനെയാണ്‌.വേഗം ചെന്ന് അവന്റെ പുറം തടവിക്കൊടുത്തു,മുഖം കഴുവിച്ചു.അപ്പോഴും എനിക്കൊരു പ്രത്യേകതയോ..ആശങ്കയോ തോനിയില്ല. അവന്‍ നന്നായി സംസാരിക്കുണ്ടായിരുന്നു. നടക്കാന്‍ ഒരു ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ടായി തോനിയത്‌ കൊണ്ട്‌ ഞാനും സുരാജും കൂടി അവനെ ക്ലാസില്‍ കൊണ്ടിരുത്തി. അവനു വയ്യായ കൂടുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി. ഞങ്ങള്‍ അവനെ ഒരു ബഞ്ചില്‍ കിടത്തി, ഓടിപ്പോയി ക്ലാസ്‌ ടിച്ചറെ വിവരം അറിയിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ച്‌ വന്നപ്പൊഴേക്കും അവന്‍ ആകെ ക്ഷീണിതനായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അപ്പോഴും ബോധം മറയാതെ അവന്‍ ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെയും നോക്കി. കൈ ഉയര്‍ത്തി എന്നെ വിളിച്ച്‌ എന്തോപറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു.ഒന്നും വ്യക്തമായില്ല.അപ്പോഴേക്കും അവനെ ആശുപതിയിലേക്ക്‌ മാറ്റാന്‍ ആളുകള്‍ എത്തി.<br />ആശുപത്രിയിലേക്ക്‌ പോകുമ്പോള്‍ അവന്‍ വളരെ വിഷമത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.<br /><br />വൈകീട്ട്‌ നാല്‌മണിയായപ്പോള്‍ ടിച്ചര്‍ എന്നെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലേക്ക്‌ വിളിപ്പിച്ചു.ടിച്ചര്‍ക്കു എന്നോട്‌ എന്തൊ പറായാന്‍ ഉള്ളതുപോലെ....<br />ടിച്ചര്‍ വളരെ ശങ്കിച്ച്‌ ശങ്കിച്ചു ആ വിവരം എന്നോട്‌ പറഞ്ഞു..<br />"ഹരീഷേ............ജിവിന്‍...ജിവിന്‍ മരിച്ചു.."<br /><br />ഈ ലോകം കീഴ്മേല്‍ മറിയുന്നതുപോലെ എനിക്കുതോന്നി.എങ്കിലും സമനില വീണ്ടെടുത്‌ ഞാന്‍ ക്ലാസിലേക്ക്‌ ഓടി. മറ്റ്‌ കൂട്ടുകാരെകൂട്ടി ഞാന്‍ ജിവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്‌ പോയി.അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ അവന്റെ വീടിന്റെ മുന്‍പില്‍ ഒരു ജനക്കൂട്ടം, ഞങ്ങള്‍ അകത്തേക്ക്‌ കയറി.എന്റെ ജീവിതത്തിലെ മറക്കാനാവാത്ത ആ കാഴച.<br />ജിവിന്റെ നിശ്ചലശരീരം സ്കൂള്‍ യൂണ്‍ഫോമില്‍ കട്ടിലില്‍ കിടത്തിയിരിക്കുന്നു.അലമുറയിട്ടുകരയുന്ന അവന്റെ അചഛനും അമ്മയും.ഏട്ടന്‍ പോയതറിയാതെ അച്ചന്റെ മടിയില്‍ ഇരിക്കുന്ന അവന്റെ കൊച്ചനുജന്‍, അവന്റെ ബന്ധുക്കള്‍..<br /><br />അപ്പോഴും എനിക്ക്‌ വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല, എന്റെ പ്രിയ്‌ മിത്രം, എന്റെ ആത്മസുഹൃത്ത്‌ ഈ ലോകത്തോട്‌ വിടചൊല്ലിയത്‌. ഇനി ജിവിന്‍ ഇല്ല...ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സിനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. എനിക്ക്‌ ചങ്കുപൊട്ടുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി.കരച്ചില്‍ അടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല..ഞാന്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു..വളരെ നേരം ഞങ്ങള്‍ അവിടെ തന്നെ നിന്നു എന്തുചെയ്യണം എന്നറിയാതെ.നേരം വളരെ വൈകിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങളെ അവന്റെ വീട്ടുകാര്‍ വീട്ടിലേക്ക്‌ അയച്ചു.അങ്ങിനെ എന്റെ പ്രിയ്യപ്പെട്ട ജിവിന്‍ ഒരു ഓര്‍മയായി....മനസ്സില്‍ ഒരു നീറ്റലായി...<br /><br />മരണത്തിന്റെ സാങ്കേതിക വശങ്ങള്‍ എന്തുതന്നെ ആയാലും ആ വേര്‍പാട്‌ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ കറുത്തൊരദ്ധ്യായമാണ്‌.ഓര്‍ക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത..എങ്കിലും മറക്കാന്‍ സാധിക്കാത്ത ഒരു വേര്‍പാട്‌..<br /><br />ഭൂമിയിലെ നല്ല മനസ്സുകളെ വിട്ട്‌ സ്വര്‍ഗത്തിലെ മാലാഖമാരോട്‌ കിന്നാരം പറയാന്‍ അവന്‍ പോയിട്ട്‌ പതിന്നാല്‌ കൊല്ലം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവനെ ക്കുറിച്ചാലോചിക്കുമ്പോള്‍ അവന്റെ ആകൊച്ചുരൂപവും, കയ്യക്ഷരവും കളിതമാശകളും ഇപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സില്‍...ഒരു വേര്‍പാടിന്റെ ഓര്‍മയായി...എങ്കിലും ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കി...അന്ന് ആശുപത്രിയിലേക്കു പോകുമ്പോള്‍ എന്തിനായിരിക്കാം അവന്‍ എന്നെ നോക്കിയത്‌??...ആത്മസുഹൃത്തിനോടുള്ള ഒരു വിടവാങ്ങലായിരുന്നുവോ അത്‌????<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-5784440294852234967?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-90819225296721578732007-10-28T18:54:00.001+05:302007-10-28T18:59:44.301+05:30മദ്ധ്യവേനല്‍ അവധിക്കാലമായാല്‍ പിന്നെ അടിപൊളിയാണ്‌ ജീവിതം. ഒന്നും പഠിക്കണ്ട, ഓടിച്ചാടി നടക്കാം, ആരും ഒന്നും ചോദിക്കില്ല, അഥവാ ചോദിച്ചാ തന്നെ ഉത്തരം പറയാണ്ട്‌ കൊഞ്ഞനം കുത്തി നടക്കാം..ആകെ മൊത്തം ഒരു ഉത്സവലഹരി.<br /><br />ഞങ്ങടെ വീട്ടില്‍ ഒരു വലിയ കുളം ഉണ്ട്‌. വിഷുക്കാലമാകുമ്പോള്‍ പറമ്പും കുളവും വ്രുത്തിയാക്കാന്‍ ആള്‍ക്കാര്‌ വരും. കുളം തേവുന്ന സമയത്തെ ഒരു പ്രധാന പരിപാടിയാണു "ചെളി ഷൂസ്‌"<br /><br />- അത്‌ എന്തിുട്ടാന്ന്വച്ചാല്‍ , കൊളത്തീന്ന്‌ ചെളീം,വെള്ളൊം കോരിക്കളയുമ്പോള്‍ അതില്‍ കാല്‌ മുക്കും.എന്നിട്ട്‌ വെയിലത്ത്‌ പൊയി നില്‍ക്കും.ഉണങ്ങിക്കഴിയുമ്പോള്‍ അത്‌ ചെളി ഷൂസാവും.<br /><br /> ഇത്‌ കൂടാതെ മറ്റൊരു പ്രധാന പരിപാടിയാണ്‌ അമ്പും വില്ലും ഉണ്ടാക്കി മീനെപിടിക്കാന്‍ പോണത്‌. കുളത്തില്‌ വലിയ വലിയ മീനുകളുണ്ട്‌. വെള്ളം കുറയുന്ന മുറയ്ക്ക്‌ തേവുകൊട്ടയില്‍ മീന്‍ കേറും, തേവുകൊട്ടേന്ന്‌ മീന്‍ കരയില്‍ വീഴണത്‌ നോക്കി നില്‍ക്കും. വെള്ളം പോകുന്ന വഴിയില്‍ മീനെ കണ്ടാല്‍ വേഗം പോയി അമ്പും വില്ലും എടുത്തു കൊണ്ടുവരും.<br /><br />- പഴയ കാലന്‍ കുടയുടെ കമ്പിയാണ്‌ അമ്പ്‌, നല്ല പരുത്തികമ്പ്‌ വളച്ച്‌ വില്ലും ഉണ്ടാക്കും.അതാണ്‌ മീനെ പിടിക്കാനുള്ള പ്രധാന ആയുധം.കൊടക്കമ്പി അമ്മിക്കല്ലില്‍ ഇട്ട്‌ ഒരച്ചൊരച്ച്‌ നല്ല മൂര്‍ച്ച വരുത്തും.<br /><br />മീനെ കാക്കയും പരുന്തും കൊണ്ടുപോകുന്നത്‌ പരമാവധി ഒഴിവാക്കാന്‍ അടുത്തവീട്ടില്‍ നിന്നും സപ്പോര്‍ട്ടിന്‌ പിള്ളേരെ വിളിക്കും. അവര്‍ക്കും ഒരമ്പും വില്ലും കൊടുക്കും. കൊറേ മീനെകിട്ടും. ഒരു മൂന്ന്‌ മൂന്നര മണി ആകുമ്പൊഴേക്കും പണി കഴിഞ്ഞ്‌ പണിക്കാര്‌ കാശും വാങ്ങി പോകും. പിന്നെ ഞാന്‍ ആ ചെളി ഷൂസും വച്ചു പറമ്പ്‌ മൊത്തം നടക്കും. ഇതു മദ്ധ്യവേനലവധിക്കാകത്ത്‌ നടക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന ആഘോഷപരിപാടിയാണ്‌. പത്താം ക്ളാസ്സില്‍ എത്തുന്നതുവരേ ഈ പതിവ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു, പിന്നീട്‌ സമയം കിട്ടാത്തത്‌ കൊണ്ട്‌ വേണ്ടാന്ന്‌ വച്ചു.<br /><br />ഇനി നമുക്ക്‌ അടിയുടെ കേസിലേക്ക്‌ വരാം.<br /><br />നാലാം ക്ളാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്‌ സംഭവം. അന്നും ഇതേ പോലെ ഒരു കുളംതേവല്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടു വെള്ളം തെളിയാന്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്ന സമയം. രണ്ട്‌ മൂന്ന്‌ ദിവസത്തേക്കു ആരും കുളത്തില്‍ ഇറങ്ങില്ല. എന്നാലും ഞാന്‍ അതിസാമര്‍ഥ്യം കാട്ടി രണ്ടാം ദിവസം മുതല്‍ കുളത്തില്‍ ഇറങ്ങി. ഒഴിവ്‌ കാലത്തിണ്റ്റെ എക്സ്ക്യുസ്‌ അവിടെയും രക്ഷിച്ചു. അച്ഛനും അമ്മയും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.<br /><br />നീരാട്ട്‌ സമയത്ത്‌ പരിവാരങ്ങളും കൂടെ കാണും. പുതിയ വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങാംകുഴിയിട്ടു നീന്താന്‍ നല്ല രസമാണ്‌. വൈകുന്നേരം ഒരു അഞ്ചരമുതല്‍ ആറ്‌ ആറേകാല്‍ വരെ നീരാട്ട്‌ ഉണ്ടാകും. കാരണം ആറരക്കുള്ള ബസ്സില്‍ അച്ഛന്‍ വരും. കുളത്തില്‍ തിമിര്‍ക്കുന്നത്‌ കണ്ടാല്‍ അച്ചനു ദേഷ്യം വരും. നല്ല ചീത്തേം കിട്ടും. അതു ഒഴിവാക്കാനായിട്ടാണ്‌ ആറേകാല്‍!!!<br /><br />അന്നും പതിവ്‌ പോലെ നീരാട്ടിന്‌ പരിവാര സമേതം കുളത്തിലിറങ്ങി. അമ്മമാത്രമേ വീട്ടില്‍ ഉള്ളു. കുളത്തില്‍ പല പല ഗോഷ്ത്ടികള്‍ കാണിച്ച്‌ തിമിര്‍ക്കുന്നത്‌ കണ്ടപ്പോള്‍ അമ്മവന്നു, എന്നൊടും പരിവാരങ്ങളോടും കുളത്തീന്ന്‌ ക്കേറാന്‍ പറഞ്ഞു.ഞാനെന്നല്ല ആരും തന്നെ അത്ക്കേട്ടതായിപോലും നടിച്ചില്ല.അതിന്‌ പകരം തൂവാനതുമ്പികളിലെ "ഒന്നാം രാഗം പാടി........"യുടെ പാരഡി ഇറക്കി.<br /><br />"ഒന്നാം പാഠം കീറി........<br />അമ്മ പിടിച്ചൂു തല്ലി........<br />ഒന്നു തല്ലി....രണ്ടു തല്ലി......<br />മൂന്നാം തല്ലിന്‌ ഞാനും തല്ലീി........ "<br /><br /> ഗാനം കൊഴുത്തു. എല്ലാരും ഏറ്റുപാടിത്തുടങ്ങി. അവസാനം സഹികെട്ട്‌ അമ്മ അവിടെ നിന്നും പോയി.<br /><br /> കുളത്തിനുചുറ്റും വേലി ഉള്ളതു കാരണം വീട്ടിലേക്കു ആരു വന്നാലും കാണില്ല.അതൊണ്ട്‌ ആറരക്കു മുന്‍പേ അച്ഛന്‍ വന്ന വിവരം അറിഞ്ഞതും ഇല്ല. കളിയാക്കി പാടുന്ന പാട്ട്‌ അച്ഛന്‌ ഒട്ടും രസിച്ചില്ലന്നു മാത്രമല്ല അനുരണക്കേട്‌ കാട്ടിയത്‌ ഏറെ ചൊടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സമയം കുളത്തില്‍ ഗംഭീര തലകുത്തിമറിയല്‍ നടക്കുകയാണ്‌, അച്ഛന്‍ കുളത്തിലേക്കു വന്നതാരും കണ്ടില്ല. അച്ഛന്‍ വേഗം വന്നു എണ്റ്റെ കയ്യില്‍ കയറിപ്പിടിച്ചു, ഇത്‌ കണ്ടതോട്കൂടി പരിവാരങ്ങള്‍ നാലുപാടും കേറി ഓടി. എണ്റ്റെ രണ്ടു കയ്യും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച്‌ കുളത്തിന്നു കേറ്റി. കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പുളി വടികൊണ്ട്‌ എണ്റ്റെ ചന്തിയില്‍ മൂന്ന്‌ നാല്‌ പ്രാവശ്യം ഉമ്മ വച്ചു. ഞാന്‍ ഉടുത്തിരുന്ന തോര്‍ത്ത്‌ അഴിച്ചു എന്നെ ഉമ്മറത്തെ തൂണില്‍ പിടിച്ചു കെട്ടി.<br /><br />അനുസരണക്കേടു കാണിച്ച്തതിന്‌ ശിക്ഷ.<br /><br />അന്ന്‌ രാത്രി വരെ ആ നില്‍പ്പുനിന്നു.രാത്രിയായപ്പൊ അച്ഛന്‍ തന്നെ വന്നു കെട്ടഴിച്ചു.എന്നെ ഒരുപാട്‌ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.എനിക്കു കരച്ചില്‍ നിന്നില്ല..അച്ചഛന്‍ എപ്പൊഴും അങ്ങിനെയാണ്‌..പെട്ടെന്നു ദേഷ്യം വരും..ചീത്തപറയും. പിന്നെ കൊറച്ചു കഴിഞ്ഞു ലോഹ്യം കൂടാന്‍ വരും.ഇപ്പൊഴും അങ്ങിനെ തന്നെ.<br /><br /> ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും അചഛനേയൊ അമ്മയേയൊ കളിയാക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞിട്ടില്ല!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-9081922529672157873?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-89210000365289596802007-09-26T18:57:00.000+05:302007-09-26T19:00:42.752+05:30ഒരു സ്ഥിരതാവളം തേടിയുള്ള യാത്രയിലാണു ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തില്‍ എത്തിയത്‌. പാവയ്ക്ക പോലിരിക്കുന്ന കേരളത്തില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന എനിക്കു ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥ്ത്തിണ്റ്റെ ഈ കപടതയുടെ മുഖം അത്രപെട്ടൊന്നൊന്നും ഉള്‍ക്കൊള്ളന്‍ പറ്റുകില്ലായിരുന്നു. സ്വാര്‍ഥതയുടെ പര്യായമായ ദെല്‍ഹി നിവാസികള്‍, മലയാളി എന്നു മുഖത്ത്‌ എഴുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഹിന്ദി മാത്രം പറയുന്ന മലയാളികള്‍...<br /><br /><br />വാ കീറിയ ദൈവം അന്നവും കല്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും എന്നു പരഞ്ഞിരുന്നാല്‍ കാര്യം നടക്കില്ലല്ലൊ!. അതു കൊണ്ടു എല്ലാം സഹിച്ചു.. നൊയിഡയിലെ ഒരു കൊല്ലത്തെ താമസത്തിനുശേഷം ആണ്‌ ഞങ്ങള്‍ മയൂറ്‍ വിഹാറിലേക്കു താമസം മാറിയത്‌(ഞങ്ങള്‍ എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഞാനും എണ്റ്റെ ആറ്‌ കൂട്ടുകാരും).ലൈഫ്‌ ഇന്‍ ഫുള്‍ സ്വിംഗ്‌ എന്നൊക്കെ പറയുന്ന പോലെയുള്ള ജീവിതം.<br /><br /><br />ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും മിക്കപ്പൊഴും ഒരുമിച്ചാണ്‌ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങാറ്‌. ചിലസമയങ്ങളില്‍ ജോലിയോടുള്ള ആത്മാര്‍ഥത മൂലം ഞാന്‍ ലേറ്റ്‌ ആയിപ്പോവും. ക്രിത്യമായ ഒരു തീയതി ഓര്‍മയില്ലെങ്കിലും , ഞാന്‍ വൈകി ഇറങ്ങിയ ഒരു ദിവസമാണ്‌ അവലെ ആദ്യമായി ഞാന്‍ കാണുന്നത്‌.<br /><br />ലൌവ്‌ അറ്റ്‌ ഫസ്റ്റ്‌ സൈറ്റ്‌ എന്നൊക്കെ പറയുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസം എന്നിലുണ്ടായി.<br /><br />"<em>ഒരു മാതിരി അഞ്ചാം വയസ്സില്‍ മേടിച്ച ഫുള്‍ പാവാട ഇപ്പോള്‍ മൈക്രൊ മിനി സ്കേര്‍ട്ട്‌ ആയി കൊന്‍ണ്ടുനടക്കുന്ന ദെല്‍ഹി പെങ്കൊടിമാരോടു തോനുന്ന ഒരു ഇത്‌ </em>"<br /><br />ആയിരുന്നില്ല അന്നെനിക്കു തോന്ന്യ്യത്‌. ഒരു പക്ക മലയാളി പെണ്‍ കുട്ടി. കാണാന്‍ ഒത്തിരി ചന്തം. അന്ന്‌ അവളോട്‌ മിണ്ടിയില്ല. ആക്രാന്തം കാണിക്കണ്ടല്ലൊ എന്നി വച്ചു..പതിയെ മുട്ടാം. അതിലും ഒരു സ്റ്റൈല്‍ ഒക്കെ വേണ്ടെ!!!!<br /><br />ഭാഗ്യം വരുന്ന വഴി..<br /><br />പിറ്റേന്നു രാവിലെ പതിവു മൌത്‌ ലൂക്കിങ്ങുമായി ബാല്‍ക്ക്ണിയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ തികച്ചും യാദ്രിശ്ഛികം എന്നോണം കഥാനായികയെ ഞാന്‍ കണ്ടു. രോഗി ഇഛിച്ചതും വൈദ്യന്‍ കല്‍പ്പിച്ചതും പാല്‌ എന്ന പോലെയായി എണ്റ്റെ സ്ഥിതി. ഞാന്‍ താമസിക്കുന്ന അതേ അപ്പാര്‍ട്ട്മെണ്റ്റില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു ആ കുട്ടിയും താമസിച്ചിരുന്നത്‌. പിന്നീട്‌ എല്ലാദിവസും അവള്‍ പോകുന്ന സമയത്തു തന്നെ ഞാന്‍ ഇറങ്ങും. അവള്‍ കെറുന്ന ബസ്സില്‍ തന്നെ ഞാന്‍ വലിഞ്ഞു കേറും. എണ്റ്റെ റൂട്ട്‌ അതല്ലെങ്കില്‍ പോലും....<br /><br />രണ്ട്‌ മൂന്ന്‌ മാസക്കാലം ഞാന്‍ ഈ വഴിപാട്‌ തുടര്‍ന്നു. സി ജി ഒ കോമ്പ്ളക്സിലെക്കു പോകുന്ന "ചവ്ധരി" എന്ന ബസ്സ്‌ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ബസ്‌. ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ എണ്റ്റെ മനസ്സുതുറക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു ചെറിയ പ്രിപറേഷന്‍ ഒക്കെ നടത്തി. അന്നു അവള്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി എന്നു ഒറപ്പായശേഷം ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി.<br /><br />ബസ്സ്‌ സ്റ്റൊപ്പില്‍ അവള്‍ മാത്രം. അവളോടു പറയേണ്ട കാര്യം ഞാന്‍ ഒന്നൂടെ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു...."കുട്ടി എനിക്കു നിന്നെ വളരെ ഇഷ്ടമാണ്‌...(മുഴുവനും ഞാന്‍ ഇവിടെ പരയണില്ല..കോപി രൈറ്റ്‌ ഉണ്ട്‌). റോഡിണ്റ്റെ അപ്പുറത്ത്‌ അവള്‍ നില്‍ക്കുന്ന്ത്‌ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ഹ്രിദയം പട ...പടാ അടിച്ചു തുടങ്ങി...തൊണ്ട വരണ്ടു...ദൈവമെ എങ്ങനെ ഞാന്‍ തുടങ്ങും..അങ്ങിനെ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ചു ഞാന്‍ അപ്പുറത്തെക്കു എത്തി. ഇനി വൈകണില്ല ചോദിച്ചേക്കാം...പക്ഷെ എണ്റ്റെ കണക്കു ക്കൂട്ടലുകള്‍ എല്ലാം തെറ്റി. ചോദിക്കാന്‍ വന്നത്‌ തൊണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങി., പുറത്തു വന്നപ്പൊള്‍ അത്‌ മൊത്തം മാറി......<br /><br /> "കുട്ടി....ചവ്ധരി പോയോ???????".........<br /><br />അതെങ്കിലും ചോദിക്കാനായല്ലൊ, എന്ന സന്തോഷം ഉണ്ടായി എണ്റ്റെ മനസ്സില്‍. സത്യത്തില്‍ അതൊരു മുട്ടല്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. പിന്നീട്‌ എല്ലാദിവസവും കാണും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ സംസാരിക്കും. പക്ഷെ രണ്ടാമതൊന്നു മനസ്സുതുറക്കാന്‍ ഞാന്‍ ധൈര്യം കാണിച്ചില്ല.<br /><br />നല്ല മഴയുള്ള ഒരു ദിവസം... ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വം കുട എടുക്കാതെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി, അവളെ വഴിയില്‍ കാത്തു നിന്നു അവളുടെ കുടയില്‍ കയറിപ്പോയി. അവസരങ്ങള്‍ പലതുണ്ടായെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ പോലും ഞാന്‍ എണ്റ്റെ ഇഷ്ടത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞില്ല. അവളെ നൊക്കി ഓടി ഡി ടി സി ബസ്സില്‍ നിന്നും വീണ്‌ ഷര്‍ട്ട്‌ കീറിയ സംഭവങ്ങള്‍ വരെ ഉണ്ടായി.<br /><br />പിന്നീട്‌ ഇടവേള ആയിരുന്നു. മനസ്സില്‍ ആ കുട്ടിയോടുള്ള സ്നേഹം കൂടിയതെയുള്ളു. രണ്ടു മാസത്തോളം ഞാന്‍ ആ കുട്ടിയേ കണ്ടില്ല. പിന്നീട്‌ ഒരു ദിവസം ബസ്സില്‍ ഒരു മിന്നായം പോലെ ആകുട്ടിയേ ഞാന്‍ കണ്ടു.. പിന്നീട്‌ അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞതു അവര്‍ താമസം മാറി എന്നാണ്‌. എണ്റ്റെ ഇഷ്ടം പറയാതെ പോയതില്‍ ഞാന്‍ ഒരു പാട്‌ ദുഖിച്ചിരുന്നു..ഒരു പക്ഷെ അവള്‍ എനിക്കല്ലായിരുന്നിരിക്കാം....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-8921000036528959680?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-45756249741974962592007-09-23T16:03:00.000+05:302007-09-23T16:16:44.009+05:30കഥകഥാരചന മത്സരങ്ങള്‍ ക്ളാസ്‌ കട്ട്‌ ചെയ്യാനുള്ള ഒരവസമാണ്‌. അതുകൊണ്ട്‌ ഏതു കഥാ രചന മത്സരം ഉണ്ടെങ്കിലും പേരുകൊടുക്കുന്നത്‌ എണ്റ്റെ ഒരു ശീലമായിരുന്നു. ആ ഇടക്കാണ്‌ പറവൂറ്‍ താലൂക്‌ സഹകരണ ബാങ്കിണ്റ്റെ വക കഥാരചനാ മത്സരം ഉണ്ടെന്ന വാര്‍ത്ത പേപ്പറില്‍ കണ്ടത്‌. പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല, നേരെ പോയി പേരു റജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്തു.<br />അങ്ങിനെ ആ സുദിനം വന്നെത്തി. പ്രിന്‍സിപ്പളിണ്റ്റെ സ്പെഷല്‍ പെര്‍മിഷന്‍ കിട്ടി. അപ്പൊ അറ്റ്ന്ദന്‍സിനു കുഴപ്പം ഇല്ല. .അന്ന്‌ സൈക്കിള്‍ ആണ്‌ പ്രഥാന വാഹനം.അതുകൊണ്ട്‌ സഹകരണ ബാങ്കില്‍ എതിയപ്പൊഴേക്കും സമയം പത്തു മണിയായി. അപ്പൊഴെക്കും ഈ മത്സരത്തിണ്റ്റെ ജഡ്ജ്‌ ആയ പ്രഭാകരന്‍ സാര്‍ വിഷയം ബോര്‍ഡില്‍ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />"തമിഴ്‌ നാട്ടിലെ ഒരു ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തില്‍ പെട്ട, ഒരു ജോലിക്കു വേണ്ടി അലയുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍" അതായിരുന്നു കഥാ വിഷയം.<br /><br /> കഥാരചന ആവുമ്പോള്‍ ഒരു സ്റ്റൈല്‍ ഒക്കെ വേണ്ടെ!!!. അതുകൊണ്ട്‌ കഥയുടെ സ്റ്റാര്‍ടിംഗ്‌ ഒരു കിടിലന്‍ ആക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. മധുരമീനാക്ഷി ക്ഷേത്രത്തിലെ സുപ്രഭാതം കേട്ടുണരുന്ന അഗ്രഹാരത്തെരുവിലെ ശരവനണ്‍..അതായിരുന്നു സ്റ്റാര്‍ട്ടിംഗ്‌......അങ്ങിനെ കൊറേ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ചു ഒരു തട്ടുപൊളിപ്പന്‍ കഥ...അവസാനം ജോലി ലഭിക്കാത്ത നിരാശയില്‍ എണ്റ്റെ കഥാനായകന്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നു..അങ്ങിനെ എണ്റ്റെ കഥ അവസാനിച്ചു.<br /><br />പ്രഭാകരന്‍ സാര്‍ പറവൂരിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പുലിയാണ്‌. ഏത്‌ കഥാരചനാ മത്സരം അതില്‍ ഒരു ജ്ഡ്ജ്‌ സാര്‍ ആയിരിക്കും. എല്ലാ മത്സരങ്ങള്‍ക്കും ഞാന്‍ കെട്ടീഴുന്നള്ളി പ്പോകുന്ന മാതിരി.<br /><br />"കൊറേ ആയില്ലെ നി ഇങ്ങനെ നടക്കാന്‍ തൊടങ്ങീട്ട്‌"<br /><br />എന്നു എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ സാര്‍ ചോദിക്കാറുണ്ട്‌. എണ്റ്റെ ഭാഗ്യം എന്നു പറയട്ടെ ആ മത്സരത്തില്‍ എനിക്കു ഒന്നാം സമ്മാനം കിട്ടി. എനിക്കും എണ്റ്റെ ആരാധകര്‍ക്കും അടക്കാനാവാത്ത സന്തോഷം. പിന്നെ ഞാനും ഒരു കൊച്ചു പുലിയായി. പറവൂറ്‍ ടവ്ണ്‍ ഹാളില്‍ വച്ച്‌ സമ്മാനദാനം. പിന്നെ ഒരാഴ്ചക്കു വലിയ ജാഡ കാട്ടി നടന്നു. ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പിന്നെയും ഒരു മത്സരം...എനിക്കു പുലിയാവാന്‍ അടുത്തൊരവസരം. പേരുകൊടുത്തു എന്നു പ്രത്യേകിച്ചു പറയണ്ടല്ലൊ!..<br /><br />പക്ഷെ...ഈ മത്സരം മോങ്ങാനിരുന്ന നായുടെ തലയില്‍ തേങ്ങ വീണതുമാതിരി ആവുമെന്നു ഞാന്‍ ഒരിക്കലും പ്രതീഷിച്ചിരുന്നില്ല. അവിടെയും പ്രഭാകരന്‍ സാറുണ്ട്‌ ജഡ്ജ്‌ ആയിട്ട്‌. എന്നാലും കുഴപ്പമില്ല, ഇനി അങ്കം കഴിഞ്ഞു പോകാം എന്നു ഞാനും തീരുമാനിച്ചു. വിഷയം പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ അത്ര സുഖം ഉള്ളതായിരുന്നില്ല. ഒരു ക്രിസ്ത്യന്‍ ടച്‌ വേണ്ട കഥ ആയിരുന്നു. ഒരു രക്ഷയും കിട്ടിയില്ല. അപ്പൊത്തൊന്നി പഴയ മധുരമീനാക്ഷി ക്ഷേത്രം കൊറച്ച്‌ മോടിഫിക്കേഷന്‍ വരുത്തി കാച്ചിയാലൊ എന്ന്‌...ഒട്ടും താമസിക്കാതെ എഴുത്ത്‌ തുടങ്ങി . സമയ പരിധി ലംഘിക്കാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി നേരത്തെ ഞാന്‍ കഥ അവസാനിപ്പിച്ചു. റിസള്‍ട്ട്‌ വരാന്‍ സമയം എടുക്കും എന്ന്‌ ഒറപ്പായത്കൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ സ്കൂളിനു പുറത്തുകടന്നു. പിന്നില്‍ നിന്നും ആരൊവിളിക്കുന്നത്‌ പോലെതോന്നി, തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ ദേ പുലി പ്രഭാകരന്‍ നില്‍ക്കുന്നു.<br /> എന്തൊ മുന്‍'കൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച പോലെ സാറു എന്നോട്‌ ചോദിച്ചു<br /><br />"എന്നുമുതലാട ജോര്‍ജ്‌ മധുരമീനാക്ഷി ക്ഷേത്രത്തില്‍ പൂജക്കു പോയിതുടങ്ങിയത്‌????" !!!!<br /><br />മത്സരഫലം അറിയാന്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ അവിടെ കാത്തു നിന്നില്ല. ശകടവും എടുത്തു നേരെ വീട്ടിലേക്കു പോന്നു. പിന്നീട്‌ ഏതൊരു മത്സരത്തിനു പൊയാലും ആദ്യം നോക്കുന്നതു പ്രഭാകരന്‍ സാര്‍ ഉണ്ടൊ എന്നാണ്‌!!!!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-4575624974197496259?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-83234860617074853512007-09-16T15:02:00.000+05:302007-09-16T16:25:19.112+05:30അഞ്ചാം ക്ളാസ്സില്‍ പ൦ിക്കുന്ന കാലം. ക്രിസ്ത്മസ്‌ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള ൧൦ ദിവസത്തെ അവധിക്കാലം. സ്കൂള്‍ തുറന്നു ചെല്ലുമ്പോള്‍ തന്നെ ടൂറ്‍ ആണ്‌...മൂന്നാറിലേക്ക്‌....അതിനും വേണ്ടെ ഒരു തയ്യറെടുപ്പ്‌..അതുകൊണ്ട്‌ ഒരു ഷു മേടിക്കണം എന്ന ചിന്ത മനസ്സിനെ പിടികൂടി. ആദ്യത്തെ ഉന്നം അമ്മ തന്നെ ആയിരുനു.പ൦ിക്കാന്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടു വഴക്കു പറയാത്ത സമയം അല്ലെ, നേരിട്ടു കര്യം ഉണര്‍ത്തിച്ചു. അമ്മയാണ്‌ വീട്ടില്‍ നങ്ങള്‍ടെ(എണ്റ്റെയും എണ്റ്റെ ചേട്ടണ്റ്റെയും ) വേലകള്‍ക്കു സപ്പോര്‍ട്‌.<br /><br />"ആ ശരി , അച്ചനോടു പറയാം " ...<br /><br />ഒവ്‌ ഭാഗ്യം അതു കേട്ടല്‍ മതി കാര്യം നടന്നു. ഇനി പേടിക്കാനില്ല. വൈകീട്ടു അച്ചന്‍ വരുമ്പോള്‍ അമ്മ കാര്യം ഉണര്‍ത്തിക്കുകയെ വേണ്ടു, പിറ്റെന്നു ഷു റെഡി. മനസ്സില്‍ ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങള്‍ വിരിഞ്ഞു. കൊച്ചു മനസല്ലെ ആ സ്വ്പ്നങ്ങള്‍ക്കു പിന്നെ വലിയ വലിയ ചിറകുകള്‍ വച്ചു, ടൂര്‍ന്‌ പൊകുമ്പോള്‍ അങ്ങിനെ ചെയ്യണം ഇങ്ങനെ ചെയ്യണം എന്നൊക്കെ. വൈകുന്നേരമായപ്പോഴെക്കും അച്ചന്‍ എത്തി. ഞാന്‍ ടി വി കാണല്‍ ഒക്കെ നിര്‍ത്തിവച്ച്‌ അച്ചണ്റ്റെ അരികില്‍ പൊയി ഇരുപ്പൊറപ്പിച്ചു. ഇപ്പൊ അമ്മ കാര്യം പറയും, നളെ എന്നെം കൂട്ടിപോയി അച്ചന്‍ ഷൂ മെടിച്ചു തരും. എണ്റ്റെ മനസ്സു മന്ത്രിച്ചു . വിചാരിച്ചതു പൊലെ അമ്മ കാരം പറഞ്ഞു.<br /><br />പെട്ടെന്നു ഒരു ഇടി വെട്ടി " വേണ്ട". അച്ചണ്റ്റെ ദേഷ്യപ്പെട്ടുള്ളാ ശബ്ദം കേട്ടാല്‍ പേടിച്ചു മൂത്രം ഒഴിക്കുന്ന കാലമാണ്‌ അതു (ഇപ്പൊഴും അങ്ങിനെ തന്നെ). ആ "വേണ്ട" കെട്ടതോടു കൂടി മനസ്സില്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ മോഹങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒരു ചീട്ടു കൊട്ടാരം പൊലെ മറിഞ്ഞു വീണു. ഞാന്‍ പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയികിടന്നുറങ്ങി. പിറ്റെന്നു ഒരു രസവും ഇല്ല. എല്ലാത്തിനും ഒരു മടി. എന്നാലും വയറു വിഷന്നൂ മുരണ്ടപ്പോള്‍ അടുക്കളയില്‍ കേറി അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന ദോശ എടുത്തു വിഴുങ്ങി. ഷൂ ആയിരൂന്നു മനസ്സില്‍.<br />അപ്പോഴാണ്‌ ഒരു ലെറ്റര്‍ ബോംബ്‌ ഐഡിയ മനസ്സിലെക്കു ൧൦൦ വാട്ട്‌ ബള്‍ബിണ്റ്റെ പ്രകാശവുമായി കടന്നു വന്നത്‌. പിന്നെ ഒട്ടും താമസിച്ചില്ല. അച്ചണ്റ്റെ അലമാരയില്‍ നിന്നും ഒരു ഇന്‍ലാന്‍ഡ്‌ എടുത്ത്‌ ഒരു മുഴിനീള കത്ത്‌ എഴുതി... ആ കത്തിണ്റ്റെ ഉള്ളടക്കം ഇതായിരൂന്നു...<br /><br /> പ്രിയപ്പെട്ട പിള്ള സാര്‍ ,<br />മക്കളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ ഒന്നും നിരാകരിക്കരുത്‌...അവരുടെ മനസ്സു വേദനിപ്പിക്കരുത്‌..നാളെയുടെ ഭാവി ആണവര്‍. ........... അങ്ങിനെ ഒരു മുഴുനീളന്‍ കത്ത്‌.<br /><br />പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാനും മറന്നില്ല. രണ്ട്‌ ദിവസത്തിനുശേഷം അച്ചന്‍ എന്നെ വിളിച്ചു കൊണ്ടു പൊയി ഷൂ മേടിച്ചു തന്നു. ലെറ്ററിണ്റ്റെ കാര്യം ഞാന്‍ അപ്പൊഴെക്കും മറന്നിരുന്നു. ഷൂ കിട്ടിയപ്പൊ ഞാന്‍ രാജാവായി. പഴയ കൊട്ടരം വീണ്ടും ഞാന്‍ കെട്ടിപൊക്കി. അങ്ങിനെ മൂന്നര്‍ റ്റ്രിപ്‌ ഒരു സംഭവമായി മാറുകയും ചെയ്തു.<br /><br />ഈക്കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ഞങ്ങടെ വീടുപണി നടക്കുമ്പോള്‍ ചേട്ടന്‍ എന്നെ വിളിച്ചു ആ പഴയ ലെറ്റര്‍<br /><br />ബോംബിണ്റ്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു.<br />"ണ്റ്റെ ദൈവമെ" വര്‍ഷങ്ങല്‍ക്കു മുന്‍പു നടന്ന ഈ പരമ രഹസ്യം എ്ങ്ങിനെ ലീക്‌ ആയി??..<br /><br />അതായിരുന്നു ആദ്യം മനസ്സില്‍ ഓടി ഏത്തിയത്‌..പിന്നെ കര്യം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ സംഗതി ക്ളീയര്‍ ആയി. ആ കത്തു അച്ച്ന്‌ കിട്ടിയിരുന്നു. എണ്റ്റെ കയ്യക്ഷരം കണ്ടപ്പോലെ അച്ചന്‌ മനസ്സിലായി ആ കത്തിണ്റ്റെ സ്രിഷ്ടികര്‍താവ്‌ ഞാന്‍ തന്നെ ആണെന്ന്‌. പക്ഷെ അമ്മയോടുപൊലും അച്ചന്‍ അതു പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.. വളരെ അവിചാരിതമായാണ്‌ അത്‌ ചേട്ടണ്റ്റെ കയ്യില്‍ കിട്ടിയത്‌. കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടില്‍ പോയപ്പൊ കാര്യം എല്ലാം വ്യക്തമായി എല്ലര്‍ക്കും മനസ്സിലായി.. ഒരു ചിരിക്കാനുള്ള വകയുമായി. ഇപ്പൊഴും ആ ലെറ്റര്‍ അച്ചന്‍ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ഈ കൊച്ചുമോണ്റ്റെ വലിയ വിക്രിതിയുടെ തെളിവായി. തന്നെ.. :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-8323486061707485351?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-44720578017881885832007-07-20T19:51:00.000+05:302007-07-20T19:52:27.125+05:30ഏന്റെ പൊന്നു സഹോദരന്മാരെ......<br />ജയ്പൂരുനിന്നും വന്ന നമ്മുടെ അജെഷ്‌ കാണിച്ച സഹോദരസ്നേഹം ഞാന്‍ സസന്തോഷം നിങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു........<br /><br />ബഹുരാഷ്ട്രയില്‍ ജൊലി കിട്ടിയതിന്റെ സന്തൊഷത്തില്‍ ദെല്‍ഹിയില്‍ എത്തിയ അജേഷിനു ഒരു ലക്ഷുയമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു..പഴയ കമ്പനിയില്‍ നിന്നും "വിടുതല്‍ പത്രിക" വാങ്ങുക. എല്ലാവര്‍ക്കും സ്വാഗതം അരുളുന്ന നമ്മുടെ ഭവനം അവനും സ്വാഗതം അരുളി...ഒന്നു രണ്ടു ദിവസത്തെ പരിശ്രമത്തിനുശേഷം അജെഷ്‌ തമ്പുരാന്‍ വീട്ടില്‍ വിശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ബോസ്സിന്റെ "തേപ്പുകാരി" കൊച്ച്‌ വന്നു ബെല്ലടിച്ചു....."കപട ഹേ" ..<br /><br />തമ്പുരാന്‍ പരഞ്ഞു...വെയ്റ്റ്‌ കര്‍...അഭി ദേത ഹൂം...<br /><br />"തേപ്പുകാരി" കൊച്ച്‌ കിട്ടിയ "കപട" മൊത്തം എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി...<br />വൈകുന്നേരം ഞങ്ങള്‍ എത്തിയപ്പൊള്‍ നേരം വൈകിയിരുന്നു..അതുകൊണ്ട്‌ ഡിന്നര്‍ കഴിച്ചു സ്വല്‍പ്പം ചാറ്റ്‌ ചെയ്യാം എന്നു വിചാരിച്ച്‌ പി സി റൂമില്‍ ചെന്നപ്പൊള്‍ അവിടെ സാധാരണ കാണാറുള്ള "കപട" കൂട്ടം കാണാനില്ല...1 ആഴ്ച്യായി അലക്കുകാരി വരാത്തതു കാരണം "കപട" കൂടി ക്കിടക്കുകയായിരുന്നു...ഓഹ്‌...ഭാഗ്യം..ഇന്നെങ്കിലും അലക്കിയല്ലൊ.!!!!..മനസ്സിനി സന്തോഷം തൊന്നി...!!!പിന്നെ ആരും അതിനെ കുറിച്ചു ചൊദിച്ചില്ല....ചാറ്റില്‍ രസം മുറുകി സമയം 12 മണിയായി..ചാറ്റ്‌ മതിയാക്കി കിടക്കാന്‍ ചെന്നപ്പൊ അനൂപ്‌ സമാധിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു...ഒരു കിടക്ക വിട്ടിട്ടു അജേഷ്‌ തമ്പുരാനും...ചുമ്മാ അനൂപിനെ ശല്യം ചെയ്യാം എന്നി വിചാരിച്ചു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു "ഡ ആ ഡ്രസ്സ്‌ മുഴുവനും കഴുകി അല്ലെ!!!!...അവനും ഊൂൂമ്മ്മ്...മൂളി....<br /><br /><br />അപ്പൊഴാണു തമ്പുരാനും വായ തുറന്നത്‌..തമ്പുരാന്‍ മൊഴിഞ്ഞു...<br /><br />"ഡ അപ്പുറത്തെ മുറിയില്‍ കിടന്നിരുന്ന ഡ്രസ്സ്‌ മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ ആ തേപ്പുകാരിക്ക്‌ കൊടുത്തു...അവല്‍ അതു തേച്ചു കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്‌...!!!!!! പൈസ നാളെ കൊടുക്കണം!!!!"<br /><br />ആ എന്ന പിന്നെ നാളെ ലീവ്‌ എടുക്കാം എന്നു തീരുമാനിച്ചു ആ ദിവസം ഞാനും സമാധിയായി!!!!!!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-4472057801788188583?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-47213795079267491192006-10-30T20:48:00.000+05:302006-10-30T20:49:42.873+05:30കാലം വളരെയധികം മുന്നോട്ടു പോയിരിക്കുന്നു.പക്ഷെ, ജനസംഖ്യയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഒരു തരത്തിലുള്ള നിയന്ത്രണവും നടപ്പാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.മാലിന്യനിര്‍മാര്‍ജനത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും ഒരുതരതിലുള്ള പദ്ധതിയും നടപ്പിലായില്ല.അങ്ങിനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ അമേരിക്കയിലെ ഏതാനും ബുദ്ധിരാക്ഷ്സന്മാര്‍ മാലിന്യനിര്‍മാര്‍ജനത്തിന്‌ ഒരു പുതിയ പദ്ധതി ആവിഷ്കരിച്ചത്‌. അവരുടെ പദ്ധതി പ്രകാരം മാലിന്യങ്ങളെ വിവിധ ഗണാത്തില്‍ പെടുത്തി- പ്ലാസ്റ്റിക്‌, ലോഹങ്ങള്‍, പേപ്പര്‍, അടുക്കള മാലിന്യം- എന്നിങ്ങനെ തരം തിരിച്ചു.അതിനുശേഷം പ്രത്യേക സംവിധാനം ഉപയോഗിച്ചു അവയെ ചെറിയ ചെറിയ സൂക്ഷമ കണികകളായി മാറ്റി. എന്നിട്ട്‌ അവയെ പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ ബാഗുകളില്‍ നിറച്ചു. അതിനു ശേഷം അവ റോക്കറ്റുകളുടെ സഹായത്തോടെ ബഹിരാകാശത്തേക്ക്‌ എത്തിക്കുക. അതായിരുന്നു അവരുടെ പുതിയ പദ്ധതി.അമേരിക്കയില്‍ ആ പദ്ധതി ഒരു വന്‍ വിജയമായിരുന്നു. പഴയ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സാമഗ്രികളുടെ കാര്യത്തിലും ഈ പദ്ധതി വിജയം കണ്ടു.അങ്ങിനെയിരിക്കുമ്പൊഴാണ്‌ ഈ പദ്ധതിയുടെ വിജയം ദക്ഷിണേഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലേക്കും പടര്‍ന്നത്‌.ഈ പുതിയ സംരഭത്തിനെ അനുകൂലിച്ചുകൊണ്ടൊരു രാജ്യാന്തര സംഘടന തന്നെ രൂപീകരിച്ചു.ഇന്ത്യയും അതില്‍ ഒരു അംഗമായിരുന്നു.ഈ സംരഭത്തിനു ഇത്രയും പ്രശസ്ത്തികിട്ടിയപ്പോള്‍ അമേരിക്ക ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. നാസയുടെ സ്പേസ്‌ സ്റ്റേഷന്‌ അടുത്തായി ഒരു മാലിന്യസംസ്കരണ കേന്ദ്രം തുടങ്ങുക.അതിനായി ഒരു ഉപഗ്രഹവും അവര്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു.-മാലിന്യങ്ങളെ കണ്ടുപിടിച്ചു അതിന്റെ ശരിയായ വിവരം വെണ്ടപ്പെട്ടവരെ അറിയിക്കുക-അതായിരുന്നു ഉദ്ദേശം.ഇന്ത്യയും ഈ പദ്ധതി ഒരു പരീക്ഷണാടിസ്താനത്തില്‍ നടപ്പാക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.പ്രധാനമന്ത്രി ചെയര്‍ മാന്‍ ആയ ഒരു കമ്മിറ്റിയും രൂപീകരിച്ചു.എവിടെ നിന്നും തുടങ്ങണം എന്നതിനെ പറ്റി അവര്‍ക്ക്‌ ഒരു എത്തും പിടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അമേരിക്കയുമായി ഒരു കരാര്‍ ഒപ്പിടാന്‍ തന്നെ അവര്‍ തീരുമാനിച്ചു.ഈ കാലത്ത്‌ കമ്പ്യൂട്ടറും മൊബൈല്‍ ഫൊണും അവശ്യവസ്തുക്കളുടെ പട്ടികയില്‍ ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അതിനാല്‍ അത്തരം വസ്ത്തുക്കള്‍ വളരെ വിലക്കുറവിലാണ്‌ ലഭിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്‌.എല്ലാ പെട്ടിക്കടകളിലും തട്ടുകടകളിലും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ നിയന്ത്രിത വേലക്കാരും വെയിറ്റര്‍മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.കമ്പ്യൂട്ടര്‍ നന്നക്കാനൊന്നും ആരും മിനക്കെട്ടിരുന്നില്ല. കേടായാല്‍ പുതിയത്‌ വാങ്ങി പഴയത്‌ വലിച്ചെറിയും. അതുകൊണ്ട്‌ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സാമഗ്രികളുടെ സംസ്ക്കരണം ഇന്ത്യയില്‍ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.അതുകൊണ്ട്‌ ഈ പദ്ധതി ഒരു " അമേരിക്കന്‍ മോഡല്‍" ആക്കാന്‍ തന്നെ പ്രധാനമന്ത്രി തീരുമാനിച്ചു.ഉപഗ്രഹനിര്‍മാണത്തിനായി ഐ.എസ്‌.ആര്‍.ഒ തന്നെ രംഗത്തെത്തി. വളരെ നാളത്തെ പ്രയത്നത്തിനു ശേഷം അവര്‍ ഉപഗ്രഹം നിര്‍മിച്ചു.വിക്ഷേപണത്തിനായുള്ള തീയതിയും തീരുമാനിച്ചു.അങ്ങിനെ ആ സുദിനം വന്നെത്തി.ശ്രീഹരിക്കോട്ട ആയിരുന്നു വിക്ഷേപണ സ്ഥലം.കൗണ്ട്‌ ഡൗണ്‍ തുടങ്ങി...5....4...3..2...1..0...അതാപോകുന്നു നമ്മുടെ ഉപഗ്രഹവും പേറി റോക്കറ്റ്‌....ഒട്ടേറെ പ്രതീക്ഷകളുമായി....ഏതാനും നിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതാ നമ്മുടെ ഉപഗ്രഹം ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിക്കുന്നു..അപ്പോഴേക്കും മുതിര്‍ന്ന എഞ്ചിനീയര്‍മാര്‍ കാരണം വ്യക്തമാക്കി.."യന്ത്രത്തകരാര്‍"...മാസങ്ങള്‍ പിന്നിട്ടു. പ്രധാനമന്ത്രിയും സംഘവും ആ തോല്‍വി മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.പുതിയ ഉപഗ്രഹത്തിന്റെ പണി ഐ.എസ്‌.ആര്‍.ഒ ക്കു തന്നെ.ഇത്തവണ അവര്‍ക്കു പിഴച്ചില്ല.ഉപഗ്രഹം റെഡിയായി.വിക്ഷേപണ ദിവസം വളരെ നേരത്തെ തന്നെ സംഘാടകര്‍ ശ്രീഹരിക്കൊട്ടയില്‍ എത്തിയിരുന്നു. ഇത്തവണ ഉപഗ്രഹം അതിന്റെ ഭ്രമണ പഥത്തില്‍ എത്തി.അതിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനവും ആരംഭിച്ചു. അടുക്കള മാലിന്യങ്ങളെ നിര്‍മാര്‍ജനം ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തില്‍ അത്‌ ഒരു വന്‍ വിജയം തന്നെ ആയിരുന്നു.അതിനിടയിലാണ്‌ ഇന്ത്യന്‍ ബുദ്ധിരാക്ഷസന്മാര്‍ മറ്റൊരു ആശയവുമായി രംഗത്തു വരുന്നത്‌.ലോഹമാലിന്യങ്ങളെ വേര്‍തിരിക്കുന്നതിനു പകരം അവയെ നേരിട്ട്‌ ബഹിരാകാശത്തേക്ക്‌ അയച്ചാല്‍ എന്താണ്‌ കുഴപ്പം???????.അതിനു തക്കതായ കാരണവും അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു.-ഇക്കാലത്ത്‌ വീടുകളില്‍ ആരും സീലിംഗ്‌ ഫാനുകളോ റ്റേബില്‍ ഫാനുകളോ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല,മണ്ണെണ്ണ സ്റ്റൗവും ആരും ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല-.എല്ലാവരും എ.സി ആണ്‌ ഉപയോഗിക്കുന്നത്‌.ഇതെല്ലാം വീടുകളില്‍ നിന്നും ശേഖരിക്കുക. ചില പ്രത്യേക സര്‍ക്യുൂട്ട്‌ ഉപയോഗിച്ച്‌ സ്റ്റൗവും ഫാനും യോജിപ്പിക്കുക.സ്റ്റൗവ്‌ പ്രവത്തിപ്പിച്ച്‌ അതി നിന്നും ഉണ്ടാകുന്ന ഊര്‍ജ്ജം ഫാനിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്‌ ഉപയോഗിക്കുക.എല്ലവരും ഈ സംരംഭവുമായി മുന്നോട്ടു പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.സാധനങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കാന്‍ അവര്‍ നേരേപോയതു കേരളത്തിലേക്കായിരുന്നു.കേരളത്തില്‍ ഈ വസ്ത്തുക്കള്‍ സുലഭം.ഈ അവസരത്തില്‍ ആക്രിക്കച്ചവടക്കാര്‍ നല്ല ലാഭം ഉണ്ടാക്കി.ചിലര്‍ ലക്ഷപ്രഭുക്കളൂമായി.ഏച്ചു കെട്ടിയ ഒരു സര്‍ക്യൂട്ടിന്റെ ബലത്തില്‍ പദ്ധതി മുനോട്ടു പോയി.അങ്ങിനെ ആദ്യ വാഹനം തയാറായി. കുറേ ലോഹ മാലിന്യങ്ങള്‍ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്‌ ബാഗിലാക്കി "സ്റ്റൗ വിത്‌ ഫാന്‍" വാഹനത്തില്‍ കെട്ടി വച്ചു.സ്റ്റൗ പ്രവര്‍ത്തിപ്പിച്ചു..അതാ സാവധാനത്തില്‍ വാഹനം പൊങ്ങുന്നു....എല്ലവരും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു..." അത്ഭുതം...പദ്ധതി വന്‍ വിജയം"ഈ പദ്ധതിക്കു താമസിയാതെ ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റിന്റെ എല്ല അംഗീകാരവും ലഭിച്ചു.പത്രങ്ങളില്‍ ബുദ്ധിരാക്ഷസന്മാരുടെ വാര്‍ത്തകള്‍.ഈ പദ്ധതികളുമായി മുന്നോട്ടു പോകാന്‍ പല കമ്പനികളും രംഗത്തു വന്നു.ഇപ്പോള്‍ ആകാശത്തു എവിടെ നോക്കിയാലും "സ്റ്റൗ വിത്‌ ഫാന്‍" സിസ്റ്റം കാണാം.എന്റെ വീട്ടിനു മുകളിലും ഞാന്‍ ഈ സിസ്റ്റം കണ്ടു.ഈ വിവരം ഞാന്‍ അമ്മയെ അറിയിച്ചു.ഇന്ത്യയുടെ ഈ വിജയം അമേരിക്കയെ ചൊടിപ്പിച്ചു.ഈ അവസരത്തിലാണ്‌ ഇന്ത്യ ഒട്ടനവധി ഹെലികോപ്റ്ററുകള്‍ നശിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്‌.അതിനും എതിരഭിപ്രായം ഉണ്ടായി.എന്തിന്‌ നശിപ്പിക്കണം, നമ്മുടെ "സ്റ്റൗ വിത്‌ ഫാന്‍" സിസ്റ്റം ഇതിനും ഉപയോഗിക്കാം.എല്ലവരും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ സമ്മതം മൂളി.അങ്ങിനെ ഒരു പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഒരു ഹെലികോപ്റ്റര്‍ ബഹിരാകാശത്തേക്ക്‌ അയക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അതിനായി അവര്‍ ത്രഞ്ഞെടുത്തത്‌ എന്റെ വീടിന്റെ പിന്‍വശത്തുള്ള വലിയ പാടമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ "സ്റ്റൗ വിത്‌ ഫാന്‍"സിസ്റ്റം അവര്‍ ഹെലികോപ്റ്ററില്‍ സ്ഥാപിച്ചു.അത്‌ സാവധാനം ഉയര്‍ന്നു തുടങ്ങി..അപ്പോഴാണ്‌ പടിഞ്ഞാറന്‍ കാറ്റ്‌ ആഞ്ഞു വീശിയത്‌.സ്റ്റൗ പെട്ടെന്ന് അണഞ്ഞുപോയി.ഊര്‍ജ്ജം ലഭിക്കതായപ്പോള്‍ ഫാനിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം നിലച്ചു.ആ സമയം ഹെലികോപ്റ്റര്‍ എന്റെ വീടിന്റെ മികളില്‍ എത്തിയിരുന്നു.പെട്ടെന്ന് അതു നിലത്തേക്കു പതിച്ചു.വലിയ ഒരു ശബ്ദ്ത്തോടെയാണ്‌തു നിലം പതിച്ചത്‌....ആ വലിയ ശബ്ധം കേട്ട്‌ കണ്ണ്‍ തുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ അടുക്കളയില്‍ ഒരു പാത്രം വീണുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.ഓഫീസിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ ഒരു ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സില്‍..ഈശ്വരാ...ഇന്നു കണ്ട സ്വപ്നം ഫലിക്കുമോ!!!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-4721379507926749119?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-27499877453879099652006-10-26T16:52:00.000+05:302006-10-26T16:55:57.751+05:30തലവാചകം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഷമ്മി കപൂര്‍ പാടി അഭിനയിച്ച "ചാഹെ കൊയി മുഝെ ജങ്ഗലി കഹെ" എന്ന ഗാനമാണ്‌ കൂട്ടുകാര്‍ക്ക്‌ ഓര്‍മവരുന്നതെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഇതു വായിക്കണം..അല്ലെങ്കിലും ഇതു വായിക്കണം, കാരണം പ്രണയത്തെ ജീവനുത്തുല്യം സ്നെഹിച്ച നമ്മുടെ കഥാനായകനു വന്നു ചേര്‍ന്ന ആ ദുരന്തം കൂട്ടുകാരും അറിയണം.സുഹ്രുത്തുക്കളെ ഈ കഥ മുഴുവനും വായിച്ചു തീരുമ്പോള്‍ .ഈ കഥാനായകനു എഴുത്തുകാരനുമായി ഏതെങ്കിലും തരത്തില്‍ സാമ്യം തോന്നുകയാണെങ്കില്‍ അതു തികച്ചും സാങ്കല്‍പികം മാത്രമാണ്‌.നമ്മുടെ നായകന്‍ ഒരു പക്ക നാട്ടിന്‍ പുറത്തുകാരനാണ്‌.നഗരത്തിന്റെ ഒരു കാപട്യവും അവനില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആശിച്ചു കിട്ടിയ ജോലി...സാമാന്യം നല്ല ശമ്പളം...ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ അവന്‍ ഹൈദ്രാബാദ്‌ വഴി ദില്ലിയില്‍ എത്തി.ദില്ലി അവന്‌ ഒരു പുതിയ അനിഭവമായിരുന്നു. പുതിയ ഭാഷ...പുതിയ ചുറ്റുപാടുകള്‍..വ്യോമയാന മന്ത്രാലയത്തിലെ "സിസ്റ്റം അദ്മിനിസ്റ്റ്രേറ്റര്‍" അതായിരുന്നു അവന്റെ ജോലി...ജോലിയില്‍ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഇല്ല..നല്ല അന്തരീക്ഷം...അപ്പൊഴാണ്‌ ഒരു ദുര്‍നിമിത്തം പോലെ "യാഹൂ...മെസഞ്ചര്‍" അവന്റെ ജീവിത്തിലേക്കു കടന്നു വന്നത്‌. കാപട്യം എന്തെന്നറിയാത്ത അവന്‍ പുതിയ കൂട്ടുകാരെ തേടിയുള്ള യാത്ര തുടങ്ങി...അങ്ങിനെയിക്കുമ്പോളാണ്‌ കഥാനായികയുടെ വരവ്‌...നായിക ബാങ്ഗ്ലൂര്‍ സ്വദേശിനി..നായകനില്‍ പ്രേമം മുളക്കുന്നു.....അവിചാരിതമായ ആകണ്ടുമുട്ടല്‍. ആ മായാലോകത്തില്‍ അവന്‍ വീണുപോയി എന്നു വേണം കരുതാന്‍. "യാഹൂ...മെസഞ്ചര്‍" അവനു ദൈവത്തെ പോലെയായി.നീണ്ട 2 വര്‍ഷക്കാലം. അവന്‍ അവളുമായി സല്ലപിചുകൊണ്ടിരുന്നു...ദിവസവും സമയപരിധിയില്ലാതെ..ചാറ്റ്‌..അവന്‍ ഉണ്ണൂന്നതും ഉറങ്ങുന്നതും അവളുടെ "മിസ്സ്‌ കാള്‍സ്‌" വഴി..പ്രണയം മൂര്‍ഛിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ അതു നായികയോട്‌ തുറന്നു പറയാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.ഒരു ദുരന്തത്തിന്റെ ആരംഭം...അന്ന് ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ആയിരുന്നു. അവളോടു എല്ലാം തുറന്നു പറയാന്‍ അവന്‍ മന:സ്സാതയ്യറെടുത്തു. അവിചാരിതമായി അന്ന് അവളാണ്‌ ആദ്യം സംസാരിച്ചത്‌.എന്തായിരിക്കും അവള്‍ പരയാന്‍ പോകുന്നതു.."<strong>ഈശ്വരാാ.....ഞാന്‍ പറയാന്‍ പോകുന്ന കാര്യം തന്നെയാണൊ?? അവളുടെ മനസ്സിലും</strong>"....അവന്‍ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു. കൂട്ടുകാരെ..അവളുടെ മനസ്സിലും സങ്കതി സീരിയസ്‌ തന്നെ ആയിരുന്നു....എന്നാല്‍ നായകന്റെ റോള്‍ വേറെ ആരൊ ആയിരുന്നു!!!!!!!!!!!അവള്‍ സാവധാനം മെസേജ്‌ ടൈപ്പ്‌ ചെയ്തു.<br /><strong>നായിക:ആനന്ദ്‌...ഐ വുദ്‌ ലൈക്ക്‌ റ്റു റ്റെല്‍ സൊംതിംഗ്‌"...</strong><br /><strong>നായകന്‍: എന്താണാവൊ??</strong><br /><strong></strong><br /><strong>നായിക: " എനിക്ക്‌ ഒരാളെ ഇഷ്ടമാണ്‌"</strong><br /><strong></strong><br /><strong>നായകന്‍: ആരാണാ ഭാഗ്യവാന്‍???</strong><br /><strong></strong><br /><strong>നായിക: ജിതു..</strong><br />കൂട്ടുകാരെ പിനീട്‌ അവിടെ എന്താണു നടന്നതെന്നു നിങ്ങള്‍ക്കു ഊഹികാവുന്നതേ ഉള്ളൂ...ഇന്നും നമുടെ കഥാനായകന്‍ ദില്ലിയില്‍ തന്നെ ജീവിചിരിക്കുന്നു. "യാഹൂ...മെസഞ്ചര്‍" എന്ന സത്വം ആ സാധുവിന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റി മറിച്ചു...പാടാന്‍ അറിയാത്തതുകൊണ്ട്‌ "മാനസ മൈന..." പാടാതെ ജീവിതം....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-2749987745387909965?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-7606934638317718762006-10-26T01:00:00.000+05:302006-10-26T01:01:30.522+05:30"കുറുന്തോട്ടിക്കും വാതമൊ"?എന്ന ഒരു ചൊല്ലോടു കൂടി തുടങ്ങാം.ഇതെന്തു കഥ എന്നു കൂട്ടുകാര്‍ക്കു തോന്നിയാല്‍ എനിക്കൊന്നും പറ്യാന്‍ ഇല്ല.പിന്നെ ഇതിലെ നായകനു നമ്മുടെ സഞ്ജു "സദാ അന്നം" താനുമായി സാമ്യം തൊന്നിയാല്‍ അതു തികച്ചും യാദ്രുശ്ച്ചികം അല്ല മന:പ്പൂര്‍വം തന്നെയാന്‍ . ഈ കഥ തുദങ്ങുന്നതു ത്രിശ്ശുര്‍ ജില്ല യിലെ വരന്തിരപ്പിള്ളി ഗ്രാമപ്പഞ്ചായത്തിലെ കോരനടി മലയുടെ താഴ്‌വാരത്തു നിന്നാണു. പ്രീഡീഗ്രി സമയത്ത്‌ വായിനോക്കി നടന്നതുകൊണ്ട്‌ ഡിപ്ലൊമക്കു ചേരേണ്ടി വന്ന നമ്മുടെ നായകന്‍ നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണില്‍ ഉണ്ണി ആയിരുന്നു. കണ്ണില്‍ കണ്ടൂടായിരുന്നു എന്നു വേണമെങ്കില്‍ പറയാം.മൂന്നുവര്‍ഷത്തെ പോളി വാസത്തിനു ശേഷം സ്വായത്തമായ വിദ്യ എവിടെയെങ്കിലും പയറ്റാനായി പിന്നെ ശ്രമം.അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ പ്രശസ്ഥി ഒരു ഇന്ത്യന്‍ ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനിയിലേക്കും എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവര്‍ അവനെ പൊന്‍ വിലക്കെടുത്തു. അന്നത്തെ പൊന്വില വലരെകുറവായിരുന്നു എന്നത്‌ മറ്റൊരുകാര്യം. എന്തായാലും അവന്‍ തൃശ്ശൂരിനോട്‌ വിട ചൊല്ലി. 2003ല്‍ അവന്‍ ദില്ലിയുടെ വിരിമാറില്‍ കാലെടുത്തുവച്ചു. കമ്പനിയിലെ അവന്റെ വളര്‍ച്ച വളരെ പെട്ടെന്നയിരുന്നു.വച്ചടി വച്ചടി കയറ്റം. അവ്ന്റെ കഴിവില്‍ മതിപ്പു തൊന്നിയ അവന്റെ മാനേജര്‍ അവനെ ഇന്ത്യയുടേ നാനാ ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടീച്ചു. പക്ഷെ അതുകൊണ്ടൊന്നും അവന്‍ തളര്‍ന്നില്ല....എല്ലാ അവധി ദിവസങ്ങളിലും അവന്‍ അവന്റെ കൂട്ടുകാരെ തേടി എത്തി. ചോറിനോട്‌ അവനു ഒരു പ്രത്യേക ശത്രുത തന്നെ ആയിരുന്നു. എങ്കിലും അവന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ അവനെ പൊന്നുപോലെ നോക്കി. പിന്നീടെപ്പൊഴൊ ആണു "മുതലാളീക്കു പുച്ചം" അതും സ്വന്തം ജോലിയൊടു..പിന്നിടൊട്ടും താമസിച്ചില്ല....ഒരു മുസ്ലിം പണ്ഡിതന്റെ സര്‍വ സംഹിത അവന്‍ കയ്യിലാക്കി...അതിലെ ഏതാനും അധ്യായങ്ങള്‍....അവന്‍ ഹൃദിസ്തമാക്കി....ഏതൊ ഒരു ബഹുരാഷ്ട ക്കുത്തക അത്‌ മനസ്സിലാക്കി...അവര്‍ അവനു ഒരു വിലയിട്ടു...പിന്നീടൊട്ടും താമസിച്ചില്ല...അവന്‍ ആ ബഹുരാഷ്ട്രയിലെ ഒരു അ:ഗമായി...അവന്റെ വളര്‍ച്ചയില്‍ അവന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ അവനോടൊപ്പം എന്നുമുണ്ട്‌..അവന്റെ കൂറ്റുകാര്‍ക്ക്‌ അവന്‍ ഒരു മന:സ്സാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പുകാരന്‍ കൂടിയനു...അവന്‍ അവന്റെ ജീവിത യാത്രയുടെ ഓരോരോ പടവുകള്‍ വെട്ടിപ്പിടിച്ചു മുന്നേറുകയാണ്‍...വിജയീഭവ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-760693463831771876?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-25515994003012006012006-10-22T19:20:00.000+05:302006-10-22T19:22:37.515+05:30തികച്ചും യാദ്രിശ്ചികം ആയിട്ടാണൊ..അതോ, ഏതെങ്കിലും പ്രേരണയാണോ സവിനെ വീഷാര്‍പ്‌ എന്ന പെരിലേക്കു നയിച്ചത്‌ എന്നറിയില്ല. എങ്കിലും ആ ആശയം എല്ല്ലാവര്‍ക്കും നന്നേ ബോധിച്ചു.ഈ വീഷാര്‍പ്‌ എന്നത്‌ എന്താണെന്നല്ലേ!!! പറയാം....ഏഴു ചെറുപ്പക്കാരുടെ പേരിന്റെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ കൂട്ടായ്മ.നൊയിഡയിലെ താമസം മതിയാക്കി മയൂര്‍ വിഹാറിലേക്കു കുടിയേറിയകാലം.....2003 കാലഘട്ടം. 3 ഡി എന്ന മഹാസംഭവം പിച്ചവച്ചു തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ.ഒരു ഞായറാഴ്ച സവിന്റെ തലയില്‍ ഉദിച്ച ആശയം. അന്നു ഞങ്ങള്‍ ഏഴുപേര്‍..വിമല്‍, സവിന്‍, ശ്രീജേഷ്‌,അനൂപ്‌, രതീഷ്‌, പ്രശാന്ത്‌ പിന്നെ ഞാനും. അവന്‍ പല കൊംബിനേഷന്‍ ട്രയ്‌ ചെയ്തു.അവസാനം കേട്ടാല്‍ തെറ്റില്ലാത്ത "വീഷാര്‍പ്‌" ....ആശയം ഗംഭിരം...പേരൊ അതി ഗംഭിരം...ഉടനെ തന്നെ സവിന്‍ ക്ലോക്കിലും പെരെഴുതി..."വീഷാര്‍പ്‌.....ഇന്നു വീഷര്‍പ്‌ 3 വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു.....ഇന്നു വീഷര്‍പില്‍ പുതിയ ചേരുവകള്‍...പുതിയ കൂട്ടുകാര്‍.....വീഷര്‍പ്‌ വളരുകയാണു. 3 ഡിയും വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.എല്ലവരുടെയും സാലറി സ്റ്റ്രക്റ്റ്രുറും മാറി. ഏതു കര്യമായാലും ഏതു വിഷയമായാലും വീഷര്‍പിന്റെതു ഒരു കൂട്ടായ തീരുമാനമാണു.ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും 3 ഡിയില്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും അതെല്ലാം 3 ഡിയില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.ഏതു ആഘോഷമായാലും ശരി വീഷര്‍പ്‌ മുന്നില്‍ തന്നെ കാണും.ജീവിക്കാനുള്ള തന്ത്രപ്പാടില്‍ പുതിയ മേച്ചില്‍പുറങ്ങള്‍ തേടി വയനാടന്‍ തംബാന്‍ (രതീഷ്‌) ബാഗ്ലുൂരിലേക്കു കുടിയേറി. ഒരുപക്ഷെ മറ്റു കൂട്ടുകാരും ...ഇതുപോലെ പുതിയ തലങ്ങള്‍ തേടി പൊയെന്നും വരാം..പക്ഷേ വീഷര്‍പ്പിന്റെ ആത്മബന്ധം മനസ്സുകല്‍ തമ്മിലുള്ളതാണു. ഏഴുതപ്പെട്ട ഒരു നിയമാവലിയും അതിനില്ല.....7 ഇല്‍ നിന്നും 6 ആയപ്പൊഴും വ്ഷാര്‍പ്‌ ...വ്ഷാര്‍പ്‌ തന്നെയാണു. അക്കങ്ങള്‍ കൊണ്ടൊ അക്ഷരങ്ങള്‍ കൊണ്ടൊ വേര്‍തിരിക്കവുന്ന ഒന്നല്ല വ്ഷാര്‍പ്‌...മനസ്സുകള്‍ തമ്മിലുള്ള ഈ കൂട്ടയ്മ ദശാബ്ദങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം പൊലിമ ഒട്ടും കുറയാതെ നിലനില്‍ക്കും എന്നതിനു യ്യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-2551599400301200601?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-86924749606205781312006-10-19T14:10:00.000+05:302006-10-19T15:06:35.612+05:30<span style="color:#ff0000;">3ഡിയുടെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ഇന്നും ആ പ്രാവ്‌ ചത്തു കിടന്നിരുന്നു...എന്താണു സംഭവിചചതു എന്നു ആര്‍ക്കും അരിയില്ല...ഇന്നാനെങ്കില്‍ വലിയ വിശേഷം...ഒരു തുള്ളീ വെള്ളമ്മില്ല..രാവിലെ തന്നെ പാലുകാരന്‍ അളവില്‍ ഒട്ടും കുരവില്ലതെ നല്ലപൊലെ വെള്ളം കലര്‍തിയ പാലുമായെത്തി...സോമനും ഞാനും ബെല്ലടി കേട്ടൂണര്‍ന്നു...നല്ല മഴ..ഇന്ന്ത്തെ പാലില്‍ മിക്കവാറും നല്ല വെള്ളാമായിരിക്കും എന്നശ്വാസതൊടെ പാലുകൊന്‍ഡു അദുക്കളയില്‍ വച്ചു..സമയം 5.30...സന്‍ഞ്ജു വാളു വച്ചു നശിപ്പിച്ച ആ പുതപ്പ്‌ മുകളില്‍ കിടന്നു നനയുന്നുണ്ടായിരിന്നു...പോയ പുതപ്പിനെ ഓര്‍ത്തിട്ടു കര്യമില്ലല്ലൊ???...പൊട്ടെ...പിന്നെയും ഉറങ്ഗാന്‍ തൊന്നി..കത്തനാര്‍ എന്റെ പുതപ്പില്‍ അധികാരം സ്താപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു...കിട്ടിയതു മതി എന്നായി..ആ പുതാപ്പിന്റെ ഒരു ഓഹരി ഞാനും സ്വന്തമാക്കി...ആരൊ ക്ലോസട്ടില്‍ ബ്രഷ്‌ ഇട്ടുൂരക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടണുപിന്നെ ഉന്‍ണര്‍ന്നത്‌....നൊക്കിയപ്പൊല്‍ ബോസ്സ്‌ പല്ലുതേക്കുകയായിരുന്നു.....മനസ്സില്‍ ചിരി പൊട്ടി...ദാണ്ടെ വാസൂട്ടനും എനിട്ടിരിക്കുന്നു...8.30 മുന്‍പെ ഒരു അപ്പോയിന്റ്‌മന്റ്‌ ഉണ്ടെന്നുപരഞ്ഞാണു ധിറൂതിപിടിചുള്ളാ തയ്യാരെറ്റുപ്പ്‌..നാരായനെട്ടന്റെ മോന്‍ എന്നത്തെയും പൊലെ കുളിച്ചു കുട്ടപ്പനായി, ലാലാജിയുടെ കദയിലേക്കു ഫോണ്‍ ചെയ്യുന്നു...രാവിലെ തിന്നാന്‍ ബന്‍ വെനമെന്ന്..ബന്‍ വന്നു...സമയം8.45..അപ്പൊഴെക്കും എന്റെ കടശ്ശാര ക്കുളി കഴിഞ്ഞിരുന്നു...ഗുരുവിനെ വിളീച്ചു നോക്കി...വിനാശകാലം ഗുരു നെരതെ പൊയി. റീക്ഷ പിടിചു പോകാം എന്നതീരുമാനവുമായി ഞാനും മോനും കൂദി വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇരങ്ങി....അപ്പൊഴും കത്തനാരും സോമനും ഒരു പുതപ്പിനദിയില്‍ തന്നെ....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-8692474960620578131?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-31119458477973594282006-09-19T08:51:00.001+05:302006-09-19T08:51:47.963+05:30Fª÷Œiñù ÷dêök Cª÷kiñù oôdîù Jûñ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-3111945847797359428?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-653336471766441204.post-48611099955068778242006-09-01T11:50:00.000+05:302006-09-01T11:52:13.479+05:30ente aadyathe blog....Bulogathil njan picha vechu nadakkan padikkunnu....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/653336471766441204-4861109995506877824?l=ente-swapnangal.blogspot.com' alt='' /></div>അച്ചുhttp://www.blogger.com/profile/14427509141978799107noreply@blogger.com0